Verantwoordelijkheid, nivellering en antiracisme

Het belangrijkste effect van de theorieën die de progressieven hebben verkondigd, is dat mensen zichzelf niet langer zien als individuen die hun handelingen onder controle hebben, als mensen die hun eigen leven bepalen maar als lijdende voorwerpen die gestuurd worden door krachten die ver boven hun eigen vermogen liggen. Het begrip "persoonlijke verantwoordelijkheid" is volledig weggevallen, ze beschouwen hun eigen situatie als iets waar ze niets kunnen aan doen. [...]

In Engeland zie ik bijvoorbeeld dat men ook in middens van welopgevoede mensen geen graten meer ziet in publieke dronkenschap of tatoeëring, en dat het hip wordt om net zo slordig en met net zo'n accent te spreken als men doet in de onderklasse. Dat was vroeger omgekeerd. [...] Het idee is ontstaan dat niets beter of slechter is dan iets anders, dat alles gelijk is en dat je alleen maar democratie nodig hebt. Mensen zijn dan gauw geneigd om hun verknochtheid aan het volk te gaan bewijzen door ze te gaan imiteren, bij voorkeur tot op het laagste niveau. [...]

In Engeland zijn hele groepen mensen zoet met de ellende van anderen. Ook de antiracismelobby is zo'n zelfvoorzienend systeem, die de maatschappij het bestaan van een onaanvaardbaar racisme aanpraat. [...] Ze willen de nieuwe mens creëren, helemaal vrij van vooroordelen, die een kind in de Mongoolse steppen even graag ziet als zijn eigen kind. Dat is niet alleen verschrikkelijk, het is ook nergens voor nodig.

Theodore Dalrymple, geïnterviewd door Dirk Melkebeek in Menzo van februari 2006