Kerk koestert slachtoffercultuur en bestrijdt privatisering

De katholieke kerk in België gedraagt zich ten aanzien en onder druk van het regime zoals de Orthodoxe in Rusland ten tijde van de sovjets.
Naastenliefde is vervangen door solidariteit.
Rechtvaardigheid is vervangen door 'sociale rechtvaardigheid'. Dit laatste gaat bijna uitsluitend over de 'eerlijke' verdeling van centen, centen en nog eens centen. Het is socialistisch materialisme, 'kleinmaterialisme' zou je kunnen zeggen, dat ervan uitgaat dat de mens gelukkig is als hij niet te weinig centen heeft en anderen niet te veel meer. Geloof en moraal van deze moderne 'katholieken' zijn niet veel meer dan socialisme met een aureooltje.

Vlamingen: Betalen!
Uit hetzelfde document van de bisschoppen: "Als wij er bijvoorbeeld niet in slagen een bevredigende vorm van solidariteit te handhaven tussen noord en zuid in België, kunnen wij moeilijk verwachten dat dat op grotere schaal gerealiseerd wordt."

Het water is al lang geprivatiseerd in o.a. Frankrijk en Engeland. Landen waar, zoals iedereen weet, de inboorlingen kilometers ver moeten lopen om hun water uit diepe, vervuilde waterputten te halen, en dat alles door de schuld van de kapitalisten en hun privatiseringen. Blij dat de Belgische Bisschoppen daartegen protesteren.

Even ernstig nu. Waterbevoorrading in ontwikkelingslanden is een van de meest kapitaalsintensieve nutsvoorzieningen. De regeringen van de meeste ontwikkelingslanden zijn dan ook BLIJ dat prive-ondernemingen bereid zijn om daarin te investeren.

De keuze voor die landen gaat niet tussen prive-water of staatswater, maar tussen prive-water of geen water.

Alweer een illustratie van het feit dat de Belgische Bisschoppen de objectieve bondgenoten zijn van het marxisme, en dat hun adviezen tegen de belangen van de ontwikkelingslanden indruisen, en ingegeven zijn door ingebeelde schuldgevoelens.

@Luc: Op het eerste zicht zijn er drie alternatieven, nietwaar?

1. Geen water
2. Publiek water
3. Privé water

Wij liberalen zijn van mening dat 3 beter is dan 2, en 2 is beter dan 1. Tenzij we op zodanig grote schaal gelijk hebben dat er zelfs geen debat meer nodig is, kunnen we beginnen met erkennen dat critici wellicht een aantal anecdotes hebben, waaruit blijkt dat 3 ook niet altijd alles is. In dat geval kunnen we ze uitdagen te tonen dat wat een stel anecdotes zijn, ook een statistiek is. Zolang ze alleen maar anecdotes hebben, hoeven we ons geen zorgen te maken. (Nuance, geen zorgen over het principe. Natuurlijk maken we ons wel zorgen over elk geval van misbruik.)

Bij gebrek aan beter doe ik even alsof de eerste slag naar de anti-globalisten gaat (in werkelijkheid moet ik dat nog altijd zien), en dat ze dus een statistiek hebben. De vraag is, wat heeft die statistiek precies getoond.

Wel, aangezien ik nog altijd niets gezien heb, moet ik raden, en om het debat interssant te maken probeer ik het beste te verzinnen dat een "kritische statistiek" zou kunnen aantonen. Maar ik geef meteen toe dat ik het graag wil weten als ik te weinig fantasie had, en er in werkelijkheid veel beter is.

Zelf zou ik zeggen dat het beste dat zo'n kritische statistiek kan tonen, is dat door privatizering de prijzen stijgen. In dat geval is mijn vraag: in vergelijking met *wat*? Aangezien er maar twee alternatieven zijn, kunnen we ze allebei aflopen.

"Hogere prijzen" in vergelijking met "geen water" lijkt me fysisch onmogelijk. Dus moeten ze bedoelen "in vergelijking met publiek water". Maar in dat geval impliceren ze al dat er publiek water *is*. Dus in alle gevallen waarin dat laatste niet zo is, hebben de liberalen nog altijd gelijk.

Blijven de gevallen waarin er toch al een fatsoenlijke overheid bestaat. Bij assumptie nemen we aan dat privatizering hogere prijzen meebrengt. In dat geval moeten we ons afvragen of er verborgen kosten aan het overheidsoptreden vastzitten, alsook waarom het privéwater zo duur is. Worden er grote winsten gemaakt? Waarom komen andere private bedrijven dan niet ook water aanbieden? Als dat is omdat het niet mag, is de oplossing simpel: liberalizeren, die markt.

En misschien zijn er aanzienlijke gebieden waar de markten vrij zijn, en privéwater zonder aanzienlijke verborgen publieke kosten toch duurder wordt. Zoals ik al zei, daar wil dan graag meer over horen...

:-)

Koen

De katholieke kerk heeft haar hoogtepunt gekend
tijdens het Feodalisme of vóór de Franse Revolutie.
In deze vroegere tijden heeft de kerk altijd de kant
van de feodale heersers gekozen.
Hun macht van nu is een restant
van de quasi alleenheerschappij of dictatuur van vroeger.
Als men nu de tijd van Daens bijvoorbeeld neemt,
die een ietwat naïeve wegbereider voor het Socialisme was
en alzo door de toenmalige Katholieke partij en
het episcopaat werd onderkend doordat de katholieke
werkliedenbonden nog in een embryonaal stadium waren,
en vergelijkt met de macht van de katholieke kerk
heden ten dage hier ten lande, dan berust
hun macht vooral op de invloed die ze hebben
binnen de tsjevenzuilen en voornamelijk
op het ACW en de vakbond ACV.
Deze laatste zit in het gemeenschappelijk vakbondsfront
met het ABVV.
Deze schijnbaar natuurlijke symbiose
komt doordat ze alle twee aan de basis hetzelfde
artikel hebben namelijk het helpen van de armen
en de havelozen onder het gezamenlijk adagium:
" O Heer, laat de armen tot mij komen en Ik zal er beter van worden".
Het is echter ook een publiek geheim
dat gedreven door de hun ingeprente naastenliefde
er in het KU-Leuven en in heel wat Katholieke scholen
vele professoren en leraren rondlopen die rabiáte socialisten zijn
en er voor stemmen in tegenstelling tot de obligate Sossen-leraren
in het rijksonderwijs waar deze laatsten alleen maar uit zijn op
niet werken en op carrière.
Men zal daarom ook nooit priesters vinden
die voor de Liberalen stemmen laatstaan op een lijst.
Een gelijkaardig verloop heeft het huidige Socialisme
gekend voortkomend uit de Communistische dictaten
van de 19de eeuw of de dictatuur van de gedirigeerde massa als systeem.
Het Liberalisme heeft nooit deze dictaten gekend
en is spontaan ontstaan door de drang naar vrijheid
die het wezen mens als oerkracht kenmerkt.
Mijn conclusie: aangezien 'solidariteit' het huidig machtswezen
mee bepaalt en deze solidariteit slechts in één richting gaat,
kiest het episcopaat logischerwijze - gekenmerkt door haar verleden -
daardoor de facto voor het voortbestaan van België.
Maar zoals Paul Belien opmerkt zijn
we de selectieve démarches van deze groep onderhand
al gewoon en is het daarom ook plausibel te veronderstellen
dat ze in de toekomst bij een onafhankelijk Vlaanderen
wellicht uit een ander vat zullen tappen.
Dus totdan zou ik zeggen niet van wakker liggen.