Picqué over de staatshervorming

Er bestaat inderdaad een risico op gezamenlijk beheer [door Vlaanderen en Wallonië] van Brussel. En, in de dromen van sommigen, op een trage opslorping van Brussel in de Vlaamse invloedssfeer. De huidige situatie verrast mij niet. Ik heb altijd gezegd dat er middelpuntvliedende krachten aan het werk zijn die men niet meer kan stilleggen door de regionalisering van bijkomende bevoegdheden, zoals ruimtelijke ordening of economie. Ik beken dat ik een inschattingsfout gemaakt heb: ik had niet gedacht dat wij in de laatste fase zouden zitten, in de ultieme fase van de staatshervorming. En ik heb de indruk dat we er in zitten. De ontkenning van het bestaan van Brussel toont aan dat Vlaanderen zo ongeduldig is om naar het confederalisme te gaan dat ze vanaf nu het bestaan van Brussel ontkennen. (...)

De Vlamingen moeten ofwel de ambitie van een ultieme fase uitstellen, ofwel aanvaarden dat Brussel volwaardig deelneemt aan de onderhandelingen, ofwel moeten ze Brussel opgeven en alleen vertrekken. (...) Als het ongeduldige Vlaanderen dat een snelle en finale staatshervorming wil, Brussel opgeeft, dan betekent dat niet dat er geen sterke samenwerkingsbanden tussen opgezet worden tussen het Brussels en het Vlaams Gewest. We moeten aan Vlaanderen zeggen: "Als u beslist om te vertrekken, dan zult u niet met Brussel vertrekken. Maar we moeten sterke samenwerkingsbanden creëren". (...)

Vlaanderen is zo vastbesloten, dat we niet moeten denken dat we er van af zullen geraken met kleine hervorminkjes en dat er daarna een lange periode van communautaire vrede zal komen. Dat zou dromerij zijn. Het is niet zo dat het zal gebeuren. Als er nu geen grote staatshervorming wordt onderhandeld, dan riskeren we in een proces te komen dat niet meer zal afgeremd kunnen worden omdat er geen wil meer tot samenleven zal zijn. Het weigeren van een staatshervorming houdt veel meer risico's in dan het aanvaarden ervan. (...)

Minister-president van het Brussels Gewest Charles Picqué, geïnterviewd door Véronique Lamquin in Le Soir, 3 september 2008