Geen migratiebeleid in België

Voor zowat 15 procent van de visa die worden uitgereikt, gaat het om zuivere arbeidsmigratie. Voor die beperkte categorie kan je spreken van een aanzet tot beleid: op de hooggeschoolden na worden dergelijke visa in principe enkel uitgereikt voor knelpuntberoepen. Veruit de grootste groep onder de legale migranten, om en bij de 50 procent, vormen de mensen die via het kanaal van de gezinshereniging een ticketje België in de wacht konden slepen. (...) Een aantal van die mensen belanden vroeg of laat op de arbeidsmarkt. Wat, waar of hoe, daar hebben we evenwel niet meteen zicht op. (...)

België telt vandaag zowat 970.000 mensen die legaal in het land verblijven en geen Belg zijn. Als we daar de mensen bijtellen die niet als Belg geboren zijn maar, bijvoorbeeld dankzij de snel Belg-wet, Belg geworden zijn, dan moet je daar nog minstens enkele honderdduizenden bijtellen.. (...)

Het is voor ons vandaag totaal onmogelijk om in te schatten wat er nu eigenlijk geworden is van de 42.000 mensen die we in 2000 geregulariseerd hebben. We hebben echt nood aan objectieve en betrouwbare gegevens om na te kunnen gaan wat er van deze mensen wordt. In mijn ogen staat zo'n eenmalige campagne overigens ook volledig haaks op een goed beleid. Er moet een soort permanent regularisatiemechanisme bestaan. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat men iedereen moet regulariseren, maar het beleid moet minstens consequent en transparant zijn. (...)

En eerlijk gezegd: meer economische migratie als strijd tegen de vergrijzing is in mijn ogen hoogstens een tijdelijke oplossing. Migranten hebben, net zoals wij, de neiging te verouderen. Ik geloof niet echt in deze strategie, je creëert enkel maar uitstel van executie: je actieve bevolking wordt tijdelijk wat groter maar binnen twintig of dertig jaar zit je met hetzelfde probleem opgescheept.

Jozef De Witte, directeur van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding (CGKR), geïnterviewd door Filip Michiels in Vacature, 15 mei 2010