Leve de aasgierfondsen!

Een gastcolumn van Richard Rahn.


Richard Rahn

Als u geld uitleent tegen 5 procent op 10 jaar, en de kredietnemer kondigt plots aan dat hij je slechts 30 procent van de geleende som zal terugbetalen, zou je dan vinden dat je bedrogen bent?

De Argentijnse regering zette een decennium geleden de terugbetaling van zijn schulden stop, en sommige schuldeisers proberen nog steeds om via de rechtbank hun geld terug te krijgen. Op 21 november deed federaal rechter Thomas Griesa van de districtsrechtbank in New York een uitspraak tegen Argentinië, die het wereldnieuws haalde.

De Argentijnse president Cristina Kirchner Fernandez trotseerde publiekelijk de rechtbank en zei dat haar regering "geen dollar" zal betalen aan de crediteuren ze uitmaakte voor "aasgierfondsen"

Het verhaal is voor iedereen van belang, want hoewel de Argentijnse zaak uniek is, zal de uitspraak waarschijnlijk wel enig effect hebben op de koersen van overheidsobligaties in de komende decennia - en, op zijn beurt, op de belastingdruk en de groeipercentages over de hele wereld. 

Als Argentinië ermee wegkomt niet het volledige contractueel geleende bedrag van de oorspronkelijke obligatieleningen terug te betalen, dan zullen andere landen ook worden aangemoedigd om hun obligaties niet terug te betalen, zoals meerdere al gedaan hebben.

Argentinië heeft meer dan tachtig jaar lang een vernietigend interventionistisch en socialistisch economische beleid gevoerd. Het resultaat is dat Argentinië is gedaald van het tiende hoogste inkomen per capita ter  wereld in het begin van de twintigste eeuw, tot slechts de 68e plaats vandaag.

Soevereine landen die hun eigen valuta drukken blazen normaal een groot deel van de waarde van hun schuld weg door inflatoire gelduitgifte, als die schuld in hun eigen valuta is uitgedrukt. De Argentijnse schuld was evenwel in US dollars uitgedrukt, en onderworpen aan het handelsrecht van New York. Om die reden vond de rechtzaak in New York plaats.

Argentinië gaf dollarobligaties uit volgens het Amerikaanse recht, omdat de meeste internationale kopers van obligaties niet bereid zouden geweest zijn om Argentijnse obligaties te kopen in de Argentijnse munt en volgens het Argentijnse recht.  Wat bijzonder vreet aan de houders van Argentijnse obligaties, is dat het land veel staatsbezit heeft en aanzienlijke buitenlandse valutavoorraden, die had kunnen gebruiken om de obligatiehouders te betalen. Argentinië heeft er voor binnenlands-politieke doeleinden voor gekozen die schulden niet terug te betalen.

Het geval Griekenland is in vergelijking met Argentinië enigszins anders en lang niet zo flagrant. Griekenland, dat deel uitmaakt van de eurozone, kan zich ook geen weg drukken uit het schulddilemma. Het moet snijden in de uitgaven, activa zoals eilanden verkopen, of schuldeisers overtuigen van een onvolledige terugbetaling, wat Griekenland ook heeft gedaan.

Wanneer je een staatsobligatie koopt, neem je het risico dat de overheid ofwel de munt inflatoir opblaast door geld te drukken, ofwel de schuld niet terugbetaalt. Sommigen zullen beweren dat de kopers van de Argentijnse en de Griekse schulden enkel zichzelf iets te verwijten hebben, omdat het van beide landen bekend was dat er een hoge mate van corruptie woedde en veel onverantwoordelijke politici waren.

Hier is waar de "aasgierfondsen" op de proppen komen. Ze worden geleid door ondernemers die bereid zijn zeer hoge risico's te nemen door de in gebreke gebleven schulden van het corrupte of slecht beheerde land met een grote korting op te kopen (meestal nadat de oorspronkelijke obligatiehouders het opgegeven hebben) en indien nodig de rechtbanken waar ook ter wereld in te schakelen om de activa van de wanbetalende landen in beslag te nemen als een drukkingsmiddel om hun schulden terug te betalen.

In oktober is een schuldeiser van Argentinië via juridische weg in het bezit gekomen van een Argentijns marine-opleidingsschip - een grote, mooie, klassieke viermaster, genaamd de Libertad - dat aangemeerd lag in Ghana.

Wie de verdisconteerde obligaties van falende landen koopt op de secundaire markt doet dit om er winst op te maken, maar daarvoor moeten ze die schuld vaak vele jaren vasthouden en lange, dure juridische procedures uitvechten met een onzekere uitkomst. Veel wereldverbeteraars brengen die obligatiekopers in diskrediet door te beweren dat ze de mensen in relatief arme landen opzadelen met grote schuldafbetalingen.

Wat die wereldverbeteraars negeren, is dat het de regeringen van die landen met schulden waren, die de schuld hebben aangegaan en die profiteerden van de ontvangen middelen. Bovendien ontvangen de obligatiekopers geen cent meer dan wat die regeringen oorspronkelijk beloofd hadden.

Net als bij mensen en bedrijven, zullen landen met de reputatie van wanbetaler het veel moeilijker hebben om in de toekomst nog leningen aan te gaan, en zullen ze normaal gezien een hogere rente moeten betalen.

De Wereldbank, het Internationaal Monetair Fonds en buitenlandse overheden komen soms tussen om de onverantwoordelijke schuldenaar een schuldverlichting te bezorgen, vaak ten koste van de private obligatiehouders en 's werelds belastingbetalers. Wijlen Nobelprijswinnaar Lord Peter Bauer verwoordde dat het best toen hij grapte dat buitenlandse hulp veel te vaak een proces is waarbij "arme mensen in rijke landen geven aan rijke mensen in arme landen."

Een aantal van de vaak verguisde aasgierfondsen hebben een palmares waarin corrupte regeringsleiders in het gareel werden gehouden door erop aan te dringen dat de overheid betaalt wat ze beloofd heeft. Door het creëren van precedenten, hebben ze het risico en de financieringskosten voor iedereen verminderd. Ze illustreren Adam Smith's concept van de "onzichtbare hand" van de ondernemer, die, door te werken in zijn eigen belang, onbedoeld voordeel oplevert voor velen.

Risiconemers dwingen corrupte landen om hun schulden te betalen.

 

Richard Rahn

Reacties

#118367

Karl (ni)

 

Ja, dit is de monetaire kant van het verhaal. Maar je moet er ook eens bijvertellen welke lobby die wapens geleverd heeft aan dat regime en daar meteen de financieringsvorm bij verkocht heeft, want daar gaat het natuurlijk grotendeels over. Waarmee ik niet geschreven heb dat het regime van Argentinië niet fout is, in tegendeel wel.

#118368

Marc Huybrechts

 

Wat heeft dit nu met wapens te maken? Geld is fungible, en Argentijnse overheden hebben geleend geld gebruikt voor talloze doeleinden, inclusief om sociale voorzieningen uit te breiden om populair te kunnen blijven als om de Falkland Islands binnen te vallen. De verwijzing naar een wapenslobby is een rookgordijn.

De huidige Argentijnse regering beroept zich op het argument dat het niet kan verantwoordelijk worden gehouden voor leningen aangegaan door 'dictaturen'. Volgens die standaard kan bijna elke regering in de wereld zijn schulden verzuimen, inclusief de opvolger van de huidige Argentijnse vrowelijke 'caudillo'.

#118369

Karl (ni)

 

Maar allez Marc, we weten toch allemaal waar het om draait, je haalt zelf de Falkland aan. Ze hebben natuurlijk ook andere zaken gefinancierd, maar socialistische dictators kennende zullen er veel wapens mee gekocht zijn. Maar pas op, ik vind het niet juist dat Argentinië haar verplichtingen niet nakomt. Hoewel, en dan beweeg ik mij op glad ijs, hebben ze eigenlijk wel een punt, want hoe kun je nu een land, dus een volk, verantwoordelijk stellen voor het wanbeleid van een dictator? Ze hebben daar wel een punt. Van de andere kant ontwricht je daar een heel financieel systeem mee, akkoord.

Het is een beetje zoals hier in den Belgique: ook steeds meer jongere mensen wensen niet te helpen meebetalen aan het wanbeleid van de vorige generaties, zij vinden niet dat dit hun schulden zijn. Er zit daar een deel waarheid in, niet helemaal.

Het komt op hetzelfde neer: als je een politieker zijn handen niet vastbetonneert, dan graait hij en neemt hij financiële beslissingen 'après nous le déluge'. 't Is bijna het einde van de wereld, gelukkig maar zeker? :)

#118370

Marc Huybrechts

 

1) Socialistische dictators?  Argentina heeft veel populistische Peronistische dictators en militaire juntas gekend, die een vorm van nationaal-socialisme uitvoerden.  Europese socialisten identificeerden dat eerder met 'rechts'.  In recente jaren voeren Argentijnse caudillos een links beleid op internationaal vlak, i.e. anti-Amerikaans en democratie-ondermijnend. 

2) Gij, noch ik, hebt geen benul van het relatieve belang van wapens in Argentijnse overheidsuitgaven.   Argentina werd gekenmerkt door protectionisme, economisch interventionisme, en intern klienteel-socialisme. Het schuldenprobleem in Argentina, juist gelijk in de USA, wordt niet gedreven door 'wapens', maar wel door welfare-state uitgaven en talrijke vormen van 'corruptie' (of klienteel-socialisme).

3) Natuurlijk zijn Argentijnen collectief verantwoordelijk voor hun vatbaarheid voor demagogisch populisme van Peronistische en andere caudilllos, juist gelijk de Egyptenaren verantwoordelijk zijn voor de verkiezing van islamist Morsi, de Amerikanen verantwoordelijk zijn voor de verkiezing van de radikaal-linkse racist Obama, en de Vlamingen verantwoordelijk zijn voor de permanentie van de Belgicistische traditionele partijen en dus voor de 'verkiezing' van Di Rupo.  Maar, collectieve verantwoordelijkheid wordt niet evenredig gedeeld door individuen. Bijvoorbeeeld, de verantwoordelijkheid van de  hoofdredacteuren van DS, DM, enz...is veel groter dan die van (bijvoorbeeld) VB-kiezer Outlaw (die hard zijn best doet om zijn landgenoten tot betere inzichten te brengen). 

4) Wanneer men de verantwoordelijkheid van politieke machtsuitoefening over een land wil uitoefenen dan moet men zowel de positieve als de negatieve aspekten ervan acceptere, e.g. het opgebouwde fysieke (en nog belangrijker) menselijke kapitaal, aangegane schulden uit het verleden, enz...   Een Argentijnse president(e) is president(e) van Argentina-zoals-het-is en niet van een soort (in zijn/haar ogen) ideaal noch ideeel Argentina.       

#118371

Karl (ni)

 

Ik heb alles even herlezen en schrijf nu: dus...

#118372

Marc Huybrechts

 

...dus..."de (Rickiaanse) verwijzing naar een wapenslobby was een rookgordijn" (dixit MH) en niet erg relevant voor het gepresenteerde onderwerp van 'aasgierfondsen'. 

#118373

Marc Huybrechts

 

Sorry, "Rickiaanse" moet vervangen worden door "Karolinger".

#118374

Karl (ni)

 

Waarom niet? Wapenlobby wil haar produkten slijten. Het gaat hier over veel geld. Tegelijk biedt ze de financieringsvorm aan, zoals bij een nieuwe televisie. Als je je televisie niet kan betalen, komt men je halve inboedel confisceren, er bestaat (bestond?) daar ook een lucratief handeltje in. Wapenlobby is al lang achter het rookgordijn verdwenen, de patronen al lang verschoten en alles wat overblijft zijn schulden waar niemand nog een relatie mee heeft.

Ik kan begrijpen dat men nu zegt: dat zijn onze schulden niet, hoewel men wel een land heeft geërfd met zijn kosten en zijn baten, dus dat is zeker dubbel, dat geef ik toe. Van het standpunt van het aasgierfonds is er natuurlijk maar één weg. Ik ga me niet uitspreken daarover want ik ben daar niet in thuis.

#118378

Thomas

 

Wat heeft dat nu met wapens te maken, de internationale obligatiemarkt biedt geld aan en daarmee financiert de overheid allerlei uitgaven en misschien ook een stukje aankoop van wapens maar dat is triviaal in vgl met sociale zekerheidsuitgaven of ambtenarenlonen, en doet dus evenveel terzake als de aankoop van bureaumateriaal waarvoor dan volgens u misschien ook door de bureaumateriaallobby financiering wordt aangeboden ?
Moet ge nu echt overal uw military industrial complex hoax in zien ??

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt. If you have a Gravatar account, used to display your avatar.