Beroepsjournalisten over burgerjournalistiek

Dat zou kunnen juist zijn, als de huidige professionele journalistiek door nagenoeg iedereen zou geprezen worden voor haar volledigheid en objectiviteit.

Nog los van het compleet ontbreken daarvan, heb ik zoals velen wellicht al een paar keer zaken in de pers weten verschijnen over toestanden waar ik toevallig heel goed van op de hoogte was. Dat was telkens een kleine schok - de mate waarin het verhaal zwaar onvolledig of gekleurd was, en gelardeerd met factuele onjuistheden.
Ik kan/durf er eigenlijk niet over nadenken of dat ook voor al die andere zaken waar ik niets van weet, het geval is.

De journalisten van de vroegere Pravda waren het volledig eens met deze opinie. Ze konden hun argumenten zelfs kracht bijzetten. Burgers met afwijkende meningen kwamen in de goelag terecht en hun families geruïneerd. De Pravda's van België heten nu de De Morgen en De Standaard en de goelag noemt men het cordon sanitaire, maar de methode is niet veranderd.

"Publicist" heette dat vroeger. Ik was er 1 van. Te vergelijken met dhr Epping van tegenwoordig. Als publicist kon ik volledig zelfstandig werken, en had ik ook de keuze om aan te sluiten bij, destijds, De Vereniging van Belgische en Buitenlandse journalisten van de periodieke pers. De uitgever waar ik de meeste van mijn teksten verkocht kreeg moest dan wel zo vriendelijk zijn een soort van attest te tekenen. Ik was dus lid van de VVBBJPP, compleet met perskaart, autoplaat en zelfs dikke bronzen medaille na zoveel jaren lid.
Maar...Juist zoals dat bij beroeps- en burgerjournalisten nu het geval is, mijn ingeleverde teksten moesten geschreven zijn in "de geest" van de uitgever. Bijgevolg : Stond het ingeleverde materiaal de uitgever niet aan, werd die niet gepubliceerd, en geen "ereloon". Na een paar weigeringen moest je zelfs niet meer proberen.
Botweg gezegd : Voor een rode uitgever moest ik rood schrijven, een blauwe blauw, voor de kajotters christelijk, en zo verder, maar telkens onder diverse schuilnamen. Want je ziet vanhier dat je van verschillende ruiven tegelijk zou kunnen eten, destijds gewoon ondenkbaar.
Vandaar mijn theorie die ik nog steeds aankleef : Zeg mij wie u betaalt en ik zal u zeggen hoe u schrijft.

Als ik het Nederlands lees dat sommige publicisten en andere pleitbezorgers van de burgerjournalistiek hier brengen, dan moeten de beroepsjournalisten, wat dat betreft, zich niet al te veel zorgen maken.
'De objectiviteit van de burgerjournalist' dan , wat moet ik mij daar zoal bij voorstellen? Het "Weet je wat ik vind?" aan de toog?

Op de redactie van pakweg De Morgen moet anders toch ook een serieus lange toog staan.

Grappig ook dat ze het vertikken om één voorbeeld van burgerjournalistiek uit Vlaanderen te geven. Bang als ze zijn om de concurrentie wat te veel gratis aandacht te geven.

Nog één keer doorspoelen en al die zogezegde "beroepsjournalistiek" is definitief verbannen. Met de massa aan internetmedia die elke gebruiker aan zijn voeten heeft liggen mag het wel een wonder wezen waarom iemand zelfs de moeite wilt nemen om dat bedrukt wc-papier, opgesteld door gifdwergen met een partijkaart, ter hand te nemen.