Hormonen en politici

Als ik foto's van Hitler zie, zou ik zeggen dat hij te weinig cortisol had. Het gezicht wordt dan iets holler en zeer gespannen. Mensen met te weinig cortizol kunnen niet goed tegen stress, en hebben vaak woede-uitbarstingen omdat hun lichaam het cortisol-gebrek compenseert door meer adrenaline te produceren. Een typische karaktertrek is ook paranoia; in de ergste gevallen kan dat zelfs leiden tot psychoses. De slijmvliezen van de ogen en de darmen doen pijn, maar ook de hersenen zijn ontstoken. Daardoor is hun kijk op de werkelijkheid 'ziek': ze interpreteren alles negatief, alsof alles en iedereen tegen hen is. [...]

Neem twee andere historische figuren, Mao en Winston Churchill. Beiden hadden wat ik 'het teken van de wenkbrauwen' noem: hun wenkbrauwen waren aan de buitenkant zowat een centimeter korter dan bij andere mensen. Hun gezicht was opgezwollen, en ze hadden dikke wallen onder de ogen. Dat wijst op een tekort aan schildklierhormoon. Typisch daaraan is dat je 's morgens doodmoe bent en maar heel langzaam op gang komt. [...] Churchill en Mao hadden ook te weinig groeihormoon. Dat begint sowieso na je dertigste af te nemen - de hangkaken die je bij veel oudere mensen ziet, hebben daarmee te maken. [...] Hoe meer de kaken gaan hangen, hoe angstiger de mensen worden. In de politiek zijn hangkaken dus niet zo'n goed teken: als je beslissingen gaat nemen vanuit dat subjectieve angstgevoel, loop je sneller het risico dat het de verkeerde beslissing is. Maar het omgekeerde kan ook: dat je lang voor andere mensen een dreigend gevaar ziet aankomen. Churchill heeft zijn landgenoten van in het begin gewaarschuwd voor Hitler en de nazi's, en hij heeft natuurlijk gelijk gekregen. Dat toont aan dat je met karaktersterkte je hormonale tekorten op z'n minst gedeeltelijk kunt compenseren.

Dokter Thierry Hertoghe, geïnterviewd door Annemie Bulté in Humo van 22 februari 2005