Di Rupo zette Verhofstadt het mes op de keel. Wat nu?

Scenario 1: er komen verkiezingen. Dat rooms-rood de volgende coalitie wordt, als het even kan, staat stilaan vast. Aan Vlaamse kant lijkt na 13 juni 2004 een ongemakkelijke tripartite bijna onvermijdelijk, maar als de VLD zichzelf nog wat verder in de vernieling rijdt, wordt alles weer mogelijk. Het scenario verkiezingen mag dan wel door iedereen als onaantrekkelijk afgeschilderd worden, het is een stuk waarschijnlijker geworden met de eindeloopbaan als inzet dan in B-H-V-tijden. Een campagne over communautaire symbooldossiers ziet niemand zitten, een met ‘wie redt uw brugpensioen?’ als inzet is toch iets helemaal anders.

Scenario 2: er wordt weer gerekend. Neem bijvoorbeeld een coalitiewissel die rooms-rood en Franstalig groen samenbrengt. In de Kamer levert dat een vrij comfortabele 80 op 150 zetels op, zonder dat Ecolo echt onmisbaar is. In de Senaat lijkt 37 op 71 ook al geen onverantwoord risico. Het enige probleem: de VLD is onmisbaar op Vlaams niveau en koppelde regeringsdeelname daar duidelijk aan federaal overleven. Maar ook dat is een probleem dat de VLD in al haar zelfdestructie zelf kan oplossen. Als Jean-Marie Dedecker er inderdaad in slaagt om in september opnieuw de discussie over het cordon sanitaire te openen en daarmee zijn aangekondigde coup pleegt, kan het snel gaan. Een premier, die geruggesteund moet worden door een partij die zichzelf opblaast, blijft niet lang premier. Scenario’s om de VLD te wippen die een jaar geleden onmogelijk leken, worden zo straks door diezelfde VLD mogelijk gemaakt.

Liesbeth Van Impe in De Morgen van 16 juli 2005