Grote massa, groot ongelijk

Ingezonden door LVB op 2004-04-18 15:55

Toen ik vijftien was, woonde ik in Kortrijk en werd op de Grote Markt de bevrijding gevierd. Op een open vrachtwagen werden mensen die verdacht werden van collaboratie het plein opgereden. Er waren er bij die ik kende en die in de oorlog alleen maar geprobeerd hadden te overleven. Ze werden van de wagen gerukt, geschopt en geslagen. De secretaris van de stad, die zijn benen onder zijn gat vandaan had gelopen om anderen te helpen, werd gedwongen het standbeeld te kussen voor de gevallenen uit de oorlog van '14-'18. Waarna een vrouw hem op zijn hoofd stampte en zijn gezicht vermorzelde op de steen. Het was een afschuwelijk schouwspel. Ik heb toen geleerd dat een grote massa per definitie groot ongelijk moet hebben.

Hugo Claus, geïnterviewd door Mark Schaevers in Humo van 16 maart 2004

Reacties

#815

Fustigator

maandag, 26 april, 2004 - 21:28

 

Dat de repressie onnoemelijke uitingen van wraak in de bevolking deed losbarsten staat vast. Ook dat petty-kollaborateurs de zaak nog hebben aangedikt om zichzelf met wisselend succes proberen wit te wassen.

Ik blijf mijn ouders bewonderen die allebei hun leven tijdens WW2 gewaagd hebben, door de bezetter in het Verzet te bekampen. Maar ik bewonder ze ook omdat ze ons hun walging over de na-oorlogse wantoestanden niet alleen hebben geüit, maar ook een bevriende familie die tijdens de oorlog uit idealisme de "verkeerde kant" had gekozen, uit de klauwen van de locale repressie hebbenkunnen onttrekken. Ze hadden ervaring, want tijdens de oorlog hebben ze genoeg onderduikers gehad die op de zwarte lijst van de nazis prijkten: allerhande "weerstanders", Joden enz.

Eens de oorlog afgelopen, zei mijn vader "De Duitsers hebben nu hun <klop> ruim gehad, we moeten samen met ze en de geallieerden het nieuwe Europa helpen bouwen".

Ook was hij zeer kwaad omdat wij geen Duits op de middelbare school kregen, omdat de directeur vond dat het "de taal van de vijand" was. Het zou me niet verbazen moest mijn vader hem voor "achterlijke" of "retrograde figuur" had betiteld.

Hugo Claus beschrijft de feiten meesterlijk, maar mist , als grote scepticus, de warmte van wijlen mijn ouders voor wie de mensen meer waard zijn dan hun (al dan niet "foute" gedachten.Dat hebben ze tijdens en na WW2 uitgebreid bewezen.