Uitvinders, inventiviteit en octrooien

Geinspireerd/gecopieerd vanuit de industriële stofafzuiging. Waarmee ik me dus afvraag hoe het mogelijk is dat dyson zijn bestaand concept dacht te kunnen effectief beschermen?

Moet het nu ook juist zijn dat het stofextractiesysteem met de cyclonen de dag van vandaag niet meer vergund wordt omdat het fijn stof te veel wordt uitgeblazen. De huidige stofafzuigingen werken allemaal met filters.

Wij hebben thuis ook een Dyson, ooit eens aan de helft van de prijs gekocht, want eigenlijk is dat ding zijn SRP niet waard. Het is een goede stofzuiger dat niet, maar de prijszetting is een negatieve uitwas van het brevetteringssysteem.

@ Karl: (1)
"hoe het mogelijk is dat dyson zijn bestaand concept dacht te kunnen effectief beschermen?"
Uit het citaat blijkt toch duidelijk dat Dyson heel wat problemen heeft ondervonden om het werkingsprincipe op een werkbare manier te verkleinen van industriële schaal tot een verrijdbare stofzuiger voor in huis.
Wil je er meer over weten, dan veel leesgenot: http://worldwide.espacenet.com...
Beperk je tot het lezen van de beschrijving (description) en de tekeningen, want de wijze waarop de beschermingsaanspraken (claims) worden verwoord, zorgt er voor dat dit laatste niet bepaald als bedlectuur kan dienen.

(2) "dacht te kunnen beschermen"
Zo te zien heeft hij toch wel wat weten te octrooieren, want ik zie niet enkel octrooiaanvragen( code: "A"), maar ook verleende octrooien (code: "B")
Gezien punt (3) ben je je daar wel van bewust

(3) "Het is een goede stofzuiger dat niet, maar de prijszetting is een negatieve uitwas van het brevetteringssysteem."
Zever, koop dan een Miele of een Philips die volgens een ander werkingsprincipe zijn gebouwd. Wanneer die Dyson toch zijn groot prijsverschil niet waard is, dan betekent dit vooral dat ze daar een goede marketingdienst hebben, meer niet.

"Het belangrijkste voor een ingenieur is immers niet om te begrijpen wat werkt, maar om te begrijpen wat er problemen stelt, wat er kapot gaat, wat niet werkt."
200% juist en dit geldt niet enkel voor een ingenieur.
In dit opzicht is het lezen van octrooien interessant: je leest er vermoedelijke problemen en vermoedelijke oplossingen. "Vermoedelijke", omdat ik al enige keren heb ondervonden dat een andere uitvinder me bij het lezen van een octrooibeschrijving vertelt dat die eerste octrooiaanvrager het probleem absoluut niet heeft begrepen en dat zijn geoctrooieerde oplossing dan ook niet relevant is.

@ Karl

Indien dat octrooi van Unilin (Quick-Step) geen meerwaarde aan het product geeft, waarom waren alle concurrenten dan zo dom het kliksysteem van Unilin of het alternatief van de Beaulieu-groep te kopiëren (inbreuk of licentie, of achtereenvolgens beide)?
Toch niet omwille van de "marketing-prietpraat" van Unilin? Dat zou immers betekenen dat die concurrenten te dom zijn om zelf een goede marketingcampagne uit te werken die de "prietpraat" van Unilin onderuit zou halen.

De "bavettendragers" van Unilin zouden alle winst hebben weggezogen.
Toch wel vreemd dat er desondanks in die streek een cluster van laminaatbedrijven is ontstaan.

Octrooien mogen volgens jou enkel dienen om de gemaakte O&O-kosten te recupereren.
OK, dan mogen we nagenoeg alle high-tech start-ups vergeten, want je zal er geen business angels of venture capitalists meer voor vinden, want die investeren in heel risicovolle projecten (vaak nieuwe technologie en nieuwe markten, juist het moeilijkste kwadrant in innovatie) waarbij ze er van uit gaan dat heel wat bedrijven zullen mislukken, meerdere wat zullen aanmodderen en uiteindelijk enkele volop zullen slagen. Het succes van die laatste moet dan hun totale investering doen renderen en wel een veel hoger rendement dan wat je met een gewone obligatie of zelfs een beursaandeel kan verdienen, want anders is het al die inspanningen en risico's niet waard.

Besef je eigenlijk wel hoe vaak je jezelf in je recentste post, maar ook in je vorige posts, tegenspreekt?
Bijvoorbeeld: "Dan draait het weer om wie de grootste bek kan opzetten, en niet wie de meest verdienstelijke oplossing formuleert. Zoals meestal."
Hier geef je zelf aan dat het om marketing en niet om octrooien draait. Oef, want uiteindelijk corrigeert de markt die grootpraters wel.

Monopoliesituatie: je jongleert hier met woorden.
Een octrooi geeft je nooit een monopolie op een bepaalde sector, enkel een tijdelijk exclusief recht om een bepaalde techniek te gebruiken. Natuurlijk kan je proberen om door middel van verschillende bij elkaar aansluitende octrooien de toegang tot een sector aan anderen te ontzeggen.
Wat mij echter opvalt is dat de technologieën de dag van vandaag zo extreem vlug verouderen dat zo'n strategie nog moeilijk opgaat + het bedrijf blind maakt voor nieuwe concurrenten die vanuit totaal andere sectoren hun markt plots binnen dringen.

Het octrooisysteem kan je vergelijken met democratie. Even Churchill parafraseren: "The patent system is the worst form to stimulate technical innovation, except for all those other forms that have been tried from time to time."
Net zoals democratie is het octrooisysteem niet perfect en kan je er altijd proberen aan bij te vijlen, maar je moet daarbij wel opletten dat je de essentie van het systeem niet onderuit haalt.
Het soort kritiek die we op de democratie of het octrooisysteem uiten, is echter tekenend voor ons waardenoordeel, ons zelfvertrouwen en ons vertrouwen in anderen.
In beide gevallen evolueert die kritiek doorheen de tijd en toch ook weer niet, de concrete details veranderen, maar in essentie blijft altijd hetzelfde onbehagen meespelen. Eigenlijk heeft men last met de fundamentele keuze, maar nooit wordt dit zo verwoord. Het gevolg zijn een eindeloze reeks van voorstellen waarvan sommige op een sluikse manier de essentie van het systeem veranderen, zie maar het G1000 voorstel.

Bijvoorbeeld met betrekking tot de democratie wordt de discussie altijd gevoed door het onbehagen omtrent het feit dat mensen die zich totaal niet in een bepaalde problematiek verdiept hebben, in het stemhokje er toch evenveel hun zeg over mogen doen als de "experts".

Met betrekking tot het octrooirecht is er doorheen de tijd altijd een discussie of bepaalde uitvindingen wel of niet mogen worden geoctrooieerd. Het soort uitvindingen dat niet met octrooien zou mogen worden beschermd, verandert (vroeger middelen voor abortus, nu biotech). Sedert 1854 heeft de Belgische octrooiadministratie geen keuze meer: of ze nu een uitvinding maatschappelijk gewenst of ongewenst vindt, ze moet elke uitvinding beschermen wanneer die nieuw, inventief, enz... is.
Sindsdien geeft ons octrooirecht op een absoluut ongenuanceerde wijze uitdrukking aan het feit dat onze moderne maatschappij toekomstige (en dus nog onbekende) technologische ontwikkelingen waardeert als zijnde uitermate positief voor onze maatschappij. Doordat het octrooisysteem de aanvrager een tijdelijke exclusiviteit verleent, heeft dit systeem meteen ook een enorme symboolwaarde.
Dit lokt altijd maar opnieuw reacties uit, want zo onverdeeld positief is onze maatschappelijke waardering van toekomstige technologie niet. Bijgevolg heeft onze maatschappij het lastig met een systeem dat zo ongenuanceerd positief is en willen we constant binnen dit systeem zelf nuances aanbrengen.

Maatschappelijk bestaat er echter ook een onbehagen met betrekking tot superwinsten die men met een octrooi zou kunnen maken. (Karl, je bent daar een goed voorbeeld van.) Ook hier mag de vraag hoeveel winst men met een octrooi kan maken, eigenlijk geen rol spelen. Dat zou een terugkeer naar de willekeur van het Ancien Régime betekenen. Hoe ga je dit bijvoorbeeld koppelen aan de gedane O&O-inspanningen? (En wat met alle octrooien die op niets uitdraaien en waarbij de aanvrager soms zelfs failliet gaat?)
De essentie van het moderne octrooirecht is immers dat het een beloningsmechanisme vormt dat tot buitengewone winsten in het vooruitzicht stelt, mits de uitvinder zijn geoctrooieerde uitvinding ook nog adequaat aan de man weet te brengen. En dat laatste hangt af van hoe de markt en de overheid zullen reageren, respectievelijk door de marktvraag naar die uitvinding en door de exploitatie van die uitvinding te reguleren (bijvoorbeeld abortus te verbieden of te beperken tot bepaalde situaties). Zoals je ziet liggen die nuances buiten het octrooirecht, maar omwille van de hoge symboolwaarde van het octrooirecht bestaat er een maatschappij onbehagen dat die nuances niet binnen het octrooirecht zelf liggen.

In beide voorbeelden bestaat er dan ook een tendens om die nuances in het octrooirecht zelf aan te brengen, maar daarmee dreig je het systeem zelf te vernietigen. En wat dat betreft verwijs ik naar mijn parafrase van Churchill.

Nog even kleur bekennen voor het geval je dit niet zou weten: http://be.linkedin.com/in/pier...

@Pierre Saelen: u hebt het goed als het mijn overtuiging is dat patenten tot misbruik kunnen leiden, i.e. veraming in markttermen. Nochtans, en daar heb je Churchill, is het misschien wel het minst slechte systeem. Nochtans stoot het een en het ander mij tegen de borst dat men eender wat patenteert, en dan nog liefst dingen die al lang bestaan. Daarvoor dient het systeem niet, wat u duidelijk aangeeft als u praat over risicokapitalisten (en de andere slagtermen waar VOKA graag mee adverteert, sorry ben beetje sarcastisch, maar VOKA goed, maar er moet in de eerste plaats gewerkt worden om meerwaarde te verkrijgen, de energie die je in lucht steekt moet ook betaald worden.)

Het is hier wel dikwijls zo dat men niet leest wat er staat. Ik heb geschreven dat het gedoe om het clickpatent te beschermen en het illegaal gebruik tegen te gaan geen meerwaarde geeft aan het produkt. Het kliksysteem voor laminaat (dat ze overigen zelf gekocht hebben) biedt wel meerwaarde aan het produkt, maar dat was niet waar ik het over had. In tegendeel, ik had het over de monopoliesituatie die patenten tijdelijk creëen (of oligopolie, enz); het moment dat het klikpatent vervalt, wordt kliklaminaat goedkoper (en kan Unilin uitpakken met een nieuwe, verbeterde en beschermde versie.) De rest heeft JVDP in zijn laatste alinea mooi beschreven.

"grootste bek" = kapitaal om octrooien te strooien + horde bavettendragers (David - Goliath) enz.

Voor de rest kan ik mij goed vinden in uw betoog, we hadden het in beginsel eigenlijk over de veel te dure Dyson-stofzuiger - je kunt dit geval niet veralgemenen.

Deze opmerking is echter geheel onterecht: "Maatschappelijk bestaat er echter ook een onbehagen met betrekking tot superwinsten die men met een octrooi zou kunnen maken. (Karl, je bent daar een goed voorbeeld van.) "

Maar ik ben wel iemand die gewoon wil werken, geld verdienen en eigenlijk in de eerste plaats mijn klanten plezieren, in de wetenschap dat de rest dan wel volgt, en dat lukt mij aardig. Voor mij geen snel-rijk systemen, ik ben vooral content met die klant die zijn groot project overschouwt en me belt met om mij te danken. Merk op dat ik in mijn produktlijn (parket, decoratieve panelen) een groot assortiment zaken produceer waarmee ik mij in een niche markt positionneer, waar het aanbod beperkt is, ik mijn eigen produktie optimaliseer zodat ik een kostenvoordeel tegenover de collega's heb, én niet te vergeten het emotioneel aspect van een houtprodukt. We maken leuke vloerbekledingen die de klanten weten te appreciëren en waar ze bereid zijn een hoger dan normale prijs te betalen in vergelijking met een standaard vloer. We bewegen ons daarmee in de rand van de vrije markt, maar we gaan niks artificieel gaan afdwingen; de markt is nog steeds de markt. Je gaat me trouwens niet vinden al producent van complete vrachtwagens parketten waar twee stuivers winst op gemaakt wordt.

We doen dat zonder patenten, ook wel omdat er een aantal praktische barrieres zijn voor nieuwkomers. De enigste reden voor het aanvragen van een patent zou een fiscaal voordeel zijn - afgewegen tegenover de kostprijs van dat patent. Maar dat is (direkte) toekomst.

Ik zou nog even willen de benadering van patenten in de VS willen er bij sleuren. In het bijzonder de 'zever' van het patenteren van hoe een icoontje oplicht als je 2 cm met je stoel verschuiift nar rechts (belangrijk! - om te lachen). Het is niet meer ernstig.

Stel nu dat ik een zaagmachine ontwikkel om een speciaal produkt te verzagen. In die zaagmachine zitten een aantal concepten, die zich vertalen in stukken en bouw van de machine waarvoor ik dus een octrooi kan aanvragen. Akkoord, het heeft mij twee jaar gekost om prototypes te bouwen en ik wil de vruchten van mijn inspanningen niet zomaar gecopieerd zien door Chinezen. Maar als er daar een kwieke Chinees op de proppen komt met een machine die juist hetzelfde doet, maar op een andere manier, dan vind ik, dan is dat niet gecopieerd, maar hebben wij gewoon parallel dezelfde functionaliteit gemaakt. In de IT wereld is dat patentschending. Pfff. dat heeft niks te maken met het beschermen van inventiviteit. Als men een programma schrijft (en dat is volgens mijn inzicht een soort van machine), dan kan men de code daarvan patenteren, of de gedetailleerde flowchart als u even wil - maar als een ander hetzelfde doet op een andere manier, dan moet dat kunnen.

Ik denk aan Apple (ben geen Apple basher), en de rest van de IT-reutemeteut. Waar is de tijd dat bij IBM de informatica werd uitgevonden en gepatenteerd, dat was wel terecht - ik vermoed dat IBM nu even erg bezig is als Apple? Ik vrees dat dergelijk gebruik van patenten de ontwikkelingen juist remt.

Nu wat Apple betreft, het is hun eigen succesvolle strategie van premium massa produkten en diensten te creëeren. Hun zelf gemaakt monopolie bestaat uit technologische voorsprong op de competitie (onder meer door aktieve articipatie in produktiebedrijven), imagobuilding én patenten om het geheel ook juridisch vast te klikken. En dat terwijl hun produkten eigenlijk vrij triviaal zijn. Daarmee bedoel ik: het is een computer, een handige computer, dat wel. Maar niks waarmee straks de wereldvrede uitbreekt of tsunami's tegengehouden worden. Beetje dimmen dus. Ook qua patenten.

@ Luk Vanhauwaert

Japanners zijn de meest aggressieve copiemeesters geweest, nu zijn het de chinezen.

Een proces in Japan kun je tegen een Japanner niet winnen, je moet ze hier kunnen pakken.

Dat is ook wat ik poog aan te brengen met 'bavettendragers' en 'grote bek' - een patent geeft je rechten, maar als je op je rechten wil staan, dan moet je die ook verdedigen, en dat kost soms gigantisch veel geld, teveel geld eigenlijk. Pierre Saelen denk terecht vanuit het systeem waarin hij werkt, en de theorie werkt vrij goed  als iedereen zich braaf aan de regels houdt, jammer genoeg is dat niet altijd zo.

Als klein bedrijf doen wij ook aan research, en dat is op een informele manier, maar onze hersenen broebelen ook, maar voor het systeem van patenten zijn wij te klein geschaald. Het sop moet de kool nog waard zijn; het is niet de bedoeling mijn zuur verdiende centen weg te dragen naar een advokaat aan 100 euro per uur (en wat doet men in een uur?), ik ervaar daar geen meerwaarde van, dus blijf ik ervan weg.