Protocol is te belangrijk om het aan stuntelaars te geven

Er is een periode geweest dat men binnen bedrijven en instellingen de vastbenoemde personeelsleden - wegens politiek beschermd, incompetent of uitgeblust - aan 'de receptie' plaatste. Telefonisch onthaal en eerstelijns-loketwerk beschouwde men in de jaren zeventig en tachtig al te vaak als interne 'beschutte werkplaatsen'. Ondertussen heeft men al lang door dat deze onthaalfunctie uitermate van belang is. Op het niveau van de overheid evolueerden de onthaalactiviteiten tot knooppunten van informatie, van overheid naar burger, van burger naar overheid. Bij de Vlaamse Infolijn winnen ze daar zelfs prijzen mee. En ook bij lokale en regionale overheden, een biotoop dat me overigens beter bekend is dan het koningshuis, merk je de professionalisering van communicatie en onthaal.

En kijk, l'histoire se répète , met een nieuw soort beschutte werkplaats, ditmaal aan de andere kant van het hiërarchische spectrum. Moet je het takenpakket van koningen en koninginnen, prinsen en prinsessen herleiden tot een louter protocollaire functie? Neen. Want daarvoor kunnen bepaalde (en overigens zeker niet alle) doelen van 'protocol' nèt te belangrijk zijn. [...]

Communicatie is in essentie een mix van veel inlevingsvermogen, flink wat kennis van en ervaring met het communicatievak, en het beschikken over een aantal elementaire communicatievaardigheden. Als de leden van het koningshuis daarover niet beschikken, is het niet wijs hen precies dáár verantwoordelijkheid te geven. Maar... waar dan wel?

Eric Goubin, lector communicatiewetenschappen aan de Katholieke Hogeschool Mechelen, in De Standaard, 28 maart 2006