Oenoemdegij, Verkavelingsvlaams en Standaardnederlands

Tom Lanoye verbaast er zich in zijn interview in Humo van 5 september over dat een Nederlandse interviewster de taal in zijn nieuwe roman Het derde huwelijk zo 'heerlijk Belgisch' vond. Waar ze mee bedoelde: niet Nederlands - of, nou ja, dan toch erg ánders. (...)

Het is, kortom, even kortzichtig als zinloos je erover te verbazen dat Nederlanders je verkeerd of niet begrijpen als je geen Standaardnederlands schrijft. Maar verder moet ieder vooral doen wat hij niet laten kan. Minderwaardige talen bestaan niet, en je zou het nogal ondemocratisch kunnen noemen om mensen te vertellen dat een van hun intiemste eigenheden, hun persoonlijke taalgebruik, niet deugt. Allemaal waar, en er is op zich niets tegen creolisering à la oenoemdegij - zolang je niet zo onnozel bent te vinden dat iedereen jouw particuliere patois maar moet beheersen, maar dat spreekt vanzelf. (...)

Het voortbestaan van een gemeenschappelijke Nederlandse cultuurtaal wordt zeker niet gediend als ook prominente Vlaamse schrijvers met de dooddoener komen aandragen, zoals Lanoye in zijn interview doet, dat het Oenoemdegijs 'de taal van Vlamingen is die zich eindelijk op hun gemak voelen in hun taal, terwijl ze zich in het opgelegde Nederlands nooit op hun gemak hebben gevoeld'. OpgelegdNederlands? Ha! Wat Maas-en-Waalsch is, valsch is! Eigen taal eerst! Lamlulligheid en botte moedwil, ja, dát is hier aan de orde. Precies zoals bij al diegenen onzer beminde Franstalige landgenoten die wel in Vlaanderen willen wonen, maar het, nog steeds, verdommen er iets anders dan Frans te spreken.

Maar er zijn er wel degelijk ook andere, wil ik maar zeggen. Exact zoals het Nederlands van Humo in dit geval - lof zij Rudy Vandendaele! - beter, althans algemener was dan dat van de geïnterviewde in diens boeken. We dienen er toch niet van uit te gaan dat Tom Lanoye intellectueel niet in staat is -?

Herman Jacobs in een opiniestuk in Knack, 27 september 2006