Paars heeft Franstaligen verwend

In zekere zin werden de Waalse partijen de jongste jaren verwend. Eerste minister Verhofstadt en toenmalig minister-president Patrick Dewael gingen er prat op dat zij voor betere communautaire verhoudingen zouden zorgen. Het resultaat was in de feiten een bevriezing van alle moeilijke communautaire dossiers. Het zogeheten Lambermontakkoord uit 2002 vormde hierop de spreekwoordelijke uitzondering. Maar over de relevantie van dat akkoord bestaat discussie.

De eerste grote confrontatie, over de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, werd in het voorjaar van 2005 compleet gemist. Vlaamse liberalen en socialisten slaagden er niet in om een Vlaamse verzuchting, die ze allen met veel bombarie als ultieme verkiezingsbelofte hadden verkondigd, waar te maken. [...]

Uiteindelijk heeft het BHV-debacle de positie van de minister-president versterkt. Zijn standvastigheid stond haaks op de halfslachtigheid van Verhofstadt. Leterme verzinnebeeldt bovendien de nieuwe zakelijkheid in het communautaire denken. [...]Franstaligen hebben het flink moeilijk met dat gewijzigde uitgangspunt. Ze krijgen maar geen vat op Yves Leterme. Ze vluchten in verwijten of maken hapklare inhoudelijke vergelijkingen met Vlaams Belang. Het garandeert steeds succes bij de Franstalige media die zich met de dag combattiever opstellen, op enkele uitzonderingen na.

Bart Brinckman in De Standaard, 29 augustus 2006