Dedecker als zoenoffer

Wijlen Piet van Brabant beschreef in het februarinummer 2005 van Volksbelang hoe mijn ,,uitdrijving'' uit de VLD werd georganiseerd. Hij getuigde: ,,De genadeslag volgde in de statutaire commissie. Maar dan was het kalf al verdronken. Voordien had de vierschaar al het pleit beslecht. Karel De Gucht had het op tv gemeld en alle kranten hadden besloten: Coveliers was afgeschreven. Zo onderging Coveliers hetzelfde lot als wijlen Ward Beysen, Leo Govaerts, Anke Vandermeersch en anderen.''

Wat Piet van Brabant niet wist, was dat mijn verwijdering gebeurde op directe vraag, zelfs bevel, van Steve Stevaert. De voorzitter van de SP.A bepaalde wie er binnen de VLD zijn mond mocht roeren, en de VLD gehoorzaamde slaafs.

Al kort na het circus rond mijn eigen verwijdering voorspelde ik dat ik niet de laatste zou zijn. Er liepen nog een paar onafhankelijke geesten rond die moesten getemd worden. Kort na de gemeenteraadsverkiezingen is het dan eindelijk zo ver. Jean-Marie Dedecker vergaat het op een identieke manier: de voorzitter van de SP.A beslist dat de VLD een zoenoffer moet brengen, de VLD-top volgt deze oekaze willens op, de partijslaafjes mogen nog een nummertje opvoeren en een burggraaf op leeftijd zal uiteindelijk de executie voltrekken. (...)

Wie zich niet kan laven aan de socialistische heilsboodschap wordt als extreem-rechts, onverdraagzaam en verzuurd weggehoond. Liberale principes over de beperkte rol van de staat of de vrijheid in verantwoordelijkheid van het individu worden als een belastend aandenken aan vervlogen tijden bij het restafval gezet. Het enige wat overblijft, is de drang naar de macht. Er bij zijn tegen gelijk welke prijs. (...)

Hugo Coveliers in een opiniestuk in De Standaard, 12 oktober 2006