Op 10 juli jongstleden, even na 15 uur, vond een jongeman een fietser die blijkbaar bewusteloos in een sloot lag in de Egaalstraat in Wortegem. De fietser zat nog op zijn koersfiets, ademde niet meer en had een hartstilstand. De jongeman verwittigde de hulpdiensten. Zijn vader, die kort daarna ook ter plaatse was, paste hartmassage toe. De hulpdiensten konden de fietser reanimeren. In het ziekenhuis bleek dat hij twee gebroken nekwervels had en in een diepe coma lag. Tijdens onderzoeken in de uren en dagen daarna bleek dat de hersenen onherstelbare schade opgelopen hadden door het zuurstofgebrek, en dat de patiënt hersendood was. In de avond van 12 juli overleed hij.

Mijn vader zou vandaag tachtig jaar geworden zijn. Een fietstocht in de verzengende hitte van 10 juli (28 graden in de schaduw) is hem fataal geworden. Wellicht is hij onwel geworden, op een T-kruising rechtdoor gereden, in de sloot beland, en heeft hij door de schok zijn nek gebroken. Mijn moeder, mijn twee zussen, zijn vijf kleinkinderen en ikzelf troosten ons met de gedachte dat hij niet geleden heeft, niet afgetakeld is, en heengegaan is tijdens één van zijn favoriete activiteiten, fietsen in de natuur. Ik waardeer ook de beslissing van mijn ouders om een overlijden zo eenvoudig mogelijk af te wikkelen: geen opbaring, geen ceremonieel, geen show, geen doodbrieven of doodprentjes, geen publieke uitvaartplechtigheid, maar een eenvoudige crematie, een herdenking in intieme kring, en een aankondiging in de krant.




Naast fietsen had mijn vader nog enkele andere passies. Reizen, voornamelijk naar Duitsland en Frankrijk, om er te wandelen in de bossen en de bergen, reizen die hij ook minutieus voorbereidde. Tijdens een maaltijd genieten van de zelfgekweekte groenten. Dagelijks de krant lezen. Hij was geïnteresseerd in wat er in de wereld gebeurde, tegen het gewone en alledaagse in, onwrikbaar langs de lijn van het logische denken naar de waarheid toe. De voorgaande zin komt letterlijk uit het doodsprentje van mijn grootvader Gerard Van Braekel, maar is evenzeer op mijn vader van toepassing.

Over zijn beroep vertelde mijn vader niet zo veel. Wat ik me wel nog herinner is dat hij in de jaren '60, als enige gynaecoloog in Waregem toen, meerdere keren per week 's nachts moest opstaan voor een bevalling. In een tijdperk zonder GSM moest hij altijd bereikbaar zijn, of afspreken met een vervanger die vaak tientallen kilometers verderop woonde, wat niet altijd eenvoudig was. Sinds hij op pensioen was deed hij het rustiger aan, maar hij bleef wel nog in zijn dokterspraktijk thuis de bestaande patiëntes die dit wensten verder opvolgen. Ik was bijzonder getroffen door wat een vroedvrouw mij schreef nadat ze zijn overlijden had vernomen:

Wat een triestig nieuws. Het is al een tijdje geleden dat ik hem nog gezien had maar ik houd de beste herinneringen aan hem. Zoals je weet heb ik tien jaar met hem gewerkt, we hebben samen heel veel bevallingen gedaan. Hij was een zeer toegewijde gynaecoloog in mijn ogen, hij schreef alles op, in klein geschrift gekrabbeld op zijn dossiers. Hij deed een mooie, rustige verloskunde. Hij kon heel goed stuitbevallingen doen, waaronder die van mijn oudste dochter. Ik had dan ook het volste vertrouwen in hem, nu zou er zeker een keizersnede van gekomen zijn. (...)

Als je hem beter kende kon hij heel grappig zijn, hij onthield alles en kon je op onverwachte momenten een 'stekje' geven. En alles stond in zijn blaadjes, echt alles - verdenken we hem - want zo dikwijls heb ik mensen zien verschieten: dokter, weet jij dat nog? Ook grapjes of anekdotes tussen hem en de patiëntes... Het was dikwijls toch een bevalling met een lach hier en daar. Alleen 's avonds of 's nachts zei hij niet veel, met het hoofd naar beneden zat hij te wachten, soms knikkebollend.(...)

Hij was vooral zéér eenvoudig, met zijn fiets en wandelend naar huis elke middag. Vaste rituelen daar was hij aan gehecht. (...) Het is een 'tijdperk' wat voorbij is, hij was een voorbeeld van eenvoud, bijna té, maar ik draag hem een zeer warm hart toe, ik heb er veel aan gehad.

Omdat veel lezers van deze blog in politiek geïnteresseerd zijn, wil ik toch nog iets kwijt over mijn vader en de politiek. Van mijn vader heb ik de vaardigheid van het rationeel en rechtlijnig denken meegekregen, van mijn moeder de kunst om die rechtlijnigheid af en toe te relativeren. Dat ik mij begin jaren '90 politiek engageerde, dat kon mijn vader moeilijk begrijpen. "Wat heb jij te zoeken tussen die totentrekkers, die profiteurs, die mensen met twee gezichten?" Toen ik hem uitlegde dat het nu net de bedoeling was om op een zuivere manier aan politiek te doen, voorspelde hij me dat ik nog ferm ontgoocheld zou worden. Hij kreeg uiteraard gelijk. Kort nadat ik in 2000 mijn ontslag had ingediend als plaatselijk partijvoorzitter, zei - intussen ook al wijlen - Pierre Lano hem: "hoe is het toch mogelijk dat zo'n intelligente kerel als jouw zoon zo weinig bereid is tot compromissen?" Lano bedoelde het niet als compliment, maar voor mijn vader kon dat geen mooier compliment zijn.



Eén van zijn kleinkinderen heeft een beetje as van mijn vader laten verwerken in een sieraad. Zelf beoefen ik een modernere vorm van necrofetisjisme: enkele maanden geleden heb ik het DNA van mijn vader laten sequencen bij 23andme. Gevolg: ook na zijn dood zullen er nog elke maand neven en nichten in de vijfde tot tiende graad ontdekt worden onder de tienduizenden klanten van 23andme.

Maar bovenal leeft mijn vader verder in de herinneringen van zijn familie, van zijn collega's en vrienden, en van de duizenden moeders, vaders en kinderen van wie hij de bevalling deed.