Politiek normbesef

De vele kartels die alleen berusten op de drang om numeriek de grootste te worden en niet op een oprecht verlangen om verwante programma's te bundelen. De kartels die hoe dan ook geen kartels zijn omdat de gekozenen toch in aparte fracties zetelen. De vele kandidaten die zich om het even waar komen aanbieden hoewel ze niet van plan zijn om hun mandaat op te nemen. De vele kandidaten die zich vorig jaar nog maar pas federaal hebben laten verkiezen en nu al deserteren naar een ander parlement. Die deserteurs - met name bij CD&V/N-VA - die wel bijzonder slecht geplaatst waren om anderen kiesbedrog te verwijten. Het gepruts aan de kieswetgeving dat alleen de klassieke partijen goed uitkomt. Dat alles is fnuikend voor het politieke normbesef. En daar bovenop komt het gebrek aan politieke moed om de goede zin van genomen beslissingen - ook het migrantenstemrecht of de superboetes - openlijk te verdedigen. Of de excuses voor begane fouten die niet alleen te laat kwamen maar ook vals klonken. En misschien vooral: het hardnekkig ontkennen dat hier theater werd opgevoerd. En dan verbaasd zijn dat het publiek de acteurs op rotte tomaten trakteert.

Marc Reynebeau in De Standaard van 15 juni 2004