Al Gore vond Bush-41 te zacht voor Saddam

Na zijn opmerkingen [in een toepsraak voor het Discovery Institute in Seattle op 14 augustus 1992 over democratie in de ex-Sovjetunie] beantwoordde de Secretary of Defense [Dick Cheney, in de regering Bush 41] vragen van de aanwezigen. Iemand uit het publiek wou meer weten over 'de vele levens van Saddam Hussein' en hij zei aan Cheney dat de mensen in de VS een andere afloop hadden verwacht. 'We waren - het Amerikaanse volk was voorgespiegeld dat hij [Saddam] reeds van het toneel zou zijn verdwenen, maar hij veroorzaakt nog steeds moeilijkheden. Wat is uw mening hierover?'

[Cheney beantwoordde uitvoerig de vraag zoals dat in Hayes' boek in een transcriptie van twee pagina's wordt weergegeven. Na zijn persoonlijke opinie te hebben gegeven dat Saddams positie in Irak verder onhoudbaar zou worden na de Golfoorlog, voerde Cheney de volgende elementen aan: 1. Het doel was geweest Koeweit te bevrijden; er was noch een Amerikaanse noch een internationale consensus om door te stoten naar Bagdad na de bevrijding van Koeweit. 2. Er waren niet genoeg troepen beschikbaar om naar Bagdad te gaan, en men vreesde er een onzekere stadsguerilla na de succesvolle woestijnoorlog. 3. Men was van Amerikaanse zijde niet bereid de verantwoordelijkheid te nemen voor het besturen van een post-Saddam Irak. 4. Men zou de steun van de Arabische coalitie zijn verloren. 5. Men was bang van een hoog oplopende tol aan Amerikaanse levens: 'Desert Storm' had 'maar' 146 Amerikaanse soldaten het leven gekost - Bush 43 Vice President Cheney veranderde de zienswijze van Bush 41 Secretary of Defense Cheney. De reden laat zich makkelijk raden: de schok van 9/11. Hij zou daarvoor op linkse Amerikaanse blogs in 2006 (correctie: in 2004) worden gekapitteld nadat een journalist uit Seattle transcripts had 'ontdekt' en hem bijgevolg triomfantelijk op 'flip-flopping' had 'betrapt'. Hier is vooral interessant hoe Bush 41 in 1992 door Al Gore werd aangevallen 'omdat men niet naar Bagdad was doorgestoten en Saddam had verwijderd'.]

De beslissing om de Golfoorlog te beëindigen zonder het regime van Saddam Hussein omver te werpen en meer in het algemeen de Irak-politiek van de regering Bush, werden een strijdpunt in de laatste dagen van de presidentscampagne in 1992. Al Gore, door de gouverneur van Arkansas Bill Clinton als zijn running mate gekozen, viel President Bush aan omdat die de bedreiging die Saddam Hussein vormde niet ernstig genoeg nam. Irak, zei Gore, was een gekende staatssponsor van terrorisme.

Gore weeklaagde dat de Iraakse 'tiran stevig in het zadel blijft en zich met alle middelen tegen de wil van de internationale gemeenschap verzet' en beschuldigde de regering Bush ervan 'onbeschaamd achteloos voorbij te gaan aan brutaal terrorisme en gevaarlijk blind te zijn voor de moordende aspiraties van een despoot'.

Telkens weer kwam hij in de toespraak terug op het punt dat Saddam Hoessein een terrorist en een paria was. Gore gaf een lijstje van een reeks terroristische aanvallen die vanop Iraakse bodem waren gestart of uitgevoerd met Iraakse medeplichtigheid en hij beweerde dat de regering Bush 'bewijzen' negeerde 'dat hij [Saddam] niet alleen terrorisme bevorderde maar ook een kernwapen programma nastreefde'. Gore citeerde een studie van de Rand Corporation die zei dat 'ongeveer 1400 terroristen openlijk vanuit Irak operereerden'. Alles bijeen refereerde Gore meer dan een dozijn keer specifiek naar terrorisme gesponsord door Irak.

Saddam Hoessein, zei Gore, 'had al uitgebreide terroristische activiteiten ontplooid en Bush had de andere kant opgekeken. Saddam was alvast diep betrokken in het verwerven van kernwapens en andere massavernietigingswapens en Bush wist ervan maar hij keek de andere kant op. Wel, ik denk dat de regering Bush handelde op een manier die rechtstreeks de tegengestelde richting uitging van wat men zou verwachten van een regering die toen alle bewijzen ter beschikking had.'

Het evidente probleem, zei Gore, was de Iraakse leider zelf. 'Saddam Hoessein's geaardheid en zijn doelstellingen waren volstrekt duidelijk.'


Stephen. F. Hayes, Cheney, The Untold Story of America’s Most Powerful and Controversial Vice President, HarperCollins, 2007 – Boek en MP3 CD.