Van Parijs over Brussel, Belien en België

Er is de wet van Jean Laponce, een Franse prof die doceert in Canada. Hij zegt: hoe liever de mensen voor elkaar zijn, hoe wreder de talen tegenover elkaar staan. Er is telkens de triomf van de dominante taal. In Brussel is dat het Frans waarbij het Nederlands geleidelijk aan zal verdwijnen. Het verfransingsproces in Brussel is vertraagd maar is nog altijd bezig. In de internationale omgeving verdwijnt het Frans dan weer naar de achtergrond ten voordele van het Engels. (...)

De gemeenschappen zullen verdwijnen. Het was een niet onintelligente overgangsfase in de vorming van een multinationale staat. De Belgique de papa, de unitaire staat, is vandaag een Belgique de bon-papa geworden. Het is een tribaal België waar men bijvoorbeeld denkt dat Brussel bestaat uit twee gemeenschappen. Dat is absurd en het wordt steeds surrealistischer. De toekomst van ons land is er een van drie gewesten die steeds meer van elkaar verschillen. (...)

België kampt met een heel slecht imago. Ik ken de uitgever van de The Time Almanac waarin een nieuw hoofdstukje over België staat. In de oorspronkelijke tekst stond België voor corruptie, pedofilie en de ruzie tussen de gemeenschappen. En al die ingrediënten werden door elkaar gehutseld in een korte ongenuanceerde tekst die ik gelukkig wat heb kunnen bijschaven. The Wallstreet Journal kopte onlangs: ‘The many faces of Belgian fascism’. Het ging daarbij niet over het Vlaams Belang (VB), maar over de Belgische bureaucratie en de Parti Socialiste. Blijkbaar heeft die journalist zich laten inspireren door Paul Beliën (de man van VB-parlementslid Alexandra Colen). Dergelijke artikels tasten natuurlijk de geloofwaardidgheid van ons land ernstig aan. (...)

Ik ben een globalist, maar tegelijkertijd voor een maximale decentralisatie. Er zijn problemen die alleen op wereldniveau aangepakt kunnen worden, andere beter op het niveau van een wijk, nog andere best op een federaal niveau. (...)

Voor mij is België geen doel op zich. Het is wel cruciaal voor een goed functionerende overheid om op een vorm van patriottisme te kunnen rekenen, van gemeentelijk tot nationaal niveau. Als een ambtenaar de heraanleg van een weg voorbereidt, is het belangrijk dat hij daar zelf ook trots op kan zijn, dat er een zekere betrokkenheid is. Die identiteiten kunnen genesteld zijn: van wijkbewoner tot Europeaan of wereldburger. Een goed gemeenschapsgevoel draagt bij tot een betere samenleving.

Philippe Van Parijs, geïnterviewd door BrusselNieuws, 9 september 2006