Ongerijmdheden stapelen zich op

Alle pogingen om de overheid efficiënter te maken, zijn afgesprongen op de enorme greep van de vakbonden op onze maatschappij en onze structuren. Had Verhofstadt drastischer moeten ingrijpen? Ik vrees dat hij daar niet de politieke hefboom voor had. Kijk naar Copernicus: dat is mislukt omdat de vakbonden het plan gekelderd hebben. Onder die omstandigheden is het misschien al een verdienste dat de toestand niet verslechterd is. Maar er is inderdaad te weinig ondernomen om de Belgische problemen op langere termijn aan te pakken. Het Generatiepact heeft vooral een grote symbolische waarde, omdat het een deur op een kier zet die vroeger potdicht was. Het Zilverfonds is meer een communicatiemiddel dan een boekhoudkundige realiteit. En onze voornaamste concurrenten - Nederland en Duitsland - hebben qua arbeidswetgeving, sociale zekerheid en structuur van de arbeidsmarkt een grote voorsprong op ons genomen. Intussen blijven de ongerijmdheden zich opstapelen in België. Om uitkeringen en nettolonen in balans te brengen, heeft de regering gekozen voor een verlaging van de sociale lasten voor heel specifieke doelgroepen. We blijven dus mensen subsidiëren die niet werken, en eigenlijk is dat pervers. Bovendien is de globale belastingdruk ondanks alle discours niet gedaald. Wat bij de personenbelasting geschrapt werd, is namelijk door andere heffingen gecompenseerd.

Paul De Grauwe, geïnterviewd door Frank Demets in Knack van 11 januari 2006