De Vlaamse afgunstpartij

De stemmingmakerij over de topondernemers is progressieve behaagzucht over een nevenkwestie. Show om zich demagogisch een sociaal imago aan te meten terwijl de pree van bijvoorbeeld Paul Buysse een gigantische bijkomstigheid is. Als percentage van de omzet en de winst van Bekaert, dat hij voortreffelijk mee leidt, zinkt zijn 1 miljoen euro in het niet. Tel de wedden van de topmannen van onze duizend grootste ondernemingen samen en het eindbedrag weegt voor 0,001 procent van het bruto binnenlands product van België.

Van de wedden van de topondernemers heeft niemand last, zij worden privé gewonnen en privé betaald en door de staat belast. Als de aandeelhouders van Bekaert mottig worden van de chefvergoedingen kunnen zij daar op de algemene vergadering tegen stemmen of hun papier verkopen aan sympathisanten van de metalenverwerker met sterkere zenuwen.

De sp.a maakt van de compensaties voor publieke en privétopmensen een prioriteit voor de verkiezingen van 2007. Een truc om de aandacht af te wenden van de budgettaire onbekwaamheid die Verhofstadt I en II met hun sp.a-excellenties tentoonspreiden. De hoofdverantwoordelijke voor de ramp die de Belgische financiën zijn is sp.a-voorzitter Vande Lanotte. Die linkspopulist doet iets waarin rechtspopulisten historisch straf zijn, een groep van burgers stigmatiseren waarop naar hartenlust gescholden mag worden, die beladen mag worden met zonden die de aandacht afleiden van het eigen falen.

Frans Crols in De Morgen van 5 mei 2006