Kunstmatige taalgrenzen

België is de vrucht van een evenwicht tussen totaal kunstmatige taalgrenzen en een georganiseerde solidariteit. Het Noorden geniet van een grens die totaal kunstmatig is. Als men aan de plaatselijke bevolking zou vragen wat zij ervan denken, dan zouden die grenzen onmiddellijk wijzigen. Als men aan één element van het evenwicht raakt, kan alles in vraag worden gesteld.

Elio Di Rupo, geïnterviewd door Francis Van de Woestyne in La Libre Belgique, 28 april 2006

Reacties

#20595

Philip Flam

 

zie m'n vorige post http://lvb.net/item/2808#20594

#20596

dof

 

Vertaling:

Vlamingen, geef ons Uw geld of Uw grondgebied, ge moogt kiezen.

#20598

Cogito

 

...in welke volgorde...

#20603

Philip Flam

 

in het dubbelinterview met Di Rupo en professor Vande Lanotte in De Morgen van 29/04/2006 die ik reeds in m'n vorige post ter sprake bracht gaat wat de staatshervorming betreft het interview als volgt:

Di Rupo:"...Maar als de Vlamingen hún institutioneel debat willen, is het nogal logisch dat wij Franstaligen ook ons cahier voorbereiden. Dan eisen wij de uitbreiding van Brussel. U moet begrijpen dat wij aan Franstalige kant niet veel verder kunnen gaan op de weg van de regionalisering. Waarom zouden we ons tegen de muur laten duwen? Het is voor ons een zaak van veiligheid. De Franstaligen zijn al een minderheid in België, wat betekenen we nog als ons ook solidariteit ontzegd wordt? Met vier miljoen inwoners vormen we toch 43 procent van de bevolking. Dat is van een heel andere orde dan een minderheid van 10 procent in Brussel.

"Als men ons blijft opjagen zullen onze tegeneisen almaar groter worden. Zo groot dat ze niet in te lossen zijn, want wat zal Vlaanderen worden zonder Brussel? Wie denkt dat Brussel, met zijn 90 procent Franstalige inwoners, zichzelf zal weggeven aan Vlaanderen, die droomt."

De Morgen: U hoort het, een staatshervorming is geen prioriteit en de marge is klein.

Professor Vande Lanotte: "U moet beter luisteren naar Elio. Ik heb iets anders gehoord. Het federale België berust sinds een halve eeuw op twee principes: solidariteit en territorialiteit. De Vlamingen wilden meer autonomie, voor hun taal en cultuur. Daarom hadden ze een taalgrens en dus een territorium nodig. De Franstaligen wilden solidariteit om zich als minderheid binnen België te kunnen ontwikkelen..."

Tiens tiens de aap komt uit de mouw ik dacht dat de solidariteit tot diep in de jaren zestig van zuid naar noord ging; heeft professor Hannes dan toch gelijk professor Vande Lanotte ?

#20677

Philip Flam

 

Vandaag een interessant dubbel-interviewtje in De Standaard met Keulen en Antoine (http://www.standaard.be/Kra...) waarin Antoine alweer over de 90% franstaligen in Brussel begint te kakken, de dubbele agenda van de franstaligen is waarschijnlijk een talentelling organiseren in Brussel (en errond) met het oog op de communautaire onderhandelingen (en die door druk vervalsen zoals in het verleden). En uwen opa Mr Antoine wel da's het lachertje van aalle franstaligen, helaas zijn vele van die eerste generatie Vlamingen in de Walen niet echt correct behandeld (ook iets wat we niet zullen vergeten).

#20685

Briggs

 

Philip Flam...Territorialiteit in ruil voor solidariteit is een gegeven waarvan ik in het verleden al eens melding maakte. De oplossing lijkt dan simpel, valt men onze territorialiteit aan...dan heffen wij de solidariteit op. Hoewel dat té gemakkelijk is.