De Gucht over globalisering en toplonen
Globalisering heeft zeker zoveel bijgedragen tot de vooruitgang van de derde wereld als ontwikkelingshulp. Als die laatste doorslaggevend zou zijn, zou zwart Afrika koploper moeten zijn inzake groei, quod non. Ontwikkelingshulp moet meer gericht worden op "Aid for Trade", het beter uitrusten van achtergebleven landen om hun troeven in de wereldeconomie uit te spelen. (...)
De grote winnaars van de moderne wereldeconomie zijn de aandeelhouders en het leidinggevende kader van internationale ondernemingen. (...) De salarissen van bedrijfsleiders en andere directeurs van multinationale ondernemingen zijn fenomenaal, zeker in de VS. (...) Daartegenover staat dat gewone arbeiders en bedienden, ook zij die universitair geschoold zijn, op het hart wordt gedrukt dat ze hun looneisen moeten matigen, willen de bedrijfsvestigingen waarin ze werken concurrentieel blijven. Vanuit een zuiver economische analyse onderschrijf ik dat pleidooi, omdat het arbeidsaanbod op de wereldwijde markt met verscheidene honderden miljoenen mensen is toegenomen, waarvan trouwens een groeiend aantal uit geschoolden bestaat. (...) Maar dat matigingspleidooi is politiek niet altijd makkelijk te verkopen tegen de achtergrond van vorstelijke salarissen aan de top en het nog nooit zo hoge aandeel van de bedrijfswinsten in het totale inkomen van onze economie. (...)
De internationale verhandelbaarheid van goederen en diensten veeleer dan hun sofisticatie bepaalt of men in de vuurlijn van de globalisering zit of niet. Poetsvrouwen, verplegers, kinderoppassen en taxichauffeurs zijn beter beschut tegen internationale handel dan IT-personeel, of boekhouders, ja zelfs radiologen.
Die situatie is niet zonder gevaar. Aan de linker- en aan vakbondszijde gaan almaar meer stemmen op om tegen de globalisering een dam op te werpen, ook in de VS. In tegenstelling tot wat doorgaans wordt aangenomen, is globalisering alles behalve onstuitbaar. De eerste golf op het einde van de negentiende eeuw werd volkomen tenietgedaan door het op hol geslagen economische nationalisme en protectionisme tijdens de jaren dertig. De top van het westerse bedrijfsleven moet goed beseffen dat zij ook beter wat matigt om populistische tendensen niet in de kaart te spelen. Men mag nooit uit het oog verliezen dat een markteconomie haar morele en politieke legitimiteit ontleent aan de veronderstelling dat inkomen grosso modo overeenstemt met de bijdrage aan de economie. Die legitimiteit moet gevrijwaard blijven.
Karel De Gucht in een opiniestuk in De Morgen, 24 maart 2007



Reacties
LVB
zaterdag, 24 maart, 2007 - 15:35Een lezenswaardig artikel.
Toch een paar opmerkingen:
- In de eerste zin lijkt "zeker zoveel" mij een enorm understatement. "Ontzaglijk veel meer" lijkt mij nauwkeuriger, en ik denk dat dit ook wel met cijfers te staven valt. Tenzij je natuurlijk het Marshall-plan van na WO2 als ontwikkelingshulp beschouwt en de huidige ontwikkeling van Europa als een rechtstreeks gevolg daarvan zou zien.
- De twee laatste zinnen lijken mij typisch voor de Europese of socialistische visie op vrijheid: alle vrijheden worden 'toegestaan' door de staat, en daarom moet elk stukje vrijheid dat bestaat een intrinsieke 'legitimiteit' bezitten. Ik zie het andersom: elke rol van de staat en elke vrijheidsbeperking wordt 'toegestaan' door de burgers, gedelegeerd naar het collectieve niveau. Voor elke stukje vrijheid dat afgestaan of gedelegeerd wordt naar de staat, dient er legitimiteit te bestaan voor deze overheveling naar de staat.
- In feite zegt de Gucht dat bedrijven en hun topmanagers hun vrijheid inzake toplonen (waar aandeelhouders medezeggingschap over hebben en waar bijgevolg niemand nadeel van ondervindt, tenzij psychologisch m.a.w. afgunst) moeten opgeven opdat politici het makkelijker zouden hebben om de globalisering en de loonmatiging verbaal te verdedigen.
- Met toplonen is het zoals met economische groei: het is geen zero-sum game. Het is niet omdat topmanagers veel verdienen, dat dit ruimte wegneemt voor loonsverhogingen voor het personeel. Binnen één boekjaar bekeken is het misschien wel een zero-sum game, op langere termijn niet. Beperk de toplonen, en de topmanagers gaan elders hun heil zoeken, waardoor het bedrijf minder goed geleid zal worden, minder winst zal maken, en er daardoor minder ruimte is voor loonsverhogingen voor het personeel, of waardoor er zelfs personeel zal moeten afvloeien.
Briggs
zaterdag, 24 maart, 2007 - 16:00Ik heb eerder het gevoel dat hij meer speelt met 'rede' & rationaliteit.
"De top van het westerse bedrijfsleven moet goed beseffen dat zij ook beter wat matigt om populistische tendensen niet in de kaart te spelen."
Komt eerder over als een rationele reflex: Als de kaderleden exorbitant veel verdienen maar de lonen onderin moeten gematigd worden dan is dat niet zozeer logisch, zorgt voor een tegenreactie. Die tegenreactie vertaalt zich in een politiek van bemoeinissen. Ik zou zo zeggen kijk naar Volkswagen. Op de RTBF zet men de exorbitante winst van de Volkswagen in de verf tegen de sluiting van Volkswagen Vorst.
Alleen het probleem dat ik heb met De Gucht zijn uitspraak is dat de regering ook eens in eigen boezem moet kijken. Te kostelijk & te inefficiënt...daarmee jaag je bedrijven in de problemen & weg. Dat de regering eerst erin slaagt haar leveranciers tijdig te betalen en dan zullen we nog eens spreken.
Ergens ga ik wel akkoord met hem, alleen zal hij niet akkoord gaan met mij.
Een maatschappij kan alleen bestaan als de burgers in symbiose/evenwicht leeft met haar leefomgeving en economie, met de Staat als vertegenwoordiging v/d burger en actor in de internationale wereld. Staat vertegenwoordigt de burger/volk en moet als scheidsrechter fungeren om de evenwichten te bewaren. Alleen hebben we zo geen Staat, wij hebben een elite die de boel controleert en als schijn ons naar de verkiezingshokjes drijft waarna we voor 4 jaar mogen zwijgen.
Als we minder Staat willen dan moeten we taken overdragen naar de privé, maar dan moeten we ook de privé kunnen vertrouwen. Hoe kan je iemand vertrouwen die exorbitant 'op uwe kap' geld zit te verdienen om dan te dreigen met delokalisatie als drukkingsmiddel voor loonmatiging? Daar kun je niet tegen opboksen bij de mensen.
weetwel
zaterdag, 24 maart, 2007 - 16:21Vooruitgang van de Derde Wereld? Vanaf de jaren '80 is het alleen maar achteruit gegaan, toen er meer geld van Zuid naar Noord vloeide dan andersom. Ontwikkelingshulp is vaak niet meer dan een doekje voor het bloeden. De wonde genezen zou immers teveel schade met zich meebrengen voor de Westerse economieën.
Maar jullie vinden dat vast weer een extreem-linkse visie en ben ik gewoon een communistisch aapje dat de intellectuele capaciteiten niet heeft om in te zien dat ongereglementeerde 'vrije' markten wel degelijk vree wijs zijn.
Koen Robeys
zaterdag, 24 maart, 2007 - 16:42@ Weetwel: ik zou niet zo direct gaan schelden, maar ik vind wel dat je alleen maar een serie beweringen neerzet, zonder enige onderbouwing. Maar als dat mag, dan mag het omgekeerde natuurlijk ook, en dan kan iedereen beweren dat er wel vooruitgang was in de Derde Wereld, en dan ben je op enkele herhalingen na al snel uitgepraat.
Dus het is enkel achteruitgegaan? Volgens welk criterium dan wel?
@ Luc: Als het waar was dat de bedrijven minder goed geleid zouden worden onder beperkte toplonen, en ze daardoor minder winst zouden maken, dan moeten een hele hoop assumpties ook waar zijn.
Ten eerste geldt dat blijkbaar voor elke mogelijke beperking, van de meest bescheiden tot de allerzwaarste ingreep.
Verder neem je aan dat de aanwezigheid van uitgerekend die ene toppersoon blijkbaar een enorme impact heeft op het verloop van het bedrijf. Puur anecdotisch gesproken, van wat ik van bedrijven heb gezien denk ik niet dat dat waar is. Sterker dan een anecdote is het feit dat de beurskoersen dat ook absoluut niet reflecteren. Als die ene toppersoon zo vreselijk cruciaal was, dan zou je enorme schommelingen moeten zien in tijden van opvolging, ziekte, plots overlijden, en dergelijke meer. Het sprekend gemak waarmee de markten in werkelijkheid dat soort schokken absorberen doet me vermoeden dat de toplui in werkelijkheid niet zo heel veel verschil maken.
Laatst viel me op, toen ik een interview las met Myron Scholes, Nobelprijswinnaar economie voor de formule van Black & Scholes, dat die van mening was dat de huidige soort toplonen iets waren dat "de markt" nog "moest leren". Het lijkt me dat hij dicht bij mijn eigen opinie zit, die eerder zegt dat er voor dat soort dingen doodeenvoudig helemaal geen (of toch zeer weinig) "markt" bestaat, omdat het hele zaakje in beperkte kring bedisseld wordt. Toch niet als je "markt" definiëert als een systeem waarbij veel vragers opbieden tegen veel aanbieders, en waarbij de goedkoopste (evenwaardige) leverancier het contract wint.
Het staat iedereen vrij te geloven dat dat een goede beschrijving is van hoe de toplonen tot stand komen, maar zelf vind ik het een schoolvoorbeeld van het soort constructies ("assumpties") waarin mensen blijven geloven wanneer de feiten die het tegendeel bewijzen recht onder hun neus liggen. (De eerste keer dat ik dat soort constructies zag, was toen ik als scholier vernam dat wij allemaal via een Rousseau-iaans "sociaal contract" opgenomen zijn in een samenleving, waartegenover we bijgevolg rechten en plichten hebben. Er zijn mensen die echt nerveus worden als je dat in vraag stelt. En oh ja, beurskoersen zijn de NPV van de verwachte dividenduitkeringen. Ook een hele mooie.)
LVB
zaterdag, 24 maart, 2007 - 17:36@Briggs: "Ik heb eerder het gevoel dat hij meer speelt met 'rede' & rationaliteit."
Juist, De Gucht pleit niet voor een ingrijpen van de staat op te toplonen, maar hij pleit voor zelfregulering. Hij doet in feite beroep op de zin voor welbegrepen eigenbelang van de topmanagers, en dat is goed.
Ik heb alleen een probleem wanneer hij het begrip "politieke legitimiteit" binnenbrengt in zijn redenering. Wat hij "politieke legitimiteit" noemt, draait in feite meer om perceptie dan om fundamentele rechten en de rol van de staat.
LVB
zaterdag, 24 maart, 2007 - 17:39@Koen: Er bestaat dus volgens jou geen vrije markt voor topmanagerfuncties, waarbij heet loon een essentiële rol speelt in het spel van vraag en aanbod?
Koen Robeys
zaterdag, 24 maart, 2007 - 17:46Luc: nee, ik denk het eigenlijk niet. Volgens mij is het gewoon niet georganizeerd als een markt. (Het verschil met Scholes is blijkbaar dat die het een markt noemt, maar vindt dat ze slecht werkt.) Ik denk dat ze vergelijkende examens organizeren als ze zelfs maar een receptionist nodig hebben, maar als er een topman nodig is wordt het veel meer een kwestie van mensen die elkaar kennen.
Briggs
zaterdag, 24 maart, 2007 - 17:52"Men mag nooit uit het oog verliezen dat een markteconomie haar morele en politieke legitimiteit ontleent aan de veronderstelling dat inkomen grosso modo overeenstemt met de bijdrage aan de economie. Die legitimiteit moet gevrijwaard blijven."
Ik weet niet of hij hier specifiek doelde op de rol of rechten van de Staat. Ik had daar eerder een andere wending aan gegeven. Ik dacht eerder dat hij wou zeggen dat 'loon overeen moest komen met de mate van economische bijdrage' en dat dit moet gelden voor alle 'rangen' binnen een bedrijf. Dat zal wellicht altijd ergens een perceptie/schijngevoel zijn, een topkader zal altijd pakken meer geld verdienen dan de bandwerker. Maar als je die schijn achterwege laat dan ga je 'populistische' (lees socialistisch revolutionaire) reacties krijgen die alles gaan willen reguleren of gewoon de vrije markt afschaffen. Zodus gaat de vrije markteconomie op dat moment haar politieke legitimiteit verliezen...
ivanhoe
zaterdag, 24 maart, 2007 - 17:54Ik kan persoonlijk Koen Robeys zijn mening wel volgen.
Ik ben er van overtuigd dat het loon voor absolute topmanagers voor een deel bestaat uit intrinsieke kwaliteiten, maar evenzeer voor een groot deel uit imago (opgebouwd uit schone schijn/meeval/juiste vriendjes/reputatie,enzovoort)
Dat mensen/bedrijven heel veel willen betalen voor imago an sich, dat staat vast (reclame doet niet anders). Vraag is: is dit een afwijking van de "normale" markt? Ik ben geneigd om te zeggen van niet.
Of het ethisch netjes is om bij je personeel aan te dringen op matiging en tezelfdertijd je eigen loon verder op te drijven...dat denk ik ook niet.
LVB
zaterdag, 24 maart, 2007 - 17:54@Koen: een arbeidsmarkt hoeft niet "georganiseerd" te worden, en al zeker niet met vergelijkende examens. Ook al zou het louter om perceptie draaien, dan is het nog altijd een markt. Op de markt draait het zelfs heel veel om perceptie.
Dat topmanagers veel verdienen komt mijns inziens omdat het aanbod aan topmanagers kleiner is dan de vraag. Als het aanbod groter was dan de vraag, dan zouden hun lonen dalen.
Koen Robeys
zaterdag, 24 maart, 2007 - 19:39Ach, dat "vergelijkend examen" was maar een misplaatste sneer aan het adres van bureaucraten. Ik denk dat er gewoon geen ("weinig") aanbod is, omdat het bestaande aanbod - zeg: al die mensen die net op subtopniveau zitten - niet als zodanig erkend wordt, door de mensen die het allemaal onder elkaar bedisselen.
En met het idee dat ze "veel" verdienen zou je even goed kunnen motiveren dat ze 1 miljoen euro krijgen (waarvan je met gemak kan leven van je interesten), of 10 miljoen, of zelfs honderd miljoen - allemaal reëel bestaande cijfers. En als er nu één 1 miljard euro ving, of tien miljard? Dan zullen ze nog steeds klaar staan om te beweren dat het allemaal "marktconform" is. Alsof er ook bij 1 miljoen niet een hoop mensen klaar staan om het ook te willen doen.
En als die "niet goed genoeg" zijn; waarom reageren die beurskoersen dan telkens weer zo berustend, ook als er onverwacht topmannen veranderen? Telkens opnieuw, mirakuleus, blijkt dat er juist weer één klaar staat, net op het goede moment. En ook nooit meer dan één, want als het aanbod groter was, dan daalden hun lonen.
Voor mij is het teveel gevraagd...
lucas
zondag, 25 maart, 2007 - 11:11De Gucht heeft over de hele lijn gelijk. In het eerste stuk maakt hij de juiste analyse. Op het einde bouwt hij de irrationaliteit van een groot deel van de publieke opinie in. Daarom spreekt hij over "legitimiteit": de vrije markt kan maar bestaan als ze aanvaard wordt door een groot deel van de bevolking. Als daarvoor een aantal consessies moeten worden gedaan, dan is het beter die te doen.
Steerse
zondag, 25 maart, 2007 - 11:51voor zover de lonen van topmanagers effectief bepaald worden door de vrije markt en voor zover de aandeelhouders er zeggenschap in hebben, zie ik geen ethische problemen met toplonen
dat is niet altijd het geval; bestuurders die zichzelf exorbitante lonen toekennen buiten medeweten van de aandeelhouders zijn imo dieven (zij het dat dat ze imo de aandeelhouders bestelen, terwijl mijn linkse kameraden zullen beweren dat ze de loontrekkenden in het bedrijf bestelen)
de aandeelhouders dragen het ondernemingsrisico, het grootste deel van de winst behoort hen toe
yupie
zondag, 25 maart, 2007 - 12:00Ook al zou het De Gucht sieren mocht hij wat meer als een liberaal zijn zaak verdedigen, intrinsiek vrees ik dat hij wel een beetje gelijk heeft: het risico op populistische tendenzen bestààt (gegeven de maatschappij en de vele niet-liberalen, om het maar even lapidair samen te vatten), en kan best niet te veel aangewakkerd worden.
Wat de toplonen van managers betreft, deel ik de reserves van Ivanhoe en Koen Robeys. Ook al is in principe de aandeelhouder de enige die hier over gaat (en het feit dat hij er akkoord mee is, en kàn er niet mee akkoord gaan, geeft aan dat het wel degelijk volgens een markt verloopt), het komt me toch voor dat er een onterechte "vedettenpremie" aan de topmanagers vasthangt, en aanstellingen die vaak stoelen op een "old boys network" e.d.
Cogito
zondag, 25 maart, 2007 - 13:54Het is natuurlijk niet zo dat de vrije markt haar "legitimiteit" moet "vrijwaren".
Als het werkelijk zo zou zijn dat die hoge toplonen door vriendjespolitiek tot stand komen, dan is er gewoon geen vrije markt ter zake, en hoeft die vrije markt zich in dit verband helemaal niet te "legitimeren".
En als dat wel door de vrije markt tot stand komen, dan zijn het precies die hoge lonen die gelegitimeerd worden DOOR de vrije markt.
Even erop wijzen dat loonmatiging steeds ter sprake komt in een niet-vrije-markt kader. Immers, onze lonen stijgen niet door marktimpulsen, maar door wetgeving en (of door) politieke vakbondsactie. Dan gaat het vooral over de koppeling aan de index en CAO's. De bedrijfsleider met zijn door de vrije markt gelegitimeerde 5 miljoen dollar per jaar gaat daar dus terecht praten over loonmatiging, om zo een door wetgeving uit de markt geprijsd loon terug enigszins conform te trachten te maken aan de vrije markt.
Niets fout mee dus.
Maar ik weet het, het is voor velen echt moeilijk geworden te weten waar de staat ophoudt en waar de maatschappij begint, waar de markt ophoudt en waar de planeconomie begint, waar de politiek ophoudt en waar het burgerinitiatief begint.
Thomas
maandag, 26 maart, 2007 - 08:40De toplonen vallen totaal in het niet t.o.v. de totale loonlast van gelijk welk bedrijf. Verdeel de lonen van het management en directie over het personeel, en je zal amper een loosverhoging zien.
Of bvb alle directieleden een dikke porsche krijgen of een skoda, het effect hiervan op de bedrijfsresultaten is in zowat elke onderneming zo goed als verwaarloosbaar. 1% algemene loonverhoging is daarentegen een enorm zware dobber voor de meeste ondernemingen (in Europa dan toch, waar de loonkost door POLITIEKE redenen amper te torsen is).
QUOTE "Men mag nooit uit het oog verliezen dat een markteconomie haar morele en politieke legitimiteit ontleent aan de veronderstelling dat inkomen grosso modo overeenstemt met de bijdrage aan de economie."
Waar hij dat vandaan haalt weet ik niet, dit zou even goed uit de mond van een communist in schaapsvacht kunnen komen; is dat een bedreiging naar mensen die veel verdienen ? Een waarschuwing zo van "ik krijg jullie nog wel" ? Zou hij weten dat menig ondernemer in-spe dit soort boodschappen al heel zijn/haar leven te horen krijgt, en plots naar "betere oorden" vertrekt, de klassieke brain drain van Europa naar voornamelijk de USA ?
Kijk Karel : de bekwaamste mensen verdienen het meeste geld. Als 1 persoon een bedrijf opricht, dat 100 mensen tewerkstelt en 2 miljoen euro netto winst maakt, dan zullen die 100 mensen, risicoloos, aan een min of meer gemiddeld loon werken, en zal die ene persoon 2 miljoen euro verdienen (min roerende voorheffing).
Is dat eerlijk ? Uiteraard, en als je ook zoveel geld wil : wel, dan moet je ook maar bewijzen dat je zo bekwaam bent. Nu ja, in dat geval was je natuurlijk niet met politiek en filosofische prutstheorietjes bezig geweest op het moment dat je leeftijdsgenoten innoveerden, jobs en welvaart creëerden en DAARUIT morele en politieke legitimiteit aan de markteconomie gaven.
En dat dan te horen van een topman uit de regering van dit land, die persoonlijk verantwoordelijk is voor een budget van 130 miljard euro per jaar, dit wil zeggen 13.000 euro per inwoner ! Zou hij het aandurven om de organisatie waarvoor hij verantwoordelijk is, efficiëntievereisten op te leggen die zelfs maar in de buurt komen van de kleinste bakkerij ? En het verschil terug te geven aan de bevolking, waardoor die de grootste loonsverhoging van hun leven zouden krijgen, plus een pak meer economische groei ? Uiteraard niet, "het is van iedereen dus van niemand, ik ben niet verantwoordelijk", gooi dus maar buiten...
Het zijn niet de (laatste overblijvende) topmanagers die moeten besparen of angst hebben van populisme, maar wil de legers van politici die al tientallen jaren de overheidsfinanciën plunderen en die op een dag te maken zullen krijgen met ECHT, gegrond populisme : i want my money back !