Op 26 december 2003 [sic, moet zijn: 2002] wordt door Radio 1 tussen 11 en 13 uur het programma “Café Terminus” uitgezonden, gepresenteerd door Ben Crabbé. In dat programma was Chris Dusauchoit te gast, bij het publiek evenzeer bekend als VRTpresentator. Kort voor de nieuwsuitzending van 13 uur wordt tussen beiden het volgende gesprek gevoerd :

- Ben Crabbé: “Waar ben je hard van geschrokken dit jaar ?”
- Chris Dusauchoit: “Waar ik hard van geschrokken was, Ben, was het
plotse heengaan van de heer Fortuyn, Pim.”
- Ben Crabbé: “Dat was niet zo om te lachen, hé?”
- Chris Dusauchoit: “Euh ... wel laat me zeggen dat ik daar toch een kleine
bedenking bij had. Ik herinner mij dat toen het nieuws mij bereikte - ik was
aan het koken - en ik had er toch geen slecht gevoel bij. Ik dacht van : erger
kwaad is voorkomen.”
- Ben Crabbé: “Meen je dat nu echt?”
- Chris Dusauchoit: “Ja dat meen ik echt. Ik dacht, eigenlijk dacht ik om
eerlijk te zijn: one down, twenty to go. Het heeft mij verwonderd dat de zaak
zo snel geïmplodeerd is.” (stilte)
- Ben Crabbé: “Ik zwijg ...”
- Chris Dusauchoit: “Ja, het wordt stil op de radio.”
- Ben Crabbé: “... om te zien wat je daar verder op gaat zeggen.”
- Chris Dusauchoit: “Ik vond dat daarmee de zaak snel was afgehandeld.”
- Ben Crabbé: “Daar kun je je toch nooit achter scharen ?”
- Chris Dusauchoit: “Nee natuurlijk niet.”
- Ben Crabbé: “Een politieke moord, dat kan toch niet ?”
- Chris Dusauchoit: “Nee natuurlijk niet. Maar ik vond het toch, laat ons
zeggen, een oplossing waar ik op termijn misschien toch de positieve kanten
van ga inzien”.

(...)

[4 februari 2003, uitspraak van de Vlaamse Kijk- en Luisterraad:] Het betrokken programma dat voor iedereen toegankelijk is, ook voor kinderen, is wel degelijk van die aard om de geestelijke of zedelijke ontwikkeling van minderjarigen ernstig aan te tasten in het kader van nodeloos geweld. De [Vlaamse] Kijk- en Luisterraad legt aan de openbare omroep VRT de verplichting op deze uitspraak uit te zenden op kosten van de omroep zelf en legt op dat deze uitzending van de uitspraak dient te gebeuren in een nieuwsuitzending, zo dicht mogelijk bij het tijdstip van de uitzending van de gewraakte uitzending en dit binnen de 10 dagen na kennisgeving van deze beslissing”

(...)

De zaak waarover de Vlaamse Kijk- en Luisterraad in de bestreden beslissing uitspraak deed verschilt fundamenteel van het door verzoekster genoemde arrest van 23 september 1994 van het Europees Hof voor de rechten van de mens in de zaak Jersild tegen Denemarken. In die zaak oordeelde het Hof dat de bestraffing van een journalist voor het uitzenden van racistische uitspraken van geïnterviewde jongeren in een televisiereportage in een democratische samenleving niet nodig was voor de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen nu aan de journalist zelf geen racistische oogmerken konden verweten worden. Het Hof wees daarbij onder meer op de "waakhondfunctie" van de pers en stelde dat het bestraffen van een journalist voor het verspreiden van verklaringen die door een derde in een interview zijn gedaan de bijdrage van de pers aan het publiek debat ernstig zou belemmeren, zodat die bestraffing slechts zou kunnen worden aanvaard ingeval er bijzonder ernstige redenen zijn.

Anders dan de verzoekende partij betoogt, kan Chris Dusauchoit tegen wiens verklaringen de klacht gericht was, niet worden beschouwd als een derde voor wiens verklaringen zij niet moet instaan. De VRT werd door de klager aangesproken omdat Chris Dusauchoit VRT-presentator is en zich als zodanig te houden heeft aan de bepalingen van de gecoördineerde mediadecreten. Dat hij het programma "Café Terminus" niet zelf presenteerde maar er als geïnterviewde te gast was, doet daaraan geen afbreuk. Het programma was immers geen informatief programma waarin een journalist derden interviewde, maar met de woorden van verzoekster zelf "een typisch oudejaarsprogramma". In dit ontspanningsprogramma nemen bekende VRT-personaliteiten het woord. De omstandigheid dat hierbij voor een format gekozen wordt van een interview, waarbij de ene VRT-personaliteit de rol aanneemt van de interviewer en de andere die van geïnterviewde maakt van de uitzending geen journalistiek werkstuk als bedoeld in de zaak Jersild, waarbij derden aan het woord worden gelaten. De vraag of, en in welke mate, de omroep verantwoordelijk gesteld kan worden voor uitspraken van derden is hier niet aan de orde.

Ook het feit dat Chris Dusauchoit geen werknemer is van de VRT, maar op zelfstandige basis zijn medewerking verleent, is niet relevant. De gecoördineerde mediadecreten maken immers, evenmin trouwens als de luisteraars, terzake geen onderscheid.

Arrest van de Raad van State, 10 april 2008