Ruzie in de koninklijke familie

Die "tevergeefs" op het einde heeft wel een ironisch/sadistisch tintje vind ik.

Na de 'revolutie' van 1830 stond de Belgische troon in de aanbieding. De Coburgs hebben nu ruim 170 jaren deze vacature ingevuld, met een niet onverdeeld gunstig cv. Mijn voorstel bestaat erin, deze erfelijke topfunctie opnieuw vacant te verklaren. Zowel adellijke als 'gewone' families uit heel Europa mogen solliciteren, en een vergelijkend examen zal fungeren als onschuldige kinderhand. Royalisten, indien zij het ernstig menen, kunnen toch moeilijk toegeven dat hun opvattingen onlosmakelijk verbonden zijn met het huis van de Coburgs. Republiceinen moeten erkennen dat er door deze procedure tegemoet wordt gekomen aan hun terechte klacht over een democratisch deficit.

Ik zou iedereen aanraden de Père UBU deze donderdag (of vrijdag) te kopen. Daar zal wel een andere versie instaan: de hoofdredac, Rudy Bogaerts, was de privé-leraar van Laurent. Hij kwam trouwens ook een paar dingen op Terzake vertellen maar het neusje van de zalm houdt hij wel voor zijn krant.

Rudy Bogaerts bekritiseerde in Ter Zake de onnozele promoties van de Coburg-familie, de doctoraten, de inhoudsloze titels enz... En grinnikend zei hij dat Laurent zeeziek werd en niet kan zwemmen, maar dat men toch van hem een gevechtsduiker gemaakt had omdat dat mooi klonk.

In 1980 volgde ik als 16-jarige een burgerstage bij de para's in Schaffen, om er te leren parachutespringen, met een groep van 125 jonge gasten tussen 16 en 21 (meisjes bestonden toen nog niet). We werden in 2 groepen verdeeld: een 70-tal Vlamingen, de rest Franstaligen: bij deze laatsten zat Laurent, opgeschoten en graatmager. Wellicht was hij de enige die daar *tegen zijn wil* was.
In die twee weken heb ik geen woord gewisseld met de erg timide prins. Vrijwel niemand, geloof ik.
Toen wij eindelijk onze eerste sprong mochten doen (uit luchtballon), en het was de beurt aan Laurent, stapte hij als eerste (van 6) in de kooi. Hij moest er dus als laatste uit. Vijf gasten sprongen, en toen... bleef de tijd stilstaan. Minuten passeerden en op de grond werd er gegniffeld. Uiteindelijk zagen wij ook de koepel van Laurents parachute boven onze hoofden verschijnen.
Mogelijk had de "dispatcher" van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog een beetje de prinselijke kont te likken, maar het effect van dit oponthoud was dat er meteen een roddel geboren was: "Laurent durfde niet, er is overleg gepleegd met de hoogste officieren op de grond, de dispatcher heeft er hem moeten uitduwen, enz..." Wat er van is weet ik niet, maar het werd wel "algemeen aangenomen". En toegegeven, het was een vreemde situatie.

(Grappig was ook Paola die, zoals vele andere ouders, de laatste dag van de stage naar haar zoon kwam kijken. Verkeerd geïnformeerd over de infrastructuur in Schaffen, verscheen zij als enige op lompe rubber laarzen bij de ruige para's, terwijl alles daar netjes geasfalteerd was...)

ruzie is heel slecht voor u gezondheid u koingkelijke