België, Dutroux en Bush

Wat deze zaak zo speciaal maakt is dat het gerecht en de politie er ondanks talloze waarschuwingen niet in slaagden om de moorden te voorkomen en de misdaden vervolgens op de gepaste manier te bestraffen. In het beste geval zou België's rechtssysteem moeten aangeklaagd worden voor schuldig verzuim. Maar sommige aspecten van de zaak zouden doen geloven dat er meer aan de hand is dan gewone onkunde. In 1997 besloot een parlementaire onderzoekscommissie dat het "moeilijk was om niet te besluiten dat Dutroux en de andere beklaagden bescherming van hogerhand zouden kunnen genoten hebben". De verdenking blijft dat Dutroux deel uitmaakte van een ruimer pedofilienetwerk waar politici en zakenlui deel van uitmaakten en dat de onderzoekers wilden beschermen. [..] Maar de zaak Dutroux is niet de enige smet op het Belgische gerecht. De moord op voormalig vice-premier André Cools in 1991 is nog steeds onopgelost, net zoals een reeks bloedige overvallen op warenhuizen in de jaren '80, waarbij 28 mensen omkwamen. We herinneren eraan dat België nog pas vorige zomer toegaf aan Amerikaanse druk om een wet uit 1993 te schrappen die aan Belgische magistraten het recht gaf om oorlogsmisdaden in de hele wereld te vervolgen. Die wet had geleid tot lichtzinnige aanklachten tegen VS-president George W. Bush en andere westerse leiders. Terwijl de Belgische staat zich onledig hield met het openlijk opeisen van universele bevoegdheden om recht te kunnen spreken over de hele wereld, liet diezelfde Belgische staat toe dat de zaak Dutroux wegkwijnde. Van een moreel voorbeeld gesproken.

Editoriaal commentaar in The Wall Street Journal van 3 maart 2003