Ik zie het probleem eigenlijk niet echt want zoals je zelf ook al aangeeft: op een weblog is er al een "recht van antwoord" mogelijk. Zolang derden niet aan de inhoud van je weblog zelf kunnen raken is er m.i. niets aan de hand.

@Wim: niet alle weblogs hebben een publieke reactiemogelijkheid.

De auteur heeft altijd de mogelijk de reacties te "censureren".
Zo heb ik zelf ook al ongepaste reacties verwijderd (die niet ter zake deden, en een link naar pornografische sites bevatte).

Maar buiten de praktische kant ben ik het er mee eens : recht van antwoord moet evengoed gelden op een weblog.

Luc, wat ik gelezen heb is een voorstel
om een recht van antwoord te geven aan eenieder die zich aangevallen voelt. Nergens wordt er iets gezegd over onwaarheden.

must offer a "right of reply" to those who have been criticized by a person or organization.
met zo'n attitude worden alle min of meer politiek gemotiveerde blogs gewoon vleugellam gemaakt.

De tekst van het voorstel ligt nog niet vast, maar het huidige ontwerp is al wel te bekijken via de site van de EU hoor:
http://www.coe.int/t/e/huma...

een onwaarheid is niet nodig, ook recht op antwoord in geval van

REMEDY AGAINST THE PUBLICATION OF FACTS
...
which constitute
...
an attack upon his dignity, honour or reputation, unless the information is published with the express or tacit consent of the individual concerned or is justified by an overriding, legitimate public interest and is a fair criticism based on accurate facts.

dus ook als je de waarheid schrijft volstaat het voor iemand om zich gekrenkt te voelen om ZIJN zeg te komen doen op JOUW blog.

@Dog of Flanders: Het staat er nochtans toch net andersom, dacht ik...: "Reaffirming that the minimum rules (...) do not go beyond granting a right of reply with respect of factual statements claimed to be inaccurate and that, as a consequence, the on-line dissemination of opinions and ideas falls outside the scope of this Recommendation"
Het gaat dus enkel over feiten, niet over meningen.

Akkoord met Luc om het Internet als een medium als een ander te beschouwen. Het zou de logorhee, ook op EU vlak, wat tegengaan.

Een recht van antwoord kan IMHO, net als bij andere media, alleen maar worden afgedwongen door:

1 - een rechterlijke uitspraak (dus niet on demand)

2 - bij feitelijke onjuistheden van lasterlijke aard, die schade kunnen veroorzaken (dus niet bij afwijkende meningen)

3 - met inachtname van de artistieke vrijheid om karikaturen en persiflages online te zetten, wanneer het uit de context of door de overdreven inhoud duidelijk blijkt dat het om een persiflage gaat.

Ik weet niet of het voorstel verder gaat dan deze 3 basispunten.
Tenslotte zou een doorkliklink voldoende moeten zijn, een technologie die bij kranten bvb. niet voorhanden is.

@Hugo: akkoord met jouw precizeringen, behalve voor wat betreft punt 1: volgens mij is het nu al zo bij de andere media, dat een recht op antwoord moet kunnen zonder rechterlijke uitspraak. Enkel wanneer de uitgever het recht op antwoord weigert omdat volgens hem niet aan alle voorwaarden (zie jouw punten 2 en 3) voldaan is, komt de zaak voor de rechtbank. Het zijn die zaken die dan vaak het nieuws halen. Zo werkt het volgens mij op dit ogenblik bij de traditionele media, maar misschien kan een meelezende jurist dit bevestigen of corrigeren.

Ad 1 - Ik was me niet (helemaal) bewust van het feit dat geen rechterlijke uitspraak nodig is voor een ROA. In feite bedoelde ik dat voor het online ROA precies dezelfde regels zouden moeten gelden als voor het ROA in de traditionele media. Niets meer, niets minder.

Een ander punt dat hierbij aansluit is dat de vrijheid van een online meningsuiting of website zou moeten complementeerd worden door de identificatie van een verantwoordelijke uitgever. Of dit direct of via de provider moet gebeuren kan voorwerp zijn van discussie. Er is een voorbeeld van indirecte identificatie bij ingezonden brieven in kranten, bij gevoelige en persoonlijke informatie : "naam en adres bij de redactie bekend".

"Een ander punt dat hierbij aansluit is dat de vrijheid van een online meningsuiting of website zou moeten complementeerd worden door de identificatie van een verantwoordelijke uitgever."

Zodat, als je geen argumenten hebt om het debat te voeren, op z'n minst op de man kan spelen?

En een andere vraag. Stel dat je een affiche van de PVDA of het Vlaams blok voor je venster hebt hangen, zou je het normaal vinden dat iedereen die daar niet mee akkoord gaat kan eisen om ZIJN affiche ernaast te hangen?

@Dog of Flanders: ik probeer het nog een keer... Het gaat NIET over meningen. Enkel als op uw affiche staat dat bv "Dewinter heeft affaire met Turkse" ofzo, zou Dewinter volgens de logica van het voorstel het recht hebben zijn versie van de feiten ernaast te hangen.

@Dog of Flanders:

1 - Verantwoordelijke uitgever. Op de man spelen - of erger - online stalking zit er altijd in. If you can't stand the heath, stay out of the kitchen. Aan de andere kant kan je voor persoonlijke of gevoelige sites terugvallen op identicatie via de ISP - die deze gegevens alleen kan vrijgeven aan de autoriteiten in geval van ernstige klacht.

2 - De affiche aan het raam is het verkondigen van een mening, zoals SW al zei, niet het verkondigen van een (lasterlijk) feit.

HM: Verantwoordelijke uitgever. Op de man spelen - of erger - online stalking zit er altijd in. If you can't stand the heath, stay out of the kitchen.

Denk je dat Jonathan Swift anoniem publiceerde omdat ie "stalking" vreesde?

@ Dog : wat heeft de heide met de keuken te maken ?

kan recht van antwoord mij helpen?
wor nie geholpen met mijne gsm. juist gekocht en kapot. heb garatie en krijg geen nieuwe. graag help
dank bij voorbaat.

Hoe kunnen ze dat ROA afdwingen als iemand onder een schuilnaam werkt met een server in het buitenland, waar bvb andere wetten gelden of helemaal geen?
Of wie gaan ze aanspreken in het geval van een groepsblog?

Ik vrees een beetje dat het internet een publieke vrijzone is waar wetten nauwelijks vat op krijgen. Enkele pogingen van groene en rode politici om de vrije meningsuiting op het internet aan banden te leggen zijn tot hiertoe allemaal mislukt; vooral om eerder genoemde problemen.
Hier in België wordt een party veroordeeld omdat die een groep mensen zou stigmatiseren terwijl iedereen vrij kan surfen naar websites als bvb Democrates.net.

Ik zou wel eens graag weten wie precies dat voorstel ingediend heeft of verdedigd, want De Raad is nogal anoniem.

Ik heb eigenlijk een vraag.
Kan iemand zonder mijn toestemming een foto van mij bewerkt op zijn of haar site plaatsen?
gelieve mij zosnel mogelijk een antwoord hier op te sturen.

Wat met kleinere nieuwssites waar journalisten pertinente leugens verspreiden of publiceren maar weigeren deze recht te zetten? Als je de hoofdredacteur of hoofdverantwoordelijke contacteert, blijkt deze dikwijls nog eens diezelfde journalist te zijn. Met allerlei drogredenen of andere truken proberen ze je af te wimpelen. Als je zelf één woord kritiek of commentaar durft leveren op hun publicaties of reacties op andere nieuwssites eisen ze zelf wel een recht van antwoord, of verwijdering, waarbij plots de redenen, die zij aanhaalden om jouw antwoord niet te publiceren, niet gelden voor hen. De wet van antwoord kennen ze niet of alleen in hun richting. Als het je niet aanstaat moet je maar naar de rechtbank stappen, zeggen ze.

Dikwijls blijken ze elkaar nog eens te kennen, beschermen ze elkaar en hebben ze de almacht over de publicaties en de eventuele reacties op hun site. Waarbij ze regelmatig tegen hun eigen principes ingaan. Eén nieuwssite ging zelfs zo ver dat ze hun eigen regels aanpasten om toch maar de leugens van een collega toe te kunnen laten. Het gaat hierbij om niet beroeps-journalisten die onder het mom van journalistiek menen alles te mogen in één richting zonder enige vorm van controle. Hiervoor schermen ze met hun journalistieke rechten. Plichten of andere deontologische journalistieke principes worden vergeten. Wat hun zogenaamde bronnen vertellen, wordt niet gecheckt of dezelfde onbetrouwbare bron wordt drie keer gecontacteerd voor hetzelfde. Dat noemen ze dubbel of driedubbel checken. Als de bron maar iets vertelt wat in hun richting past. Objectiviteit is ver zoek.

Op andere nieuwssites vinden ze eveneens dat ze mogen verkondigen wat ze willen onder het mom van vrije meningsuiting. Als daar iemand iets verkeerds tegen hen durft zeggen, riskeren dezen op de nieuwssite van de journalist nog eens aangepakt te worden Het is hoog tijd dat er paal en perk gesteld wordt aan dit soort journalisten en hun nieuwssites. Ofwel moeten ze hun lezers duidelijk maken dat ze, naast mogelijk ernstige onderwerpen, ook ordinaire roddels publiceren en deze in een duidelijke roddelrubriek plaatsen. Zodat er een duidelijk onderscheid kan gemaakt worden tussen roddels, persiflages en mogelijke ernstige onderwerpen. Dezer dagen is op één van die sites commentaar te lezen omdat een groot agentschap een fout persbericht de wereld ingestuurd had. Dat de betrokken site zelf foutieve persberichten de wereld instuurt, vergeten ze natuurlijk. Ze zien de splinter in het oog van een ander, of menen deze te zien, maar zien de balk in hun eigen oog niet.

Als er één ding is waar deze pseudojournalisten goed in zijn, is het in het beknotten van de (vrije) mening(suiting) van de ander. En recht van antwoord geldt enkel voor hen. Ze hebben commentaar en kritiek op alles wat een ander doet. Zelf doen ze meer en erger.

@kathleen

De hoofdredacteur van één van die nieuwssites vond het op de site van de standaard ongelooflijk dat zoiets gebeurd ... maar vergat er bij te zeggen dat hij zelf zulke dingen deed ...

Haha, deze voorzet is te mooi om te laten liggen. Als dit niet over onze ondertussen welbekende aarstampongebruiker Erik Verbeeck van Morsum Magnificat gaat, eet ik mijn schoen op. U weet wel de man die hier enkele weken geleden het topic "raad voor journalistiek krijgt publicatieverbod" kwam onderzei... Nu schrijft die belachelijke vent het volgende over lvb op zijn site:

"LVB of RVB?
De RVB werd dit jaar ook bemand door Luc Van Braekel, de man die zich bij elke spreekbeurt quasi direct als Burgerlijk Ingenieur voorstelt-sic-, in feite websites bouwt en niet in het minst diens eigen succesvolle site waarop allerlei laster en eerroof zonder enige censuur kan geplaatst worden -of dat kan blijven duren is een andere vraag-. Luc Van Braekel maakte er bij het voorlezen van de speech van Hilde Van Gool gebruik van om het even de Vlaamse Volksbeweging te noemen, misschien is een synoniem van de naam LVB -Links Van Braekel-, naar RVB -Rechts Van Braekel- niet misplaatst."

Laten we hem voor een keer gelijk geven. Ja meneer verbeeck, u bent tonnen ongecensureerde laster en eerroof komen storten op lvb.

Het moet hem nagegeven worden, hij heeft talent voor aarsvullend gewauwel. Het staaltje dat hij hier ten beste gaf, is blijkbaar illusterend voor Morsum Magnificat. Het strafste is dat ze zichzelf daar nog ernstig nemen.

De andere site waar RSPat het over heeft, is zeker stadsomroep. Daar mag Erik zijn lusten ook al ongecensureerd botvieren. Wees gerust, meneer verbeeck, zelfs het niveau van de pamperdragertjes - zoals u ons hier noemde - ligt een pak hoger dan dat van u of menigeen van uw lezers.

Mocht het over stadsomroep en Erik Verbeeck gaan, spreken ze elkaar in ieder geval weer tegen. Op de site van stadsomroep brugge plaatste de redactie zelf - in verband met het kort geding van Erik Verbeeck tegen de RVJ - op 19 februari "Overigens is journalist Erik Verbeeck door de rechter ten gronde al vrijgesproken". Enkele dagen erna was in het tijdschrift MM van Erik Verbeeck te lezen "Momenteel loopt de zaak ten gronde voor de RVJ". Stadsomroep lijkt hier enkele zaken door elkaar te halen. Benieuwd of stadsomroep deze en andere kwakkels in haar reacties zal rechtzetten.

Wij kennen die Erik Verbeeck ondertussen ook. Gewoon negeren. Die man zegt journalist te zijn en te schrijven over corruptie, machtsmisbruik, schending van privacy, incompetentie enzomeer, dingen waaraan hij zich als journalist zelf bezondigt,wat hij in zijn krant Morsum Magnificat zelf bevestigt, maar niet ziet, zo slim is hij niet. Ze moeten toch eens iets doen aan die rotte appels.