Sarkozy bekent: ja, ik ben een vriend van de Amerikanen

Ik zou een vriend van de Amerikanen zijn. Ja, het is waar. Folter mij niet langer, ik beken het! (gelach bij het publiek)

Ik zie trouwens niet in waarom ik een vijand van de Amerikanen zou moeten zijn. Het idee alleen al. Het is samen met Polen één van de weinige landen ter wereld waartegen wij nooit oorlog hebben gevoerd. Dat mag toch geen reden zijn om een afkeer te hebben van elkaar? (gelach bij het publiek)

Ik heb liever dat Marokko Franse vliegtuigen koopt dan Amerikaanse. Maar als de Amerikanen erin slagen om hun vliegtuigen te [verkopen], dan zeg ik bij mezelf: ik ga kijken hoe zij dat doen, zodat wij de volgende keer kunnen winnen, eerder dan het hen kwalijk te nemen. Als men als tweede aankomt in een koers, dan moet men niet kwaad zijn op de eerste. Men moet hem proberen te copiëren! Om hem volgende keer te kunnen inhalen!

Ik begrijp die agressieve, gesloten, enggeestige, koude kijk op de internationale relaties niet. Het Amerikaanse volk is een groots volk. Het is ons tot twee keer toe komen helpen. Het is een groots volk dat wij geholpen hebben toen zij nog met 4 miljoen Amerikanen waren, en wij met 18 miljoen Fransen.

Het is niet omdat ik een vriend van de Amerikanen ben, dat ik de Amerikaanse politiek op elk punt moet aanvaarden. Het is niet omdat ik onwrikbaar zou zijn over het recht op veiligheid van Israël, dat ik geen aandacht heb voor het recht van de Palestijnen op een eigen onafhankelijke staat, en dat ik in geen geval een confrontatie wil tussen het Westen en het Oosten. Ik heb het gisteren al gezegd: Marokko heeft nooit de joden vervolgd. Toen de joden in Europa vervolgd werden, werden ze in Marokko beschermd. Dat is een mooi voorbeeld, en ik zou willen dat daar meer over gesproken wordt. (applaus)

De Franse president Nicolas Sarkozy in een toespraak voor Franse zakenlui in Marakkesh, Marokko, 24 oktober 2007