CD&V'ers over de voorzittersverkiezingen in hun partij

Een volwassen partij moet het risico durven nemen om met meer dan één kandidaat naar de voorzittersverkiezingen te trekken. Dat moment van interne democratie hoort erbij. Maar een risico is en blijft het. Voorzittersverkiezingen brengen hoe dan ook frustraties teweeg bij degene die het uiteindelijk niet haalt, maar er wel had op gerekend.

Leo Tindemans in Het Nieuwsblad van zondag 3 oktober 2004

Diegenen die ditmaal de consensus om welke reden dan ook onmogelijk gemaakt hebben, dragen een zware verantwoordelijkheid. De partij had nu meer dan ooit nood aan consensus. De prioriteit moet immers zijn het herwonnen vertrouwen te consolideren rond de figuur van de minister president en vandaar uit de vernieuwing verder te zetten, met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. In plaats daarvan gaan we weken van interne destabilisering tegemoet, tijdens de welke we zowel in de media als op partijvergaderingen narcistisch en masochistisch met ons eigen bezig zullen zijn. Ik blijf me afvragen waarvoor dat goed is. Zeker niet voor de partij.

Jean-Luc Dehaene op zijn website www.dehaene.be op 27 september 2004

Dat de drie kandidaten aan de leden mededelen wat hun programma is, waar ze met de partij naar toe willen. Hoofs en sportief. Dan kan de partij er versterkt uitkomen. Maar als sommigen zich geroepen voelen om één of andere kandidaat publiek te moeten aanvallen, dan kan er een ravage ontstaan. Dat de wijsheid en de partijzin mogen overwinnen en laat aan de leden, en enkel aan de leden, de keuze.

Leo Delcroix op zijn website www.delcroix.com op 1 oktober 2004