Dromen van wat kan komen

Na zes jaar liberale machtsuitoefening is voor de kiezers niet duidelijk wat die heeft opgeleverd. De straat is niet blauwer geworden; er rollen alleen meer blauwen vechtend over de straat. De belastingverminderingen zijn zo uitgespreid, dat ze nauwelijks voelbaar zijn. De loonkosten zijn niet gedaald. De economische groei is niet om over naar huis te schrijven. De modernisering van het land is vergeten. En het Belgisch carcan waarin Vlaanderen gevangen zit, blijft wat het altijd geweest is. [...]

De fair taks en de daling van de fiscale druk tot het Europees gemiddelde worden de liberale strijdpunten die de kiezers moeten doen dromen van wat er kan komen en moeten doen vergeten wat er niet gekomen is. Die operatie kan een onevenwicht dat in het politieke landschap gegroeid is, herstellen. Het behoud van al het bestaande, inclusief de belastingdruk die daarvoor nodig is, domineert vandaag te veel op de vraag naar verandering.

De vraag is echter of deze poging succesvol wordt. Hoe kiezers daarop reageren, is één vraag. Hoe de andere partijen reageren, een tweede. De SP.A'er Hans Bonte greep dit weekeinde al terug naar de truc waarmee in de jaren negentig een cordon sanitaire gelegd werd rond de toen neoliberale VLD. Met dié VLD willen wij niet regeren, probeerde hij. Het gevaar voor de VLD komt echter minder van de SP.A dan van de PS. Die kan de komende dagen kiezen. Mogelijk reageert ze niet. Dan gunt ze de VLD haar poging zich electoraal te herstellen. Kiest ze ervoor zich wel druk te maken over de overgebleven neoliberale accenten, dan betekent dit dat ze de VLD dat herstel niet gunt en de partij binnenkort kwijt wil.

Guy Tegenbos in De Standaard van 23 mei 2005