Lord Harris of High Cross, een groot Europeaan

De meeste Amerikanen zouden wellicht de naam Lord Harris of High Cross niet herkennen. Maar Highcross, die gisterochtend overleed, was een architect van het Thatcherisme en één van de grootste vrienden in Europa van het idee van economische vrijheid op Amerikaanse leest.

Harris, een Britse economist, stierf in Engeland aan een hartaanval. Hij werd in 1924 geboren in een arbeidersgezin in Noord-Londen als Ralph Harris. In 1955 stichtte Harris het Institute of Economic Affairs, de belangrijkste vrije markt-denktank in Groot-Brittannië. Het IEA werd de intellectuele motor van de Thatcher-revolutie.

Harris was een vurig christen. Het was zijn geloof dat hem ervan overtuigde dat de liberalisering van de economische structuren de sleutel was om de armen te voeden en de daklozen een huis te geven. Harris stelde dat "om een jas te geven aan wie er geen heeft, moet je er eerst in staat zijn om er twee te verdienen. De aandacht uitsluitend op de noden van de armen focussen houdt geen rekening met het feit dat de creatie van rijkdom de meest effectieve manier is waarmee het lot van de armen kan verzacht worden."

In 1989 organiseerde hij de Bruges Group, om de soevereiniteit van Groot-Brittannië en zijn democratische tradities te verdedigen tegen de onverkozen Brusselse bureaucratie van de Europese Unie. De groep nam de naam van de stad Brugge aan nadat premier Thatcher daar in 1988 een toespraak had gegeven waarin ze waarschuwde voor de gevaren voor Groot-Brittannië van wat er in Brussel gebeurde.

Harris was van mening dat de ongecontroleerde en overkozen bureaucratie in Brussel schadelijk was voor de belangen van het Verenigd Koninkrijk en van andere Europese lidstaten. Hij was jarenlang voorzitter van zijn instituut in Lord North Street in Westminster, waar hij parlementsleden, economisten, filosofen en journalisten ontving, niet alleen uit Engeland maar uit heel Europa en zelfs uit Amerika.

Paul Belien in The New York Sun, 20 oktober 2006 (vertaald uit het Engels) - (zie ook een eerder commentaar van Pieter Cleppe)