Christian Dumolin over België en Vlaanderen

Veel mensen hebben me dit interview afgeraden; zelfmoord noemden ze het. Maar waarom zou ik voor mijn mening niet uitkomen? (...) Ik heb een groot respect voor Remi Vermeiren en Herman De Bode van de denkgroep. Ik ben het ook grotendeels eens met hun analyse, al kan over de exacte bedragen van de transfers gediscussieerd worden. Maar ik ben het niet eens met hun conclusies. Die vind ik te verregaand. (...) Zowel het manifest als de resultaten van uw enquête zijn een belangrijk signaal dat het geduld in Vlaanderen opgeraakt, dat er in België veel moet veranderen, dat er dringend bijkomende bevoegdheden naar de deelstaten moeten worden overgeheveld. Maar daar moet een consensus over groeien aan beide zijden van de taalgrens. Of gaan we een burgeroorlog ontketenen? Ik ben niet voor revolutie maar voor evolutie, wat niet hetzelfde is als immobilisme.

Er is een groot verschil tussen wat politici in het openbaar vertellen en wat ze 'en petit comité' kwijt willen. Ook in Wallonië groeit het besef dat de zaken moeten veranderen. Maar een consensus komt niet tot stand in een publiek debat. De schijnwerpers leiden tot polarisering, tot winnaars en verliezers en dat staat een consensus in de weg. Er moet achter de schermen onderhandeld worden en pas als er consensus is, kan ermee naar buiten worden gekomen. (...) We moeten als Vlamingen eisen dat de zaken in Wallonië veranderen. We hebben het recht te eisen dat de transfers nuttig besteed worden, dat ze tot iets leiden, want het gaat om onze centen. En ja, de transfers moeten geleidelijk afgebouwd worden. Ze moeten Wallonië helpen om op eigen benen te staan, om zelfredzaam te worden. Ze dienen niet om de Walen permanent te onderhouden. (...)

In de EU heeft Vlaanderen misschien een eigen imago, maar daarbuiten? België en vooral Brussel zijn meer bekend dan Vlaanderen. (...) Ik geloof nooit dat Brussel voor Vlaanderen zal kiezen, ook al is het economisch erg sterk met Vlaanderen verweven en er geografisch volledig door omgeven. Als Vlaanderen het land eenzijdig opdeelt, krijg je een tegenreactie en zal Brussel voor Wallonië kiezen. Het is erg belangrijk voor Vlaanderen dat het Brussel niet verliest. Brussel is een enorme troef voor Vlaanderen, al geef ik grif toe dat er ook in Brussel veel moet veranderen. Het statuut van de hoofdstad is veel te complex. Brussel zou een hoofdstad moeten worden met een sterk internationaal karakter waar het voor iedereen, te beginnen met de Vlamingen, goed is om te wonen. Nu is het een pendelstad, waar iedereen na het werk zo snel mogelijk uit wegvlucht. (...)

Als je het programma van het Vlaams Belang grondig leest, ontdek je een aantal dingen die niet kunnen. De samenleving wordt inderdaad steeds individualistischer en de veiligheidsproblemen steeds groter. Veiligheid is dan ook voor de meeste mensen een belangrijk thema en het Vlaams Belang heeft hier een aantrekkelijk discours. Maar de mensen die zich door dit discours laten verleiden, zouden toch het hele programma van de partij eens moeten lezen. Het gaat over extreme standpunten en uitsluiting. Toch is er geen andere weg dan die van de integratie. (...) Ik geef toe, vanuit rationeel oogpunt is er heel wat voor te zeggen om het Vlaams Belang, net als het FN in Frankrijk en Jörg Haider in Oostenrijk, te verbranden aan de macht. Maar of het Vlaams Belang daadwerkelijk in een regering moet worden opgenomen? Ik weet het niet. Dat is een politiek probleem. Maar ik geef toe, ze niet in de regering opnemen, is ook een politiek probleem. Dan blijft enkel een coalitie van iedereen tegen het Vlaams Belang over, dan is er geen wisseling van de macht meer en is dat nu niet precies het eigene aan een democratie?

Christian Dumolin, geïnterviewd door Stefan Huysentruyt en Patrick Luysterman in De Tijd van 16 september 2006