Serendipiteit en volharding

Een open geest hebben is cruciaal. Je moeten dingen die alle anderen ervaren als voldongen feiten toch in twijfel durven te trekken. Het grondig bekijken om te weten of het echt wel waar is. Daardoor zie je dingen die anderen niet zien, gewoon omdat ze de vraag niet stellen. [...]

"Om cellen te kweken, gebruikten we normaal koeienserum. Maar omdat er toen zoveel paniek was over de dollekoeienziekte, leek het ons beter om dat niet te doen. En om echt te weten wat onze cellen konden, plaatsen we slechts één cel in een vaatje om te kijken wat die precies deed". Het toeval hielp een handje. Een onderzoekster vergat een cultuur weg te gooien en liet ze in een kweekkast zitten. Toen ze die er weer uithaalde, zag ze iets wat normaal niet kon: de cellen bleven groeien. [...] Ze geloofden het eerst zelf niet. "Net toen kwam het erop aan je ogen open te houden. Niet noodzakelijk zeggen dat wat je ziet niet kan. Maar bewijzen dat het wel klopt. [...]

"Eén collega lacht er altijd mee. Dat het bij mij niet goed genoeg is, als je het niet zeven keer opnieuw hebt aangetoond. [...] Jonge mensen wier carrière eran afhangt, denken vaak dat het slecht is als ze niet de eerste zijn. Maar als je eerst bent en drie jaar later toont iemand dat het niet klopt, is je carrière helemaal om zeep. Ik wil liever de tweede zijn en dan zeker zijn dat het klopt".

Catherine Verfaillie, geïnterviewd door Nathalie Carpentier in De Morgen van 22 januari 2005