Waarom de war on drugs heeft gefaald

Ingezonden door LVB op 2011-06-06 07:50

Een gastcolumn van Michiel Rogiers namens het Liberaal Vlaams Studenten Verbond

“De oorlog tegen drugs faalt”. Dat is de conclusie van de Global Commission on Drugs Policy. Het panel van voormalige wereldleiders en politici liet dit in een rapport vorige donderdag weten. Tot deze studiegroep behoren onder andere voormalig secretaris-generaal van de VN Kofi Annan, Virgin-baas Richard Branson, Nobelprijswinnaar Mario Vargas LIosa en de ex-presidenten van Mexico, Colombia en Brazilië.Volgens de Verenigde Naties is het druggebruik de voorbije 10 jaar met meer dan 35% gestegen. 

“De oorlog tegen drugs heeft het druggebruik doen stijgen, onze gevangenissen zitten overvol, dit kost miljoenen dollars aan belastinggeld en het voedt de georganiseerde misdaad wereldwijd. Het is nu overduidelijk tijd voor een alternatieve aanpak.” Het panel pleit voor een drastische verandering in aanpak. Dit wordt bevestigd in volgend citaat: "It's not peace instead of war. It's a more intelligent way to fight."

De kern van hun besluit bestaat erin softdrugs, waaronder marihuana, wereldwijd te legaliseren en vooral de huidige nadruk op het bestrijden van criminaliteit te verschuiven naar bezorgdheid omtrent gezondheid en het ontwikkelen van een grotere rol van individuele verantwoordelijkheid. Daarnaast dient begeleiding van de drugsverslaafde meer op de voorgrond te komen. Onderzoek geeft immers aan dat de vrees voor arrestatie en opsluiting de grootste barrière voor verslaafden is om hulp te zoeken.

Het valt te betreuren dat de Mexicaanse overheid reeds liet weten dat ze het rapport van de commissie beschouwen als flauwekul en hun beleid verder gaan zetten. Felipe Gonzalez van de Mexicaanse Drugscommissie vergelijkt liever appels met peren en haalt volgend zwak non-argument aan: als we drugs legaal maken, is het maar één stap om mensenhandel te legaliseren. 

Nochtans is Mexico hét land bij uitstek die zijn beleid drastisch dient te wijzigen. De Mexicanen worden reeds 3 jaar in een wurggreep gehouden door de oorlog tussen drugskartels en de Mexicaanse overheid. 

De regering slaagde erin om op relatief korte termijn de kartels enkele welgeplaatste uppercuts toe te brengen. Een overvloed aan geld, drugs en wapens werden geconfisqueerd en verscheidene drugsbarons werden ingerekend. De keerzijde van de medaille was echter dat het aantal moorden en afrekeningen dramatisch stegen. Waar de agressie zich voorheen beperkte tot de strijd tussen kartels onderling, heeft het merendeel zich nu ook massaal tegen de overheid gekeerd. Ettelijke politieofficieren, magistraten en politici prijken bovenaan de hitlists van de kartels. Ook de corruptie, die voor 2006 al welig tierde, is sinds Calderón aan de macht kwam alleen maar toegenomen. Het is een publiek geheim dat een omvangrijk aantal politieofficieren op de payroll van de drugskartels staan. Deze totale mislukking van de war on drugs heeft niets met de inspanningen van de overheden te maken maar wel met de inherente wetmatigheden van zo’n oorlog.

Om deze stelling te verklaren verwijzen we naar de Amerikaanse drooglegging in de jaren '20. Er werd toen een wet gestemd die de productie, verkoop en transport van alcohol verbood. Daarom verhuisde de industrie van het legale naar het illegale circuit. De FBI moest ervoor zorgen dat deze wet werd nageleefd. Jammerlijk profiteerde de Napolitaanse maffia van deze wet. Onder andere de beruchte Al Capone zou nooit zo machtig geworden zijn zonder de drooglegging. Het geweld op de straat nam toe en de invloed van de maffia steeg. Dat de FBI Capone slechts op grond van belastingfraude achter de tralies kreeg was een perfecte illustratie van deze onmacht. Na jaren van bloedvergieten en dweilen met de kraan open kwam de Amerikaanse overheid tot het besluit om alcohol terug te legaliseren. De maffia vond vervolgens haar gading in het illegale gokcircuit, prostitutie en jawel, drugs.

Een ander gevolg van de drooglegging was, en is nog altijd in sommige moslimlanden, dat de kwaliteit van de alcohol sterk achteruitgaat en door het verkeerde productieproces zelfs sterk giftig is. Door de illegale aard kan men geen juridische actie ondernemen tegen de producenten van deze giftige substanties en is er dus een sterk gevaar voor volksgezondheid. Hetzelfde kan gezegd worden met het gros van de drugs die vandaag wordt geproduceerd in obscure drugslabo’s.

Hoewel tijd en ruimte verschillen, kunnen duidelijk parallellen getrokken worden met de huidige war on drugs. Veel regeringen trachten hun beleid te legitimeren door aan te tonen dat druggebruik en geweld hand in hand gaan. Niemand staat er onbegrijpelijk bij stil dat oorzaak en gevolg omgedraaid worden. Wanneer drughandel in de illegaliteit wordt gedrukt, nemen drugskartels het heft in eigen handen en laten ze bij disputen de wapens spreken. Contracten op de zwarte markt kunnen nu eenmaal niet via rechtbanken afgedwongen worden, waardoor machinegeweren en afpersing schering en inslag zijn. Bovendien zorgen de risico's die met de productie en transport gepaard gaan dat drugs aan een artificieel hoge prijs worden verkocht. De prijs van cocaïne is sinds 2006 met 50% gestegen. Deze hoge prijzen zorgen ervoor dat de kartels een grote omzet draaien en geeft hen een sterke incentive om in de handel te blijven, waarbij ze niets of niemand uit de weg gaan. Als een kartel door militair ingrijpen wordt opgedoekt, neemt een andere haar plaats gewoon in, één van de pijnlijke neveneffecten die de zinloosheid van deze war on drugs demonstreert. Om de productiekosten te drukken, gaat de kwaliteit van de drugs overigens sterk achteruit. Cocaïne is sinds 2006 kwaliteitsgewijs met 11% gedaald, met meer drugsdoden als logisch gevolg. Het is evident dat clandestiene dealers die rommel in hun producten verwerken niet via de officiële kanalen door hun kopers kunnen worden vervolgd. 

Verder is een verbod op het gebruik van drugs een regelrechte inbreuk op de individuele vrijheid.  Als liberale vereniging vinden wij dat de vrijheid altijd primeert. Het is aan elke persoon zelf om te bepalen of hij al dan niet drugs wenst te nemen. Aangezien bij keuzevrijheid altijd verantwoordelijkheid hoort, moet de gebruiker zelf alle gevolgen dragen die zijn druggebruik heeft op zijn gezondheid en zijn mentale toestand. Het is dus niet aan verslaafden, noch aan overheden om achteraf deze verantwoordelijkheid af te schuiven op de rest van de samenleving. Elk verbod op druggebruik is niets anders dan paternalisme van overheden die drugsverslaafden in een slachtofferrol duwt en hun zin voor verantwoordelijkheid verder ontneemt. Hierbij wensen we de belangrijke nuance aan te brengen dat het voorstander zijn van het legaliseren van drugs niet impliceert dat wij voorstander zijn van het druggebruik. 

Cijfers spreken de Global Commission trouwens niet tegen. Portugal onderging reeds een decriminalisatieproces. In de andere EU-lidstaten ligt het gebruik van soft- én harddrugs twee tot drie maal hoger dan in Portugal. In het Verenigd Koninkrijk, Europees koploper, is het cocaïnegebruik zelfs 6x hoger. Toeval of niet: het land heeft één van de strengste drugswetgevingen van de Unie. Ook het aantal drugsdoden en HIV-besmettingen zijn in Portugal sinds 2001 met 10 tot 20% gedaald.

De weg die regeringen wereldwijd de laatste decennia bewandeld hebben, heeft de macht van maffiosi en drugskartels alleen maar versterkt en de positie van de drugsverslaafde verslechterd. 

Het LVSV vraagt dat regeringen werk maken van legalisering om de drugsproblematiek beter aan te pakken. België als belangrijk transitland in het transport van drugs zou hierin een politieke voortrekkersrol kunnen spelen. In nasleep van het rapport van de Global Commission on Drugs Policy wensen wij niet alleen als liberale studenten, maar ook als bezorgde burgers aan de samenleving en vooral aan beleidsmakers duidelijk te maken dat het tijd wordt voor een radicale koerswijziging. 

Michiel Rogiers

Reacties

#110275

Nexer

maandag, 6 juni, 2011 - 13:03

 

Een groot probleem blijft het feit dat de mensen die ingezet worden om drugsverslaavden te helpen, er nog altijd van uit gaan dat deze mensen een bende stomme sukkeltjes zijn die voor dagelijks vermaak naar Ketnet kijken.

 

 

Mensen hebben redenen om aan drugs te beginnen. Dat je zelf niet met die redenen akkoord gaat, brengt niet met zich mee dat andere mensen die mening zullen delen.

#110283

Marc Huybrechts

maandag, 6 juni, 2011 - 17:03

 

Wanneer men constateert dat men in een bepaalde "oorlog faalt" dan is het zeker verstandig van op zoek te gaan naar een meer "intelligente manier van vechten".  Maar, het volgt dan niet logisch dat men de 'reden' voor de oorlog, of de doelstelling zelf, in vraag zou stellen.  Tenzij deze 'liberalen' zouden denken dat drugsverslaving goed zou zijn voor de betrokken individuen en/of voor de maatschappij zelf.   Als dit laatste het geval zou zijn, dan is verdere discussie met deze vermeende vrijheidsliefhebbers zinloos.   Sommige (vele?) liberalen hebben een al-te-simplistische conceptie van "vrijheid".  Rechten-zonder-plichten is een recept voor zowel individuele als maatschappelijke zelfmoord. 

Het is een beetje ironisch van vrijheidsliefhebbers te zien pleiten voor "begeleiding van de drugsverslaafde", alsof die "begeleiding" gratisch gaat zijn, en kosteloos voor de 'vrijheid' van anderen.  Het vereist niet veel verbeelding, maar wel veel realiteitszin, om te kunnen voorspellen in welke sectoren van overheidsuitgaven we de snelste groei mogen verwachten in de komende dekaden.  En dat gaat moeten gefinacierd worden door werkende belastingbetalers, inclusief 'liberalen die denken dat iedereen maar zijn goesting zou moeten mogen doen' evenals Nexerite simplisten die denken dat er "redenen" zouden zijn om "aan drugs te beginnen".  Iedereen kan altijd redenen verzinnen; de relevante vraag is of er 'goede' redenen zouden bestaan die van de (belastingbetalers) goedkeuring zouden kunnen krijgen. 

Dus, by all means, blijf doorgaan met de zoektocht naar een meer intelligente manier om tegen drugsverslaving te strijden, maar geef de oorlog zelf niet op.   Dat betekent concreet: geen 'legalisering' van (mind-altering) drugs, maar verdere CONCRETE (sancties!) pogingen tot..."het ontwikkelen van een grotere rol van individuele verantwoordelijkheid".           

 

#110300

dendof

maandag, 6 juni, 2011 - 21:14

 

Wat ik hier niet lees is dat eenmaal drugs gelegaliseerd, een werknemer drugstests kan afnemen van zijn werknemers en sollicitanten.

En mensen die wegens druggebruik ontslagen worden, hebben die dan recht op dop?

 

 

 

 

#110303

Marc Huybrechts

maandag, 6 juni, 2011 - 23:12

 

@ dendof

Daar stelt u twee zeer preciese en relevante vragen.

Het is spijtig maar men kan wel constateren dat vele voorstanders van drugslegalisering (dus voorstanders van de vrijheid om zichzelf te kunnen 'bezwemelen' met daaraanverbonden risicos voor anderen) doorgaans geen voorstanders zijn voor de vrijheid van werkgevers om werkkwalificaties of werkcondities (e.g. regelmatige controle op drugsgebruik) te kunnen eisen van hun werknemers.   Stel u voor: een luchtvaartmaatschappij die haar piloten niet zou mogen testen op drugsgebruik? Of een vrachtvervoerbedrijf dat haar chauffeurs niet zou mogen testen?   En ja, waarom zouden belastingbetalers niet mogen eisen dat doppers drugsvrij zouden zijn?   Werkloosheidsvergoedingen zijn immers een (gedwongen) gift van belastingbetalers aan niet-werkenden, en die vergoedingen liggen doorgaans beter/hoger dan Openbare Onderstandsuitgaven.  

#110335

BartVanhauwaert

dinsdag, 7 juni, 2011 - 15:27

 

@MH : Financiering is eenvoudig te regelen met accijnzen op drugs zoals we die ook kennen op alcohol, tabak en petroleum.

Een werkgever moet uiteraard kunnen nagaan of zijn werknemers in staat zijn hun beroep naar behoren uit te oefenen.

Druggebruik controleren bij werkloosheidsuitkeringen lijkt mij een typisch geval van een onnodige staatsbemoeienis. We eisen toch ook niet van uitkeringstrekkers dat ze niet meer deelnemen aan godsdienstige erediensten?

#110338

Marc Huybrechts

dinsdag, 7 juni, 2011 - 16:46

 

@ Bart Vh

Sorry, maar u plaatst de kar voor het paard.  Het is de instelling van publieke "werkloosheidsuitkeringen" die een typisch geval van "onnodige staatsbemoeienis" is.  Het stellen van redelijke 'condities' aan mensen die op de kosten van anderen gaan leven, is dat niet.  Of denkt u dat drugsverslaving werklozen zou kunnen aanzetten van te gaan werken?  En niemand moet naar den dop gaan, als die conditie te zwaar zou gevonden worden.  Kortom u lijkt hier het (na...l..se) denkpatroon van rechten-zonder-plichten te volgen.  

Voor alle duidelijkheid.  Ik ben een voorstander voor een minimum 'openbare onderstand', ook voor de sukkelaars die drugsverslaafd zouden geraken (echter niet omdat Nexer naievelijk denkt dat ze daar "redenen" voor zouden hebben). 

Uw vergelijking met "godsdienstige erediensten" als conditie gaat niet op.   Het verband tussen die erediensten (welke soort?) en werkbekwaamheid/werkwilligheid is volkomen speculatief  en betwistbaar.     

  

#110410

BartVanhauwaert

donderdag, 9 juni, 2011 - 07:03

 

@MH : niet terugkrabbelen. Jij hebt de werkloosheidsuitkeringen aangehaald en dus gelegitimeerd. Als je standpunt is dat werkloosheidsuitkeringen moeten afgeschaft worden, zeg dat dan en niet : werkloosheidsuitkeringen moeten gecontroleerd worden voor drugsgebruikers.

De vergelijking met erediensten gaat natuurlijk op omdat alles wat jij tot nu toe in deze draad hebt geplaatst net zo speculatief en betwistbaar is.

#110442

Marc Huybrechts

donderdag, 9 juni, 2011 - 17:25

 

@ Bart Vh

1) Merkwaardig, als ik iets vermeld of "aanhaal" dan besluit u eruit dat ik het zou "legitimeren".  Geldt dat voor logica tegenwoordig?    Dus, als ik naar een oneliner van den Joe zou verwijzen, dan zou dat betekenen dat ik die oneliner zou "legitimeren", ongeacht wat er in die oneliner zou staan en ongeacht wat er in mijn verwijzing daarover zou staan?   Mag ik u vriendelijk vragen van eerst de verwijzing goed te lezen alvorens een dergelijke absurde conclusie te trekken?  De waarde van conclusies wordt bepaald door hun relevantie en interne logica.

2) Het is 'dendof' die het onderwerp van werkloosheidsvergoedingen te berde heeft gebracht, niet ik.  Ik heb wel een antwoord op zijn vraag daaromtrent proberen te geven.  

3) Uw vraag zal ik ook proberen te beantwoorden.  Ik beschouw "werkloosheidsvergoedingen" als een politiek FEIT, en zelfs als een politiek maatschappelijk dogma, m.a.w. ze bestaan en zijn politiek-bekeken min of meer 'untouchable'.    Dat is een 'positieve' opmerking.  Nu, normatief bekeken, denk ik dat dergelijke vergoedingen beter via private verzekeringen zouden worden geregeld, i.e. dat mensen zelf individueel zouden moeten sparen om zich te kunnen verzekeren (tot op zekere hoogte) tegen een dergelijk risico.  De overheid hoeft daar in principe helemaal niet in tussen te komen, maar dat is een onrealistische wens van mijnentwege.  De meeste politiekers willen te graag sinterklaas spelen, en dus meer geven aan de enen dan aan de anderen, want dat helpt hun macht te bestendigen. 

4) Vermits  publieke werkloosheidsvergoedingen 'incontournable' blijken te zijn, althans in de voorafzienbare toekomst, kan ik er dus niet omheen dat ze een 'vast' gegeven zijn.  Mijn verdere stelling is dan dat ze best worden "gecontroleerd voor drugsgebruikers".  Er moet een concrete (negatieve) konsekwentie zijn voor drugsgebruik, en die konsekwentie is 'degradatie' van het niveau van (publieke) werkloosheidsvergoeding naar dat van 'openbare onderstand'. 

5) Mag ik uit uw laatste oneliner dan besluiten dat u denkt dat drugsgebruik in het algemeen geen negatieve impact zou hebben op de werkwilligheid/werkbekwaamheid van werklozen?    Het zou goed zijn om het te weten.  Ik denk alleszins dat het verband met "erediensten" veel meer speculatief en betwistbaar is, ook al weet ik dat "werken" als een morele deugd wordt beschouwd in de judeo-christelijke traditie.   Maar, van u had ik toch wel gedacht dat u zou beseffen dat het 'opleggen' van erediensten aan moderne 'Belgen' enkel contraproductief kan zijn (in termen van aanhankelijkheid kweken aan judeo-christelijke deugden).     

#110486

Bernd

vrijdag, 10 juni, 2011 - 10:17

 

@MH

Geldt die logica ook voor mensen met bijvoorbeeld overgewicht?

"Er moet een concrete (negatieve) konsekwentie zijn voor overdreven vetmassa, en die konsekwentie is 'degradatie' van het niveau van (publieke) werkloosheidsvergoeding naar dat van 'openbare onderstand'.

Je kan de bijdragen voor de 'werkloosheidsvergoedingen' beschouwen als een verzekering.  Net als bij de verplichte autoverzekering.

 

#110489

Karl

vrijdag, 10 juni, 2011 - 11:39

 

@Bernd: verzekering... maar verzekeringsmaatschappijen stellen voorwaarden, en één van die voorwaarden in dit geval is werkbereidheid en mogelijkheid tot werken; dop is een vervangingsinkomen wegens gebrek aan arbeidsaanbod. Iemand die onder de drugs zit is niet in de mogelijkheid te werken en zou geen werkloosheidsvergoeding mogen kunnen trekken. Dan maar naar het OCMW én naar de begeleiding om van de verslaving af te geraken. Ik denk dat ze daar ook wel in hun haar zullen krabben en roepen naar meer personeel. Maar het is wel de logische gang van zaken.

Iemand die niet kan werken wegens ziekte, die moet naar het RIZIV. Het valt te bediscuteren of een drugsverslaafde, dan wel tijdelijk, onder dat stelsel zou kunnen vallen.

Nu denk ik, als men veel verslaafden niet meer met geld maar met goederen zou betoelagen, en ze desnoods met enkelband zou thuis houden om zo eventueel crimineel gedrag in te perken, er al wat meer zou gebeuren dan al dat psychologisch academisch gezever nu niet opbrengt.

#110492

Marc Huybrechts

vrijdag, 10 juni, 2011 - 15:39

 

@ Bernd

1) Dikke mensen zijn a priori niet minder arbeidsbekwaam dan dunne mensen en zouden, in principe, zich evenzeer moeten kunnen verzekeren tegen werkloosheid dan anderen. 

2) Waarom denkt u dat het administreren van een 'verzekering' een overheidstaak zou moeten zijn?  U kan toch niet denken dat ambtenarenin het algemeen een dergelijke taak beter zouden kunnen uitvoeren dan bedienden in een privaat bedrijf! Of denkt u dat wel?  Dan beseft u duidelijk niet waar de bronnen van hogere productiviteit over tijd (en dus van per capita inkomensgroei) in een economie zitten.    

3) Vanuit economisch standpunt bekeken moet een overheid zich beperken tot het produceren van PUBLIEKE goederen, i.e. goederen die enkel door een overheid efficient kunnen worden aangeboden (omdat ze niet onder condities van marktwerking kunnen worden geproduceerd).  Twee belangrijke voorbeelden daarvan zijn: (a) goederen/diensten die enkel 'collectief' kunnen worden geconsumeerd (e.g. rechtszekerheid verschaffen, buitenlands beleid en defensie), m.a.w. waar er geen practische manier is om de individuele consument de kost van zijn consumptie te laten dragen;  (b) goederen/diensten waarvan zowel productie als consumptie belangrijke externaliteiten of neveneffecten vertonen, zodat private kosten en baten weer sterk kunnen verschillen en waar er geen praktische manier is om medeconsummenten te laten meebetalen en/of benadeelden te vergoeden voor opgelopen 'kosten'.  In dit laatste geval is het dikwijls meer een kwestie van gepaste overheidsregulering dan van directe overheidsproductie per se.

3)  Verzekeringen verschaffen is inherent een PRIVAAT goed/dienst, en kan best door de private sector verschaft worden.   De reden waarom het in Belgique (en sommige andere landen ook) dikwijls op inefficiente wijze door de overheid of semi-overheid (parastatalen) wordt verschaft is omdat dit politieke particratische macht helpt bestendigen en versterken.  Het is een voorbeeld van machtsmisbruik, en u weet even goed als ik dat de belastingsbetalers daar mede moeten voor opdraaien.   Het feit dat vele van die belastingbetalers dat zelf niet beseffen, maakt deze (particratische) praktijk niet meer aanvaardbaar van een filosofisch/moreel standpunt bekeken.             

#110498

Karl

vrijdag, 10 juni, 2011 - 19:18

 

@MH, bij punt 1: als je dat verzekeringtechnisch bekijkt, zou je daar wel eens met andere inzichten kunnen te maken krijgen, vrees ik.

Ik krijg een beetje de diarree van al dat gelijkheidsgedoe; vrouwen zijn verschillend dan mannen, er zijn mensen die heel harde fysieke arbeid kunnen verrichten, er zijn er die dat niet kunnen, er zijn er die beter zijn in hersenwerk, er zijn er die beide goed kunnen in verschillende gradaties en er zijn mensen die waarlijk niks waard zijn. Een verzekeraar van werk die dus inkomen waarborgt zal er moeten voor zorgen dat hij een voldoende brede sample van de bevolking tot zijn klanten kan rekenen. Dat de extreme gevallen daarbij niet worden verzekerd, lijkt me in zo'n optiek logisch. Bijvoorbeeld extreem dikke mensen. Daarmee ook dat wie zich bezondigt aan druggebruik, geen werkloosheidsuitkering zou mogen kunnen trekken, hij is immers werkongeschikt, niet werkzoekend. Wat er dan wel met zo'n individu moet gebeuren staat in een eerdere reactie. We verplaatsen daarmee het probleem, akkoord, maar je kan van een privé-onderneming niet verwachten dat zij klanten aanneemt waar zij 100% zeker verlies aan doet. Een overheid zou dit ook niet mogen kunnen verplichten.  Maar zoals in uw 3 omschreven, heeft de politiek dit alles fijn voor mekaar gekregen.

#110500

Bernd

vrijdag, 10 juni, 2011 - 19:28

 

@mh

 

1) Drugverslaafden zijn evenzeer a priori niet minder arbeidsbekwaam.  In de praktijk zal dit waarschijnlijk wel zo zijn.

2) Ik heb nooit gezegd dat dit een overheidstaak moet zijn.  Binnen een wettelijk kader kan een private instelling dit ook doen.  Verzekeringen kunnen (binnen het huidige bestel), volgens mijn mening, beter geprivatiseerd worden mits goede en redelijke regelgeving.  Is daar werkwilligheid of werkbekwaamheid een vereiste, dan is dit zo en moeten inbreuken hierop consequenties hebben.

3) Ik ben ook overtuigd dat veel overheden zich inderdaad te veel 'bemoeien'.

4) Het is, mijns inziens, erg beperkend om de staatsinrichting puur economisch te zien.  Er is geen absoluut dogma dat private diensten  beter presteren.  Ik ken bedrijven genoeg die zeker niet beter presteren dan overheidsdiensten.  Ik ken (nog meer) overheidsdiensten die slechter presteren dan private ondernemingen.

Het gaat het er gewoon om dat je alles nogal dogmatisch ziet, je reduceert te veel tot je persoonlijke stellingen.  Ik begrijp dat de praktijkvoorbeelden (zeker België) inderdaad je in die richting duwen.

 

#110510

Marc Huybrechts

vrijdag, 10 juni, 2011 - 22:56

 

@ Karl

Verzekeringstechnisch bekeken?  Ja, dat is goed mogelijk wat u daar zegt. Ik heb geen speciale expertise in verzekeringen.   U maakt verder enkele interessante bedenkingen.  In principe moeten de private verzekeraars zelf de risicos inschatten die samengaan met bepaalde soorten van mensen en hun prijzen overeenkomstig kunnen bepalen.  Ik denk wel dat er een soort van publieke optie moet zijn voor "extreme gevallen", en de vraag is dan of dit best kan bekomen worden via (a) overheidsregulering van private verzekeraars ofwel (b) via directe overheidsverschaffing van verzekering voor die extreme gevallen.   

Misschien kunt u beter aan Bernd uitleggen waarom drugsverslaafden dikwijls "werkongeschikt" zijn?  Ik dacht dat dat voor de hand ligt, en voor mij berust dat op (vrij beperkte) empirische observatie.  Mijn echtgenote was vele jaren de medische dokter in een 'drug treatment center' van de stadsoverheid van Washington DC, en heeft mij daar wel het een an ander over verteld over de jaren. 

@ Bernd

1) Omtrent uw punt 1 zijn we dus niet akkoord.  De relevante vraag hier is wat de private verzekeraars hieromtrent denken.  En ik vermoed dat die een clausule in het verzekeringscontract zullen plaatsen dat hun risico zal beperken, t.t.z dat ze niet zullen betalen als de betrokken werkloosheid kan verbonden worden met de drugsverslaving.   Maar, publieke verzekeraars (en ambtenaren) moeten zich daar niets van aantrekken.  De extra kosten zullen immers niet uit hun 'huid' (inkomens) komen, maar wel afgewenteld worden op....die amorfe anonieme belastingbetalers. 

2) en 3)  Akkoord

4) Niet akkoord met beide punten die u maakt onder 4.

- Ik zie de staatsinrichting niet "puur economisch".  Ik blijf hier tot den treure herhalen dat het economische steeds ondergeschikt is aan 'de politiek', en vooral wanneer het gaat om een democratisch politiek bestel.   Dit is evenzeer een positieve of feitelijke vaststelling (omtrent de wereld zoals die is) als een normatieve richtlijn, wat mij betreft.  Dat belet niet dat de overheid en 'de politiek' er best zouden aan doen van met economische consideraties rekening te houden en ze ter harte te nemen. 

- Als u bedrijven kent die "niet beter presteren dan overheidsdiensten" in de productie van private goederen (gelijk verzekeringen bijvoorbeeld) dan kan ik dat enkel toeschrijven aan een gebrek/tekort aan competitieve condities op de betrokken markten.  De hoofdreden daarvoor ligt bijna altijd bij 'de politiek', en in Belgique betekent dat concreet bij excessieve macht van de vakbonden en de incestueuse relatie met bepaalde politieke partijen.   In het algemeen, des te groter het aandeel van de overheid in een economie, des te lager de productiviteitsgroei zal zijn over de lange termijn, en dus des te lager de inkomensgroei-per hoofd zal zijn.   Dat belet niet dat er bepaalde (van nature publieke) goederen/diensten zijn die enkel door een overheid kunnen worden geproduceerd.   Een groot technisch economisch probleem is het meten van de productiviteit van overheidsproductie bij het berekenen van het BNP.  En dat probleem ontstaat precies omdat die overheidsproductie plaatst grijpt (A) in een NONcompetitief kader, t.t.z. dat er geen 'bewezen' of gereveleerde vraag is naar die diensten (wat de nuttigheid ervan betwistbaar maakt, althans in een 'democratische' nonmarxistische optiek) en (B) omdat er dan geen echte serieuse incentieven zijn om die productie efficient te kunnen maken (in de zin van kostenminimiserend). 

#110545

Johan Vandepopuliere

zaterdag, 11 juni, 2011 - 15:58

 

@MH: sommige zaken lenen zich nu eenmaal niet tot concurrentie. In verleden bijdragen heb ik al uitgelegd waarom dat bijvoorbeeld zo is voor openbare veiligheid, of onderhoud van openbare ruimte. Het zelfde geld voor openbare of gemeenschappelijke infrastructuur. Een wegennet, een elektriciteitsnet, een kabelnetwerk. De dienstverlening die binnen die infrastructuur gebeurt, kan concurrentieel gemaakt worden. Maar het beheer van dat netwerk zelf kan men per definitie niet parallel uitbesteden en onderhevig maken aan marktwerking, zodat de concurrentie alleen serieel is en beoordeeld wordt door overheidscontrole, wat het beheer alleen boekhoudkundig geen overheidstaak maakt, maar de facto nog meer misbruik in de hand werkt. We zien nu al hoe EANDIS van zijn monopoliepositie misbruik maakt.

Het is dus niet zo dat slechte werking van privatisering noodzakelijk ligt aan de overheid, maar soms inherent is aan de activiteit, die de overheid niet uit handen had mogen geven.

Het onderscheid tussen parallelle concurrentie (wat overigens etymologisch een tautologie is), onderhevig aan échte marktwerking, en seriële concurrentie van tijdelijke contracten, beoordeeld door overheidstoezicht, is wat mij betreft hét sleutelargument om al dan niet te privatiseren.

 

#110546

Marc Huybrechts

zaterdag, 11 juni, 2011 - 16:36

 

@ jvdp

...." sommige zaken lenen zich nu eenmaal niet tot concurrentie"...

Omtrent die 'sensible' algemene stelling zijn we weer akkoord, en dat verbaaast me niet.  Het probleem zit hem in het definieren of aflijnen van die "sommige".   Bijvoorbeeld, bepaalde delen van "openbare infrastructuur" kunnen wel gemakkelijk geprivatiseerd worden, denk ik, vooral in gevallen waar het gemakkelijk is om de echte individuele gebruiker volledig de kosten van zijn individueel verbruik/gebruik te laten betalen.  Maar, zelfs dan gaat de overheid noodzakelijk een zekere 'reguleringsrol' moeten hebben.   

Ik verkies van de gebruikte terminologie uit 'fiscal economics' te volgen, t.t.z. van een onderscheid te maken tussen private en publieke goederen, en te erkennen dat (a) de meeste producten/diensten tegelijkertijd zowel private als publieke aspecten vertonen, maar (b) dat in de overgrote meerderheid van gevallen het ene of het andere aspect sterk domineert.   Zo bekeken, zie ik een dienst als "verzekeringen" (in dit specifiek geval tegen TIJDELIJKE werkloosheid)  zeker als een privaat goed/dienst.  Tegelijkertijd blijft er een beperkte rol voor de overheid in termen van supervisie/regulering, maar niet in termen van die dienst zelf te verschaffen, en nog minder om die dienst te misbruiken om (a) aan (verkapte) inkomensredistributie te doen tussen 'groepen' in de maatschappij, of (b) om bepaalde politieke machtsposities te kunnen bestendigen/versterken.   

#110572

Karl

zondag, 12 juni, 2011 - 07:06

 

punt 4 van MH:"- Ik zie de staatsinrichting niet "puur economisch".  Ik blijf hier tot den treure herhalen dat het economische steeds ondergeschikt is aan 'de politiek', en vooral wanneer het gaat om een democratisch politiek bestel.   Dit is evenzeer een positieve of feitelijke vaststelling (omtrent de wereld zoals die is) als een normatieve richtlijn, wat mij betreft.  Dat belet niet dat de overheid en 'de politiek' er best zouden aan doen van met economische consideraties rekening te houden en ze ter harte te nemen. "

En hier verschillen wij dus eindeloos van mening. Net zoals dat de mens deel is van de natuur en ondergeschikt aan diens wetten, vind ik dat de politiek deel uitmaakt van een realiteit waarin de vrije markt zich automatisch manifesteert. Ik denk dat de geschiedenis al genoeg voorbeelden heeft geproduceerd waar de vrije marktwerking het politieke bestel heeft omvergegooid. Dat er genoeg voorbeelden zijn waar de politiek de vrije markt beïnvloedt, is waar, maar dit creëert altijd subobtimale situaties waar de vrije markt het beleid corrigeert. Het is alsof je een stroom wil rechttrekken maar zonder onderhoudswerkzaamheden zoekt het water toch zijn eigen weg. Moest de politiek boven de vrije markt staan, dan zou belastingontduiking niet bestaan, dan zou het effect van een economische maatregel volledig voorspelbaar zijn. The reality was very different.

Net zo vergaat het het juridisch bestel; men wil de werkelijkheid reguleren, maar aangezien men niet boven de werkelijkheid kan staan, slaagt men daar slechts subobtimaal in.

Als MH stelt dat de economie ondergeschikt is aan het politieke, dan leunt hij eigenlijk aan bij allerhande conspiracy theorieën, waarin gesteld wordt dat al dan niet via geheime genootschappen de wereld wordt gestuurd. Hoewel ik het bestaan van dergelijke constructies zeker niet zou in twijfel trekken, ben ik er van overtuigd dat de vrijemarktwerking, die volgens mij haar oorsprong vindt in de jungle en dus in de natuur van elk individu, er naar streeft dergelijke constructies economisch te ondermijnen zodat zij uit het bestaan vallen. Het schijnbare overwicht van de politiek over de economie kan slechts blijven bestaan zolang de stroom voortdurend wordt gebaggerd; een gigantische verspilling van middelen dus om de natuur te beletten haar gang te gaan. Het voorbeeld van jvdp over EANDIS is hier toepasselijk; je moet die mannen maar eens in huis halen, ze factureren uurlonen van meer dan 100 euro/uur omdat iedereen moet meebetalen aan hun waanidee dat zij menen te moeten dicteren op welke manier de stroom tot bij de mensen komt. Je zou dit alles perfect kunnen overlaten aan de markt, aan de elektricien van uw keuze, die daarvoor een opleiding heeft gevolgd. We hebben ook geen monopoliebedrijf dat alle branddeuren plaatst, daarvoor hebben we gecertificeerde schrijnwerkers. Vroeger mocht je van de RTT ook niet zelf aan de telefooninstallatie werken, nu weet elke elektricien wat wel en niet kan en is het monopolie over telecommunicatie toch voor een groot deel gebroken. De politiek is ondergeschikt aan de natuur, door middel van de vrijemarktwerking.

#110594

Marc Huybrechts

zondag, 12 juni, 2011 - 17:56

 

@ Karl

Dat vrijemarktwerking 'spontaan' (of natuurlijk) ontstaat waar er geen overheid en geen boeven (ruim begrepen) in de weg staan, dat is zeker waar.  Maar, zulk een situatie bestaat nergens in de wereld.  Zonder een overheid, die de vrije markt toelaat en beschermt, bestaat er geen vrije markt.

Kunt u 1 enkel concreet voorbeeld geven waar..."de vrije marktwerking het politieke bestel heeft omvergegooid"...?  Ik ben benieuwd, want u zijt wel erg 'vrij' met uw taalgebruik.   De vrije markt is een ABSTRACTIE, het is een begrip, het is een theoretisch allocatiemiddel, enz...het bestaat niet uit concrete mensen.  Alleen mensen kunnen een politiek bestel omvergooien.

En wat, in godsnaam, heeft dit te maken met "conspiracy theorieen"?  

#110648

Karl

maandag, 13 juni, 2011 - 15:59

 

Wel, als we er van uitgaan, dat de vrije markt een natuurlijke conditie is, die spontaan ontstaat door economische interactie tussen entiteiten, en als we erkennen dat vrijemarktwerking spontaan in staat is monopolies te doorbreken, zelfs in het geval dat deze monopolies afgedwongen worden waardoor de vrije markt zich dus in het illegale circuit afspeelt, dan kun je heel wat dictaturen opsommen die er de brui aan gegeven hebben. Je kunt dit ook zien op kleinere schaal waar overheidsreglementering niet standhoudt en de vrije markt een parallel eventueel illegaal circuit creëert.

Het is een misvatting zoals u schrijft dat de overheid de vrije markt toelaat en beschermt, nee taak van de overheid is ervoor te zorgen dat de vrije markt niet wordt verstoord. Meer niet, elke inmenging in de vrije markt zorgt voor een subobtimale marktwerking.

Moest de overheid boven de vrije markt staan en de vrije markt dus bestaan bij gratie van de overheid, zou dat duiden op een bestuur met centrale planning, en dan kom je bij verborgen agenda's, new world order dinges, enzoverder. Maar onze overheid beweert namelijk dat ze democratisch is en de vrije markt zoveel mogelijk wil laten gedijen. Dus dat klopt niet. Dat er entiteiten in de vrije markt zijn die proberen de vrije markt naar hun hand te zetten, is duidelijk, dat die entiteiten verweven zitten met de beleidsorganen is ook al duidelijk. Ze kunnen echter slechts slagen in hun dominante streefdoelen in zoverre zij de vrije markt buiten spel zetten. Wat op lange termijn een onmogelijke toestand is.

Een voorbeeld; in een land met een door de overheid gecreëerde onmenselijk hoge inflatie, welk dus gelijk staat aan grootschalige diefstal, zal het geld zijn validiteit als betaalmiddel verliezen en vervangen worden door andere valuta of grondstoffen. In een wereld met een bankencrisis was het net zo.

De overheid laat de vrije marktwerking toe omdat zij niet anders kan. De beleidsvoerders zouden veel liever een leger obediënte slaven onder zich hebben dan die bende mierelende met mekaar concurrerende vrijemarktstrevers waar ze ogenschijnlijk geen vat op heeft. Niet vergeten dat de overheid een kunstmatige constructie is die niet nodig is in een survival of the fittest setting. Vrijheid en vrijheid van handelen en vrije markt is wel een gegeven daarin, en het is van daaruit dat er een beweging kan onstaan die een politiek bestel omvergooit. Vrij elementair.

#110675

Questing Beast

dinsdag, 14 juni, 2011 - 16:16

 

Het motief van de liberalen, waarbij ik mij kan aansluiten, is simpel: de overheid heeft niet het recht om iets te verbieden "voor iemands bestwil". De lijst van (potentieel) schadelijke gedragingen is bovendien zo groot dat het wel toekennen van dat recht de deur openzet voor een steeds grotere overheidscontrole op het doen en laten van de burgers (hetgeen we in de praktijk overigens kunnen vaststellen). Veroorzaakt een bepaald gedrag schade aan derden, dan is het aan de rechter om over schadeloosstelling te beslissen. Veroorzaakt een bepaald gedrag van iemand schade aan zichzelf, dan is dat het probleem van die persoon, niet dat van de overheid of de samenleving. Negatieve gevolgen m.b.t. de sociale zekerheid en gezondheidssector zijn te wijten aan het collectief karakter ervan. Reden temeer om voor een privatisering van die sectoren te pleiten. Het collectieve, publieke aspect ervan vormt het gepaste excuus om van iedereen onderdanen te maken, slaven van een allesbeslissende overheid. Tegenover vrijheid staat inderdaad verantwoordelijkheid, maar dat wil niet zeggen dat men niet het recht heeft zich "onverantwoordelijk" te gedragen. Het wil wel zeggen dat men de gevolgen van die onverantwoordelijkheid dan ook zelf moet dragen en niet mag afwentelen op zijn medeburgers. Net dat laatste is, paradoxaal genoeg, vaak een gevolg van een collectief systeem dat vrijheid inperkt met het excuus dat het een monopolie heeft op het bepalen van wat verantwoordelijk is en wat niet.

#110707

Marc Huybrechts

woensdag, 15 juni, 2011 - 15:22

 

@ Karl

U zou echt een poging moeten doen van in de reele wereld te leven en niet op een abstracte fantasieplaneet (die enkel in uw geest leeft).

- "Vrijemarktwerking" is niet in staat van "monopolies te doorbreken". Alleen mensen, via een politieke beslissing en 'politieke actie', kunnen een monopolie doorbreken of afschaffen en de 'vrije markt' herstellen. 

- We zijn akkoord dat het de taak is van de overheid om er zo veel mogelijk voor te verzorgen dat de vrije markt niet wordt verstoord.

-  Het is niet zo dat wanneer een overheid de vrije markt toelaat dat er dan "centrale planning" zou zijn.  Waar is uw logica, beste Karl?  Het ene volgt niet noodzakelijk van het andere.

-  Ik wacht nog steeds op een CONCREET voorbeeld (i.e. een bestaand land) waar de vrije markt een politiek bestel heeft omvergegooid.  U verwijst naar (A) "een bankencrisis".  Wel we zitten vandaag in een bankencrisis, en u denkt dat die crisis de politieke bestellen in de wereld heeft omver gegooid, en dat er geen overheden meer  zouden zijn die intervenieren in de 'vrije markt'?   Hallo, op welke planeet leeft u?    U verwijst ook naar (B) "onmenselijk hoge inflatie".  In de Duitse Weimar republiek (bijna een eeuw geleden) hadden ze dat tijdelijk.  Dat heeft de nazis aan de macht geholpen, en dan zou er geen intervenierende overheid meer geweest zijn?  Halloo!!!   In Argentina zijn de Peronisten ook experten in dat soort van inflatieschepping, en u denkt dat de Argentijnse overheid vandaag (een nieuwe versie van Peronisten) geen interventies in de vrije markt zou ondernemen?    

 

#110784

Karl

vrijdag, 17 juni, 2011 - 11:46

 

@MH: sorry ga dit even kortsluiten om de volgende redenen:

- vreselijk off topic

- we hebben deze dyslectische discussie al gevoerd en de rest van de bezoekers vallen in slaap

Wat niet wil zeggen dat ik niet zou willen antwoorden, maar het zou niet bijdragen tot mijn staat van geluk.

#110791

Marc Huybrechts

vrijdag, 17 juni, 2011 - 15:04

 

@ Karl

Ja, ik kan wel begrijpen dat u op de gepresenteerde argumenten niet wil - en ook niet kunt - antwoorden.  Blijkbaar is kennisvergaring geen onderdeel van uw "staat van geluk", en voor vele mensen is het nu eenmaal moeilijk om van een genoegzame fantasieplaneet te moeten afdalen naar de reele wereld.   Maar, uw 'uitvluchten' deze keer (off-topic, en slaapvallende bezoekers") zijn zeker al te doorzichtig, zelfs voor slaapvallenden.  

En, waarom met uitvluchten afkomen?  Dat is zo puberaal, om niet te zeggen infantiel!  Probeer op de gepresenteerde argumenten te antwoorden, of negeer ze en 'zwijg'.  Dan zou er ten minste de illusie kunnen opgehouden worden van de mogelijkheid dat er serieuse obstakels waren.       

#110792

Karl

vrijdag, 17 juni, 2011 - 15:37

 

Ok dan maar, kort:

- ja het zijn de mensen die de vrijemarktgedachte doen leven, ik denk niet dat we daarover hoeven te discuteren, elementaire kennis.

- heel het oostblok is omver geblazen omdat de mensen de vrijheid van het westen en diens vrije markt wilden - maar hier dient u maar zelf over na te denken alvorens ondoordacht te repliceren.

- bankencrisis my ass, je bedoelt doelbewust oplichten van mensen die geld gespaard hebben - doet hier niks terzake. Als we dan al in een hypothetische bankencrisis zouden zitten, het deert de economie echt niet hoor. Hier zie ik weer vrije markt triomferen.

- voor de rest verdraait u mijn woorden en sorry, ik heb hier geen zin in. Moet nog mijn droogoven lossen, sorry.