De combattieve houding van het Hof ondermijnt België

Een koning, zowel als een kroonprins die straks koning hoopt te worden, moeten zich strikt op de vlakte houden met bleke clichés om buiten politiek vaarwater te blijven, maar aan het Hof is men van mening dat op deze regel één uitzondering bestaat, en dat is als het erom gaat "België" (lees: en natuurlijk ook meteen het koningshuis) te redden door het Vlaamse separatisme te bestrijden. De Vlaamse politici weten dat dit fout is, en dat het Hof door deze combattieve houding aan te nemen Vlaanderen alleen nog méér van de monarchie vervreemdt en de kans op het uiteenvallen van België vergroot. Maar dat verstaat vandaag niemand aan het Hof. Wie het wel verstaat, wordt niet toegelaten tot de inner circle waarin koning en kroonprins zich bewegen. [...]

Toen vorige week de koning in Antwerpen het nieuwe justitiepaleis opende, waren ettelijke politiekorpsen opgetrommeld om de "menigte" op afstand te houden en stond de Staatsveiligheid gereed om al wie een kreet durfde te uiten die de koning onwelgevallig was, hardhandig op de grond te gooien en in de boeien te slaan, maar er waren minder mensen gekomen dan het groepje van een honderdtal "personaliteiten" dat de koning ambtshalve opwachtte.

Tenzij het Hof een bocht maakt van 180 graden en begint te beseffen dat het koningschap in beide, en niet slechts in één gedeelte van het land verankerd moet zijn, en het dus ook de Vlaamse gevoeligheden respecteert, inclusief het besef dat "men in een democratie het recht heeft om separatist te zijn" (Hugo Schiltz, in Het Nieuwsblad, 3.2.06), - een besef dat voor zover bekend nog tot geen enkel lid van de koninklijke familie en tot geen enkele hoveling is doorgedrongen -, tenzij dus het Hof helemaal van koers verandert, zal de onverschilligheid die vandaag het best de gevoelens van de Vlamingen tegenover de monarchie weergeeft, omslaan in afkeer.

Hoe kan het ook anders? Welke Vlaming kan aan een bezoeker in het buitenland uitleggen dat wij een staatshoofdelijke familie hebben die de taal van de meerderheid van het land normaal niet spreekt? Aangenomen mag worden dat de koningin simpelweg te dom is om wat dan ook te leren, en derhalve zeker niet het Nederlands, maar nog steeds wordt door het protocol aan Vlamingen die Mathilde - in principe toch een toekomstige koningin - ontmoeten, de raad gegeven het initiatief te nemen om op haar houterige, uit het hoofd geleerde, Vlaamse volzinnen in het Frans te antwoorden zodat zij de conversatie in haar eigen taal kan voortzetten. [...]

Een tijdje geleden schreef Michael Lind in Prospect (december 2001): "In democracies, rulers and ruled must literally speak the same language". Als dat in België niet het geval is, kan dit alleen betekenen dat België geen democratie is. Het koningshuis en het Hof hebben het Frans als voertaal. Vrijwel allen die ertoe behoren, denken in het Frans; hun vriendenkring - dat zijn niet de personen die ze ambtshalve ontmoeten - bestaat uitsluitend uit Franstaligen.

Mark Grammens in Journaal, 13 april 2006