Naar jaarlijkse gewoonte maak ik bekend hoeveel mijn blog opbracht aan inkomsten uit reclame en commissievergoedingen.



De inkomsten in 2009 lagen beduidend onder het niveau van die in 2008. Enkele factoren die meespelen:

• De financiële en economisch crisis noopt bedrijven ertoe om eerst en vooral in hun reclamebudgetten te snoeien.
• Vorig jaar heb ik in een commentaar mijn lezers op het hart gedrukt om alleen maar op Adsense-advertenties te klikken als ze werkelijk geïnteresseerd zijn in de inhoud van de advertentie. Elke doorklik uit sympathie met deze blogger is een vorm van diefstal ten aanzien van de adverteerder, die immers betaalt voor geïnteresseerde bezoekers en voor niets anders. Een pay-per-click-systeem kan maar duurzaam in stand worden gehouden als er geen oneigenlijk gebruik van wordt gemaakt.
• Wegens verwaarloosbare opbrengst heb ik eind februari 2009 de Tradedoubler-banners weggelaten die tussen de commentaren en het reactieformulier stonden.

[Lees verder: Inkomsten uit bloggen (3)]

Op 12 januari werd Haïti getroffen door een krachtige aardbeving die minstens 100.000 dodelijke slachtoffers maakte. Hoe kunt u de hulpverlening aan Haïti het best financieel steunen?
[Lees verder: Help Haïti, maar hoe?]

Wie op het web surft terwijl hij ingelogd is in zijn Gmail-account, is vatbaar voor email address harvesting, het oogsten van zijn Gmail-adres. Voor alle duidelijkheid: niet de inhoud van de e-mails komt daarbij in het gedrang. Wel het gmail-adres zelf, dat niet iedereen zomaar publiek wil maken. Door Arvind Narayanan en Pascal Van Hecke werd de techniek beschreven en uitgetest. Het gaat zo: op een website wordt een iframe [voorbeeld] geplaatst dat verwijst naar een Google Spreadsheet dat voor iedereen toegankelijk gemaakt is. De eigenaar van de website, tevens eigenaar van het Google Spreadsheet, kan vervolgens in real time de gmail-adressen van de bezoekers van de site in zijn Google Docs interface zien verschijnen.


[Lees verder: Google Docs met gaatjes]

[Wie een blanco CD-ROM of DVD koopt, betaalt al enkele jaren een Auvibel-taks: een vergoeding voor de "thuiskopie", bestemd voor de artiesten. Vanaf 1 februari wordt deze taks uitgebreid naar onder meer USB-sticks. Uit protest hiertegen schreef ik samen met 6 andere ondernemers mee aan een opiniestuk dat vandaag in De Tijd verscheen.]

Het debat over de uitbreiding van de Auvibeltaks, de extra kopieerheffing op USB-sticks, harde schijven en geheugenkaarten, noopt ons onze bezorgdheid uit te drukken voor de toekomst. De informatie- en communicatietechnologie (ICT) is een van onze speerpuntsectoren, en heeft een grotere impact op onze leefomgeving dan sommigen in de politiek en daarbuiten lijken te denken.

Vandaag wordt enkel overleg gepleegd met groepen en sectoren die belangrijk waren in het verleden. De besluitvorming blijft daardoor gericht op het handhaven van belangen uit dat verleden, in plaats van op de uitdagingen van de toekomst. De standpunten van die belangengroepen zouden steeds afgetoetst en afgewogen moeten worden tegen de groeikansen van de informatiemaatschappij en de ondernemingen die haar vorm geven. De belangen uit het verleden moeten dringend geconfronteerd worden met de visie van de huidige gangmakers, en dat zijn niet enkel de industrieën uit het verleden.

Het internet kent geen grenzen. Hoe harder de tang wordt dichtgeknepen met oude begrippen als staten en regio's, hoe sneller die concepten zichzelf uitsluiten uit de informatiemaatschappij. Het begrip 'staat' groeide aan belang tijdens de industriële revolutie, toen de belangrijkste productiemiddelen geografisch gebonden waren. Vandaag zijn die hulpbronnen virtueel, mobiel, 'in the cloud'. En dus zullen cashflow en toegevoegde waarde daar ontstaan waar de omgeving, de infrastructuur en het juridisch-fiscaal kader dat optimaal mogelijk maken. Hoe meer regels, taksen en onzekerheid, hoe sneller de internetondernemers België verlaten.

[Lees verder: Auvibeltaks symptomatisch voor ontbreken toekomstvisie]

Naast flauwe moppen bestaan er ook flauwe reclamestunts. Het prototype van de flauwe reclamestunt, de wanhopige poging om de aandacht te trekken maar die de geloofwaardigheid van het reclamemakende bedrijf ondergraaft, is de triomfantelijke aankondiging van het toenmalige Radio Donna dat ze live vanuit het Witte Huis zouden uitzenden. Bleek het om een tehuis voor mentaal gehandicapten te gaan dat "Het Witte Huis" heet. Woehaha broehaha, ik kom niet meer bij, wat een vondst, deadliest joke ever. Humor met het niveau van een zatte nonkel op oudejaar. In een sector die leeft van dromen, fantasie, amusement en andere fake-toestanden nog enigszins verschoonbaar en nauwelijks het vermelden waard.

Enigszins anders is het bij de pompeuze reclamecampagne voor de nieuwe "Belgische" webbrowser, Paladin. Wekenlang werd op allerlei websites, ook op deze blog, reclame gemaakt en afgeteld tot de datum van de officiële lancering van de nieuwe, Belgische , superveilige, supersnelle en super-gebruiksvriendelijke browser. Dat het hier om een grappig bedoelde (maar vooral aandachtstrekkende) vorm van misleidende reclame (in de zin van: de consument op het verkeerde been zetten) ging, werd al in een vroeg stadium overtuigend aangetoond door Michel Vuijlsteke.

Gezien het gebruik van screenshots van Zita.be, de nieuwsportaalsite van Telenet, vermoedde ik dat het om een stunt van Telenet ging. Telenet, een bedrijf bekend om zijn voortdurende, schreeuwerige en sloganeske reclamecampagnes, in die mate dat ik berichten en brochures afkomstig van Telenet al lang verticaal klasseer zonder ze nog te bekijken. Met als gevolg dat ik die paar berichten die wel relevant zijn in een zee van irrelevant marketinggebral, zoals het bericht over een gratis upgrademogelijkheid, gewoon mis.

Maar tot mijn verrassing kwam de Paladin-actie niet van Telenet, maar van Microsoft. Paladin blijkt niet te bestaan, en er wordt doorverwezen naar de beta-versie van Microsoft Internet Explorerer 8.0. Student Xavier Bertels gaf via Twitter een kernachtige interpretatie van de stunt: "de reden is eenvoudig: ze [Microsoft] vinden dat we bevooroordeeld zijn over Internet Explorer". Ha zo, we zijn tegen Internet Explorer, en als we positief staan tegenover Paladin en dan ontgoocheld zijn dat het eigenlijk om Internet Explorer gaat, dan hebben we onze eigen vooroordelen ontmaskerd! Ja, daar zit wat in. Maar, aldus nog Xavier, "het is nooit goed om klanten te beledigen". Juist. Ik behoor niet tot de religie van de Microsoft-bashers, maar met deze reclamecampagne heeft Microsoft mij ontgoocheld en zijn eigen geloofwaardigheid verminderd. Ik stond al van bij het begin argwanend tegenover het hele Paladin-gedoe, en het reukje aan deze campagne heeft zich nu ook vastgezet op de opdrachtgever, Microsoft.
[Lees verder: Paladin, dubieuze reclamecampagne van Microsoft]

Het citaatrecht is een uitzondering op het algemeen verbod om teksten te copiëren zonder toestemming van de auteur. Een citaat is per definitie beperkt in omvang en bevat dus niet een volledig artikel of boek. Artikel 21 lid 1 van de Wet betreffende het auteursrecht en de naburige rechten zegt:

§ 1. Het citeren uit een werk dat op geoorloofde wijze openbaar is gemaakt, ten behoeve van kritiek, polemiek, recensie, onderwijs, of in het kader van wetenschappelijke werkzaamheden, maakt geen inbreuk op het auteursrecht, voor zover zulks geschiedt overeenkomstig de eerlijke beroepsgebruiken en het beoogde doel zulks wettigt. Het citeren bedoeld in het vorige lid moet de bron en de naam van de auteur vermelden, tenzij dit niet mogelijk blijkt.

Het is een formulering waar ik elke week aan herinnerd word, als ik 's zaterdags in De Morgen de bloemlezing lees van de grappigste citaten uit de webforums van kranten, in de rubriek "De Stem van het Volk". Die bloemlezing ziet er bijvoorbeeld zo uit:


[De Morgen, 20 november 2009]
[Lees verder: Bronvermeldingen in de media]

Een rondzendbrief van het Ministerie van Financiën legt uit hoe belastingcontroleurs de fiscale aftrekbaarheid van het onderhoud van stookketels moeten controleren.



Kort samengevat: in het Nederlands zullen ze bijzonder waakzaam zijn als de factuur hoger is dan 200 euro. In het Frans zullen ze blijk geven van soepelheid als de factuur lager is dan 200 euro. Laat de semantische discussie beginnen of dit exact hetzelfde betekent, of niet. Een nieuwe potentiële bron van "communautaire scheeftrekkingen" en "financiële transfers"?
[Lees verder: De fiscus is waakzaam - le fisc est souple]

Dominique Roux schrijft in de Franse zakenkrant Les Echos over de komende "exaflood" of "exavloed":

De opwarming van de aarde kan op lange termijn de oceanen doen stijgen, maar op veel kortere termijn lopen we het risico dat de aarde overspoeld wordt door een zondvloed van gegevens, die men nu de "exavloed" noemt, letterlijk de zondvloed van exabytes. Ter herinnering, een exabyte is 1000 miljard gigabytes, en elke gigabyte staat voor 1 miljard bytes, cijfers die doen duizelen!

Vandaag circuleert er jaarlijks op het internet een gegevensvolume van 60 tot 100 exabytes. Tien jaar geleden was dit slechts 2 exabytes. Tegen 2015 verwacht men een vermenigvuldiging met 100. Een iPhone, bijvoorbeeld, vermenigvuldigt de uitgewisselde gegevens per gebruiker met dertig. Vanaf volgend jaar zal het volume aan gegevens op de mobiele netwerken dat van de stemcommunicatie overtreffen.

Je zou inderdaad voor minder gaan duizelen, want de rekensom van Roux is fout. Een exabyte is niet du!izend miljard gigabytes, maar duizend miljard megabytes, een miljard gigabytes, of een miljoen terabytes. Tien tot de achttiende bytes, of één triljoen bytes, in het Engels: one quintillion bytes. Duizend miljard gigabytes, dat zou tien tot de eenentwintigste bytes zijn.

Ook De Morgen maakte dit weekend een foutje bij het vertalen van namen van grote getallen. Een opiniestuk van Paul Krugman had het in het Engels over "a $2 trillion-plus hoard of foreign exchange reserves" in China, wat in het Nederlands prompt werd vertaald als "een vetpot van meer dan twee triljoen aan buitenlandse reserves". Dat moest dus twee biljoen zijn.

Die grote verwarring ontstaat meestal omdat de Angelsaksische wereld een ander systeem gebruikt om grote getallen te benoemen dan het Nederlands. Zij gebruiken de "short scale", wij de "long scale". Het volgende geheugensteuntje zal in de meeste gevallen de twijfel kunnen wegwerken:

1 miljoen = 1 million = 10^6 = mega-
1 miljard = 1 billion = 10^9 = giga-
1 biljoen = 1 trillion = 10^12 = tera-
1 biljard = 1 quadrillion = 10^15 = peta-
1 triljoen = 1 quintillion = 10^18 = exa-
1 triljard = 1 sextillion = 10^21 = zetta-
1 quadriljoen = 1 septillion = 10^24 = yotta-
1 quadriljard = 1 octillion = 10^27 = xenna-
1 quintiljoen = 1 nonillion = 10^30 = weka-

[opmerking: xenna- en weka- zijn niet officieel goedgekeurd door het Bureau International des Poids et Mesures.]

Op de website van de krant La Libre Belgique staat een eigenaardige nieuwjaarswens.

Dat de dramatisch perverse aard van sommige volkeren, van hun leiders en van hun religieuze verwijzingen, geen - of minder! - oorlogen, zuiveringen en alle soorten geweld moge verspreiden;

Nu ken ik wel perverse ideologieën, perverse religies en perverse mensen, maar "perverse volkeren"? Daar sta ik toch even van te kijken.

Over wie zou het gaan? De Vlamingen? Nee, want hun - in de ogen van sommige Franstaligen - "etnische zuiveringen" zijn niet religieus geïnspireerd. De Amerikanen met "God Bless the United States of America" als "religieuze verwijzing"? De Arabieren met hun religieus geïnspireerd geweld ("islamieten" is geen aanduiding van een volk)? De Israëliërs? Wellicht kunnen de Schriftgeleerden van het CGKR deze uitspraak op politiek correcte wijze interpreteren?

De nieuwjaarswens, geschreven door de kersverse adjunct-hoofdredacteur van La Libre, Jean-Paul Duchâteau, lokte meteen commentaar uit van enkele Franstalige journalisten. Blogger en publicist Charles Bricman op Facebook:

Pardaf, een uitschuiver. La Libre spreekt in een editoriaal over "de dramatisch perverse aard van sommige volkeren." Als dat een ongelukkige lapsus is, dan is het merkwaardig. Als het er géén is, dan is het nog merkwaardiger. "De dramatisch perverse aard van sommige volkeren"... Ik ben niet onverdraagzaam, maar het schokt mij. U niet?

Journalist Marc Metdepenningen, op Facebook:

Had hij "volkeren" vervangen door "Joden" of "Arabieren", dan was hij zeker voor de rechtbank gedaagd.

Wordt ongetwijfeld vervolgd. [Lees verder: Perverse volkeren?]

De luisteraars van Sonar op Radio 1 hebben de belangrijkste binnenlandse en buitenlandse gebeurtenissen van het voorbije decennium gekozen uit een longlist die samengesteld was door een team newswatchers. De aanslagen van 11 september 2001 in New York en Washington DC kwamen als nummer één uit de bus. De volledige top-20 ziet er als volgt uit:

1 11 september, terroristische aanslagen in NY en Washington [2001]
2 Barack Obama gekozen als eerste zwarte president van de VS [2008]
3 Dodelijke tsunami treft Azië [2004]
4 Invoering Euro, einde van de Belgische Frank [2002]
5 Internationale kredietcrisis, beurzen en banken onderuit [2008]
6 Film Al Gore brengt klimaatdiscussie op gang [2006]
7 Crisis op Amerikaanse huizenmarkt, start hypotheekcrisis [2008]
8 Bush begint oorlog in Irak, na 26 dagen valt het regime van Saddam [2003]
9 Herman Van Rompuy is de eerste Europese president [2009]
10 Orkaan Katrina verwoest stad New Orleans, duizenden daklozen [2005]
11 Apple introduceert de eerste iPod [2001]
12 SABENA failliet verklaard [2001]
13 Olympische Spelen in Peking, Tia Hellebaut haalt goud [2008]
14 Doorbraak sociale netwerksites op het internet [2009]
15 Israël begint met bouw muur om Westelijke Jordaanoever [2002]
16 Het Verdrag van Lissabon wordt ondertekend [2007]
17 0110 concerten voor verdraagzaamheid [2006]
18 Pim Fortuyn vermoord door Volkert Van der G. [2002]
19 Humanitaire ramp in Darfur [2003]
20 Michael Jackson overleden [2009]

Nu heeft een mens wel de neiging om gebeurtenissen die nog vers in het geheugen liggen, als belangrijker te beschouwen dan wat al uit de herinneringen vervlogen is. Om dit effect na te gaan, vulde ik de lijst aan met de jaartallen (tussen vierkante haken. Vervolgens maakte ik een grafiekje.



Ik had eigenlijk een stijgende lijn verwacht, maar het is een hobbelig parcours geworden. Windstilte in 2000, druk in 2001 en 2002, daarna weer wat kalmer, om dan de laatste twee jaar weer in drukte te eindigen.

Hadden de volgende gebeurtenissen ook een kans gemaakt om in deze lijst te worden opgenomen, als ze dit jaar hadden plaatsgevonden en dus nog vers in het geheugen lagen?

- Breedband-internet breekt door [2000]
- Concorde stort neer nabij Parijs [2000]
- Vuurwerkramp in Enschede [2000]
- Volksunie valt uiteen [2001]
- Geboorte van troonopvolgster prinses Elisabeth van België [2001]
- Vlaams Blok wordt veroordeeld wegens racisme [2004]

Welke gebeurtenissen hadden volgens jullie in de top-20 moeten staan, en welke non-events horen er niet in thuis?

Minstens één Vlaamse krant trapte vandaag in een hoax waaraan ook de Amerikaanse website TMZ.com zich had laten vangen. Een foto waarop twee naakte jongedames uit een zeiljacht in zee springen, en waar een zonnende man op het dek verdacht goed op John F. Kennedy lijkt, werd op TMZ gepubliceerd onder de kop "de foto die de loop van de geschiedenis had kunnen veranderen" (lees: als hij toen was gepubliceerd). Enkele uren later bleek dat de foto afkomstig was uit een in 1967 gemaakte fotoreportage van Playboy, vier jaar na de moord op JFK. De zonnende man op het dek was dus iemand anders. Gisteravond laat las ik de ontmaskering van de hoax op The Smoking Gun, vanochtend las ik in de papieren versie van Het Nieuwsblad het verhaal over Kennedy op het zeiljacht met de naakte dames.



Onderzoek naar welke kranten er precies in de hoax trapten, is onmogelijk met de digitale hulpmiddelen die ter beschikking staan. Kranten wissen hun blunders uit hun digitale archieven. In Mediargus, de databank waarin alle krantenartikels worden opgeslagen, is geen spoor meer terug te vinden van het foutieve bericht uit Het Nieuwsblad.



Dat komt zo: kranten passen hun edities aan terwijl de persen al aan het rollen zijn. De ene regionale editie bevat dan de oude versie, een andere regionale editie bevat de nieuwe versie van het artikel. De digitale versie in Mediargus, op de krantenwebsite en in het eventuele PDF-archief van de krant bevat dan die laatste, gecorrigeerde versie. Dat was bijvoorbeeld het geval met het editoriaal van Karin De Ruyter in De Standaard over de rol van Wouter Bos in de Fortis-affaire.



Ook Google News biedt geen soelaas, want daar worden de websites van de kranten geïndexeerd, en niet de papieren krant of de digitale equivalent daarvan.

Om te weten welke Vlaamse kranten zich lieten vangen, zal ik moeten langsgaan in de Openbare Bibliotheek van mijn stad. Die is vandaag dicht wegens de VTM-kerstparade. Het antwoord zal ik pas morgen hier kunnen publiceren.

Negen bekende auteurs van Stories For Life zijn verbolgen omdat de opbrengst van de verkoop van hun boek, die ze volledig aan de actie Music For Life wilden schenken, wordt afgeroomd door de BTW.

Geert Joris, directeur van Boek.be, geïnterviewd door Han Ceelen in De Morgen van 26 december 2009:

"De enige manier om onder het belastingtarief uit te komen, zo kreeg hij te horen, was het oprichten van een speciale vereniging. "Maar dat betekende dat we ook aan de uitgavenkant btw zouden moeten gaan betalen, en dat had nog ongunstiger uitgepakt. Dus hebben we besloten voor het 6 procenttarief te gaan."

Ha, dààr komt de aap uit de mouw! Onze fiscale wetgeving biedt wel degelijk de mogelijkheid tot BTW-vrijstelling aan VZW's, op basis van artikel 44 §2 van het BTW-wetboek.

Maar dan kunnen ze natuurlijk ook geen BTW meer aftrekken op de kosten die ze maken, in dit geval de drukkosten van het boek. Om de zaken even scherp te stellen: onze sterauteurs klagen dus steen en been dat er BTW moet afgedragen worden op de verkoop van hun boek, maar ze willen hoe dan ook kunnen blijven genieten van de aftrekbaarheid van hun kosten. Terwijl de algemene regel is: alléén wie BTW afdraagt op zijn inkomsten, kan ook BTW aftrekken van zijn uitgaven.
[Lees verder: Het populisme der intellectuelen]

De krankzinnigste kerstboodschap was dit jaar afkomstig van de koningin der Nederlanden, tevens burggravin van Antwerpen, barones van Herstal en Waasten, vrouwe van Bütgenbach en Daasburg: Hare Majesteit Beatrix van Oranje-Nassau. In een nooit geziene aanval op de moderne communicatiemedia, liet de vorstin zich kennen als een technofobe neoluddiet. Lees en huiver:

Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes. Onze samenleving wordt steeds individualistischer. Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap. Maar zonder enig 'wij-gevoel' wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen; integendeel, afstanden worden juist vergroot. Het ideaal van het bevrijde individu heeft zijn eindpunt bereikt. We moeten trachten een weg terug te vinden naar wat samenbindt. (...)

De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen maar ze blijven op 'veilige' afstand, schuilgaand achter hun schermen. Wij kunnen nu spreken zonder te voorschijn te komen, zonder zelf gezien te worden, anoniem. Domweg, grofweg emoties uiten is makkelijk geworden. Op spreken zonder respect wordt niemand meer afgerekend. Niet het vreemd zijn maakt de ander agressief maar agressiviteit maakt de ander tot vreemde.

[Lees verder: De technofobie van koningin Beatrix]

Je kunt er niet naast kijken of luisteren tegenwoordig: de publieke opinie in Vlaanderen is in de ban van Music For Life, de actie van Studio Brussel ten voordele van de strijd tegen malaria. Met de opbrengst van de actie worden muskietennetten aangekocht, die dan in Burundi worden verspreid. Muskietennetten, ook wel muggennetten of klamboe's genoemd, beschermen de inwoners tijdens hun slaap tegen de muggen die de ziekte overbrengen. Zelfs de borsten van Siska Schoeters worden ingezet om geld in te zamelen.
[Lees verder: Bill Gates is slimmer dan Studio Brussel]

Frank Thevissen stelde aan de mede-auteurs van "Media en Journalistiek in Vlaanderen: kritisch doorgelicht" enkele eindejaarsvragen. De vragen, en mijn antwoorden:
[Lees verder: Eindejaarsvragen en -antwoorden over de media]

Jazeker, beste mensen, u leest het goed: Vlaanderen gebruikt organen van vers overleden Walen voor transplantaties op levende Vlamingen, en dit zonder de toestemming van de dode Walen of hun familie! Huivert beeft ende walgt! Die racistische, imperialistische en flamingantistische Vlamingen toch! Dit was wat bij me opkwam na het lezen van dit bericht met tendentieuze titel op de website van De Redactie, de nieuwsdienst van de VRT: "Israël gebruikte Palestijnse organen". Let wel, bovenstaande uitspraak over de Waalse organen is waar, net zoals het waar is dat er Palestijnse organen op Israëliërs werden getransplanteerd. So what?

De realiteit: zowel in België als in Israël worden levens gered via orgaantransplantaties. Een orgaan wordt uit een donor gehaald en in een ontvanger ingeplant. Dit gebeurt zonder onderscheid des persoons, van welke nationaliteit of etnische herkomst donor en ontvanger ook mogen zijn. Andere factoren zoals bloedgroep, immuniteit en andere genetisch bepaalde factoren zijn daarbij wel relevant. In Israël worden dus Palestijnse organen ingeplant in Joden, Joodse organen in Palestijnen, en af en toe een buitenlands orgaan in een Joods lichaam of een Joods orgaan in een buitenlands lichaam. Net zoals er in België Vlaamse organen worden ingeplant in Walen en vice versa. Altijd goed voor een griezelige krantenkop, nietwaar? Geen vuiltje aan de lucht dus, tenzij u voorstander bent van strikte etnische segregatie van de wieg tot na het graf. Stel je de titel voor: "Israël weert Palestijnse organen bij transplantaties", of nog: "Israël weigert orgaantransplantatie op Palestijnen".

Maar ik hoor u al komen: meneer, dat gebeurde wél zonder toestemming van die Palestijnen hé! Zelfs zonder toestemming van de familie! Ha ja, inderdaad, net zoals in België iedereen een potentiële orgaandonor is, tenzij hij tijdens zijn leven een formulier heeft ingevuld waarop hij uitdrukkelijk verklaart zijn organen niet te willen wegschenken na zijn dood. Is er geen dergelijke wilsbeschikking, dan kan de familie in de eerste graad nog verzet aantekenen. Opting out is hier de regel. De overheid bedelt nu zelfs bij onze scholieren om organen. En die daling van het aantal weekendongevallen met jonge gezonde slachtoffers doet de kwaliteit van de organen ook dalen. In Israël zegt de minister van Volksgezondheid nu dat de richtlijnen voor transplantaties aldaar "niet duidelijk waren", en dat intussen "de ethische regels van het joodse recht gerespecteerd worden".

Kortom: wat Israëliërs met Palestijnse organen deden, gebeurt in België voortdurend. En daar is niets mis mee. In Israël wordt voortaan meer belang gehecht aan de toestemming van de familie (opt-in), dan in België (opt-out). En noch in België noch in Israël, werden of worden er mensen gedood met de bedoeling om hun organen te kunnen oogsten.