Libertariërs en de oorlog in Irak

(...) Veel libertariërs, en wellicht de meeste libertarische intellectuelen, waren tegen de oorlog in Irak, nog voor hij werd gepland. Ze waren van mening dat het regime van Saddam de VS niet rechtstreeks bedreigde noch het terroristisch netwerk ondersteunde of huisvestte dat verantwoordelijk was voor 11 september. Ze vreesden ook het risico om schadelijke, onbedoelde neveneffecten. Sommigen vonden ook dat vermits de VS niet was aangevallen door de regering van Irak, elke oorlog tegen dat land agressief zou zijn in plaats van defensief.

Maar andere libertariërs steunden de oorlog in Irak omdat ze hem beschouwden als een deel van een bredere zelfverdedigingsoorlog tegen islamitische jihadisten die organisatorisch onafhankelijk waren van elke overheid. Ze beschouwden de radicale islamitische fundamentalisten als het resultaat van corrupte dictatoriale regimes in het Midden-Oosten, die democratische hervormers daadwerkelijk onderdrukten. Hoewel ze in het algemeen tegen nation building zijn, vonden deze libertariërs dat een strategie om democratische regimes in het Midden-Oosten te kweken, zoals in Duitsland en Japan na de Tweede Wereldoorlog werd gedaan, de beste manier zou kunnen zijn om de vijand te bestrijden, eerder dan enkel de volgende aanval te proberen af te weren.

De libertarische voorstanders van de oorlog vonden bovendien dat er "wettige" redenen waren om militaire actie tegen Saddam te ondernemen: van zijn veelvuldige inbreuken op het staakt-het-vuren, over het beschieten van Amerikaanse vliegtuigen die patrouilleerden boven de "no-fly zone", tot zijn niet-aflatende weigering om met de wapeninspecties mee te werken. Het regime van Saddam werd aan de macht gelaten na zijn niet-geprovoceerde invasie van Koeweit onder deze en andere voorwaarden die herhaaldelijk werden geschonden, zodat zijn omverwerping, desnoods met geweld, wettelijk gerechtvaardigd was. Het is beter af te zijn van Saddam en een bondgenoot te installeren in de oorlog tegen de islamitische jihadisten in het hart van het Midden-Oosten, zo luidde het, en daarna de Amerikaanse troepen terug te trekken.

Uiteraard zijn de libertariërs die de oorlog in Irak steunden nu ontgoocheld, maar niet geschokt, over de slechte uitvoering ervan. De regering-Bush valt niet zozeer de initiële fouten te verwijten die gebeuren in elke oorlog tegen een vastberaden vijand die zich creatief aanpast aan elk vooraf bepaald centraal "plan", maar wel zijn koppige weigering om haar aanpak te wijzigen, en de militaire bevelhebbers te vervangen, zoals president Lincoln herhaaldelijk deed, toen het duidelijk werd dat de taktiek niet werkte. Die lange vertraging gaf de vijand de kans om zijn verzet beter te organiseren en vooral om die Amerikanen die aanvankelijk de oorlog steunden, te demoraliseren omdat ze geen vooruitgang zagen in de richting van een overwinning.

Toch zijn er nog libertariërs die de vooruitgang van operaties Phantom Thunder en Arrowhead Ripper volgen. Ze hopen dat de vroege tekenen van vooruitgang in dit offensief blijven duren, zodat Amerikaanse en Iraakse strijdkrachten hun militaire overwinning kunnen voltooien, wat nodig is opdat de Iraakse regering haar verantwoordelijkheid kan opnemen om het Iraakse volk te beschermen tegen terroristen en tegen religieus sectarisch geweld. Ze hopen dat dit succes de Amerikaanse soldaten in staat zal stellen om Irak te verlaten nog voor ze Europa en Korea verlaten, en dat ze het eerdere momentum zullen herwinnen dat bijvoorbeeld leidde tot het opgeven door Libië van zijn kernwapenprogramma.

Deze libertariërs supporteren nog steeds voor succes in Irak, omdat het Amerika veiliger zou maken, terwijl een nederlaag de strijd zou ondermijnen tegen diegenen die de oorlog hebben verklaard tegen de VS. Die libertariërs maken zich zorgen dat de Amerikanen de misleidende indruk zouden kunnen krijgen dat alle libertariërs tegen de oorlog in Irak zijn, zoals Ron Paul, en zelfs dat het libertarisme zelf verplicht tot tegenstand tegen de oorlog. Het zou jammer zijn als deze foutieve interpretatie een bredere aanvaarding zou verhinderen van de libertarische principes, die de welvaart van het Amerikaanse volk alleen maar kunnen verhogen.

Randy E. Barnett in een opiniestuk in The Wall Street Journal, 17 juli 2007