Hoe België in 1985 bijdroeg tot het einde van de Koude Oorlog

Eén beeld vat voor mij de spanning van die dag samen. Toen we binnen de CVP de knoop hadden doorgehakt en eindelijk op de Zestien arriveerden, waar het kernkabinet allang aan het wachten was, zag ik dat Jean Gol bloed op zijn tanden had van nervositeit. [...] Om één of twee uur 's nachts heb ik die brief persoonlijk naar de Amerikaanse ambassade gebracht, vlakbij de Lambermont. En toen ben ik gaan slapen. Om zeven uur 's morgens belde minister van Defensie Freddy Vreven me wakker: 'Premier, premier, ze zijn al aan het vliegen!' Ik zei: 'Freddy, laat ze vliegen! En laat mij slapen'. Wat was er gebeurd? De ambassadeur had ons akkoord onmiddellijk doorgeseind. In de VS stonden twee vliegtuigen al weken klaar, één op de Atlantische kust, met de geleidingen, en één in Californië, met de kernkoppen, en die vliegtuigen zijn meteen opgestegen. Ze hingen al in de lucht toen ik om drie uur 's middags in de Kamer over de raketten sprak. Ik ben naar het Frans overgeschakeld toen ik over de raketten begon, heel bewust, want ik wist dat de televisiecamera's meekeken. Daar was men razend over. 'Smeerlap!' riep de socialist Louis Vanvelthoven.

Wilfried Martens, geïnterviewd door Mark Schaevers in Humo van 17 augustus 2004