In Le Soir van zaterdag jongstleden doet editorialist Pierre Bouillon een oproep om alle N-VA'ers te vermoorden. Meer bepaald: breng ze samen in de haven van Oostende, laat ze inschepen in een vrachtschip, laat dit schip naar het midden van de Atlantische Oceaan varen, en doe het hele geval zinken. Alleen zo kan ervoor gezorgd worden dat de regering Leterme-I haar volle ambtstermijn haalt, aldus Bouillon. Voor alle duidelijkheid: niet alleen het partijkader van de N-VA dient geëlimineerd te worden, niet alleen de leden van de N-VA, maar ook alle sympathizanten en kiezers.

Let wel, make no mistake: het is allemaal maar om te lachen. Le carnet du samedi is een luchtig, humoristisch cursiefje. De hele column van de heer Bouillon baadt in een satirisch sausje. En in de titel van zijn column omschrijft hij zijn vondst als "een heel dwaas plan om Leterme 3/4 te redden". Verfijnde, zelfrelativerende humor, met de pink in de lucht, en in de taal van Molière.

Het is dan ook overduidelijk dat er helemaal niets mis is met de sublieme literaire ontboezeming van de heer Bouillon. Meer nog: wie daar aanstoot aan neemt, zal ongetwijfeld ofwel een beotiër zijn die te lomp is om die fijnzinnige satire te smaken, ofwel een extremistische Vlaams-nationalist die blijk geeft van een stuitende onverdraagzaamheid tegenover alles wat Franstalig is. In de eerste kritische reacties over die bewuste column herkennen we onmiddellijk de - uiteraard bloedserieus bedoelde - racistische ondertoon: amalgaam over de "luie Walen", etnocentrisme, aanzetten tot overdraagzaamheid, aanwakkeren van haat, oproepen tot oorlog.

Ongetwijfeld zullen er wel enkele intolerante vlegels zijn die het niet zullen kunnen laten om een klacht in te dienen bij het CGKR. Dat Centrum-Dewitte zal de klachten onderzoeken, maar het zal antwoorden dat dergelijke zaken nu eenmaal in hun context moeten bekeken worden, en onder de artistieke vrijheid vallen. De directie van Le Soir, de krant die onlangs nog samen met De Standaard ijverde voor een beter begrip tussen alle Belgen, zal uiteraard haar columnist voluit verdedigen. Maar ondergetekende, die het waagde om zonder toestemming een vertaald citaat te publiceren en, wat meer is, een grafische afbeelding van de volledige oorspronkelijk column te reproduceren om aan zijn lezers toe te laten kennis te nemen van de volledige context, die kan eventueel wel - net als Google destijds - een proces aan zijn broek krijgen wegens schending van het o zo dierbare copyright.

O ja, voor ik afsluit, wil ik u toch nog deze raad meegeven: veronderstel even dat de zus van Bart De Wever, die in Wallonië woont, straks het slachtoffer zou worden van één of ander gewelddadig misdrijf, dan zal dat betreurenswaardige feit uiteraard totaal los staan van de verheven pennevruchten van de heer Bouillon. Meer nog, wie daar dan een verband zou durven suggereren, dàt zou pas een verfoeilijke demagoog zijn.