Kernwapens tegen Iran

Waarom is de wereld niet bang van Joden met Kernwapens? De wereld is bang van Mullahs met Kernwapens - maar Israël bezit al honderden kernwapens en niemand doet er moeilijk over. Het minst bang zijn de mullahs van Iran en hun leider Mahmoud Ahmadinutjob, die er van houdt om te dreigen "Israël van de kaart te vegen" en om Hezbollah te bewapenen.

De reden dat zij en de wereld niet bang zijn voor Joden met Kernwapens, is wat de filosofe Ayn Rand "De Goedkeuring van het Slachtoffer" [The Sanction of the Victim] noemde. Ze definieerde het als "de bereidheid van de goede om te lijden in de handen van de slechte". Met andere woorden, Ahmadinutjob gebruikt Israël's hoogstaande ethiek als een wapen ertegen. Hij gokt er het bestaan van zijn land op dat Joden te deugdzaam zijn om hem aan te doen wat hij hen het liefst zou aandoen. Hij verwacht dat ze bereidwillige slachtoffers zijn, gedoemd door hun eigen deugden.

Er wordt nu in Israëlische machtscenakels geopperd dat deze veronderstelling een fatale fout zou kunnen zijn. De wereld zou wel eens op het punt kunnen staan om te schokken in Jerusalem. Rand's meesterwerk, Wereldschok [Atlas Shrugged], draait rond de vraag wat er zou gebeuren als de slachtoffers van het kwaad, de Atlassen die de last van de wereld op hun schouders dragen, niet langer zouden toelaten dat ze slachtoffers zijn, en hun goedkeuring intrekken of van zich afschudden.

De essentie van de menselijke ethiek is volgens Rand de weigering van de goede om het kwade te dienen, de weigering van het individu om als offerdier te fungeren. Dat geldt eveneens voor naties.

Het debat dat momenteel stilletjes woedt onder Israëlische politici en generaals gaat niet over de filosofie van Rand, maar over de vraag of Iran al dan niet met kernwapens moet gebombardeerd worden. [...]

De enige mogelijke conclusie is dat als Israël wil overleven, het Iran's kernreactoren moet vernietigen, m.a.w. totaal verwoesten. Dat kan niet met conventionele wapens. Het moet met kernwapens. [...] Toen de Sovjets hun eerste kernbom tot ontploffing brachten op 29 augustus 1949 in Semipalatinks, was de CIA verrast. Ze hadden voorspeld dat de Sovjets nog jaren verwijderd waren van de bom. Het palmares van Langley is er sindsdien niet op verbeterd, of het nu over China in 1964 gaat, India in 1974, Pakistan in 1998 of Noord-Korea [...]. Toen er op 30 augustus werd gezegd dat de Amerikaanse inlichtingsdiensten denken dat Iran "vijf tot acht jaar verwijderd is" van een kernbom, nam niemand, maar dan ook niemand bij het Israëlische leger dat ernstig.

Een Israëlische generaal vroeg me ooit: heb je al eens met de auto gereden in Teheran? Dat heb ik inderdaad, antwoordde ik. En het was de gekste ervaring van mijn leven. "Dan weet je dat Iraniërs met een onmogelijke agressiviteit rijden, dat ze verwachten dat anderen voor hen uit de weg gaan om een ongeval te vermijden. Dat werkt meestal, maar vaak ook niet". Ik wist waar hij het over had. Ik heb in tientallen landen gereden, maar nooit zag ik meer ongevallen als in Teheran.

"Ahmadinutjob (OK - hij zei Ahmadinejad), doet aan buitenlandse politiek zoals de Iraniërs met de auto rijden", ging de generaal verder. "De enige manier om hen te doen stoppen is hen ervan te overtuigen dat de tegenligger niet zal stoppen". "Daarom moet onze intentie om Bushehr en de andere kernfaciliteiten tot radioactief glas te herleiden absoluut geloofwaardig zijn. We moeten bereid zijn om het echt te doen, zonder twijfel of aarzeling." "Maar wat als Ahmadinutjob zich misrekent en niet inbindt?", vroeg ik. Hij antwoordde onmiddellijk: "Perzisch glas". Ik vroeg hem wat de politieke neerslag zou zijn, bovenop de radioactieve neerslag. "De wereld zal ons eindelijk ernstig nemen. Israël zal overleven. Het wordt tijd dat de wereld dat inziet. Tussen haakjes, dat geldt ook voor het State Department", voegde hij eraan toe. Soennietische landen als Jordanië en Saoedi-Arabië hebben al hun stilzwijgende goedkeuring gegeven voor het gebruik van kernwapens tegen Iran. Ze weten ten volle hoe de sjiïetische Iraanse kernwapens op hen gericht zullen staan. [...]

Jack Wheeler in To The Point News, 1 september 2006 (speciaal geciteerd ter attentie van Koen Robeys)