Collectieve verarming

Net zoals in de jaren zeventig staan we voor de dreiging van een structurele, collectieve verarming. De vraag is niet wie er op het bovendek mag zitten, wel hoe we verhinderen dat het schip op de klippen loopt. Als dat laatste niet lukt, begint het brute gevecht over de schaarse plaatsen in de reddingssloepen pas echt. Het bijsturen van het schip moet niet gebeuren met een brutale ruk, net voor de ijsberg. Dan is het te laat en scheurt de romp. Het belangrijkste is tijdig een veilige koers uitzetten en dan standvastig het roer vasthouden.

Onze torenhoge staatsschuld dwingt tot discipline. Dat heeft ons gelukkig behoed voor overdrijvingen. Onze economie is niet oververhit zoals de Nederlandse. Maar ze groeit systematisch te weinig om al onze verwachtingen te kunnen blijven invullen. Daar kan niemand omheen. Zelfs als alle vormen van fraude zijn uitgeroeid en alle inkomens hun rechtmatige bijdrage leveren, blijft dat probleem overeind.

Bart Sturtewagen in De Standaard van 4 oktober 2004