Antisemitisme in de media

Is het antisemitisme dat in het Westen verafschuwd wordt, minder verwerpelijk als het uit het Oosten komt? Die vraag kunnen we ons stellen als we naar het tv-journaal kijken of door Europese kranten bladeren, en daar niets vinden over de antisemitische ideologie die, meer dan het territoriale conflict, de daden van Hezbollah en Hamas mogelijk maakt. (...)

Hoe kunnen we in 's hemelsnaam verklaren dat een land dat 0,0001 percent van de oppervlakte van de planeet inneemt, wiens inwoners één duizendste van de wereldbevolking uitmaken, en dat volgens een rapport van Freedom House één van de meest democratische landen ter wereld is, zoveel media-aandacht krijgt, terwijl Darfur - maar ook Tibet, Tsjetsjenië, Birma of het lot van de Koerden in Syrië - de voorbije drie jaar het toneel was van 10 "Qana's" per dag, en opvallend afwezig was in de berichtgeving? Daar zijn verschillende verklaringen voor.

Militantisme: Een heleboel ideologische redenen motiveren sommige journalisten die zich goed bewust zijn van de ellendige toestand van de bevolking in het Midden-Oosten, en het passend vonden om te kiezen voor de vijanden van Israël, dat in hun ogen een symbool is van neo-kolonialisme en imperialisme (...). Voor deze nieuwsprofessionals vormt het partij kiezen in de strijd de rechtvaardiging voor het verzwijgen of het goedpraten van sommige pijnlijke waarheden. De dood van Mohammed Al-Dura is één voorbeeld, de “fauxtography” door Reuters en Associated Press zijn de recentste manifestaties ervan.
Anti-Semitisme: Voor anderen vormt anti-Zionisme een geschikte dekmantel voor beschamend anti-Semitisme. (...)
Conformisme: Door oppervlakkigheid, onwetendheid of lafheid stellen veel journalisten zich tevreden (...) met het gehoorzaam volgen van het pad dat gebaand werd door de "herders". (...)

Joël Rubinfeld van het Brusselse Atlantis Institute, in een opiniestuk in de Israëlische krant Yediot Aharonot, 18 september 2006 (Franse versie eveneens beschikbaar)