De dictatuur van het progressieve denken

Bij onze noorderburen staakte de conservatieve denker en hoogleraar rechtsfilosofie Paul Cliteur zijn publicaties nadat hij was versleten voor intolerant en racistisch. De Nederlandse nationale veiligheidsdienst gaf opinieleiders zelfs de schuld dat ze jonge moslims radicaliseren. In eigen land moest columnist Derk Jan Eppink de pen neerleggen omdat hij te veel kritiek uitoefende op enkele partijpolitici. Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws houdt moedig stand. Kortom, niet alleen het discours van het Vlaams Blok wordt uit de media geweerd, maar het hele conservatieve denken. Doordat alles op één hoop wordt geveegd, is nuancering niet mogelijk. Als Luc Huyse oppert dat de opgang van het Vlaams Blok gelijkloopt met de groeiende aandacht voor de politiek in de media, dan moeten we hier misschien aan toevoegen: met de groeiende aandacht voor de progressieve politiek, waartegen het gebrek aan berichtgeving over het Vlaams Blok steeds schriller afsteekt. In het algemeen is het bijna niet mogelijk om meningen te opperen die in strijd zijn met het progressieve gedachtegoed. En dat is een bijzonder conservatieve, behoudsgezinde houding, die eigen is aan personen en groepen die vasthouden aan de macht. Daarom kunnen we maar beter de etiketten verwisselen, dat maakt de situatie iets duidelijker. Conservatief zijn de huidige politieke, intellectuele en culturele machthebbers en hun ideeën; progressief de stemmen die pleiten voor verandering (die evengoed een terugkeer naar een vroegere situatie kan betekenen).

Charlotte Zwemmer in De Standaard van 21 juni 2004