Hoofdredacteur van Story krijgt geen perskaart

"als gesteld lichaam word ik zelfs uitgenodigd op hun jaarlijkse nieuwjaarsreceptie"
Is de pers een 'gesteld lichaam'? Ik heb het eventjes nagekeken op VRTtaal.net en daar vind je dat 'gestelde lichamen' bij wet aangestelde mensen, overheden en instanties zijn. Dat lijkt me niet onmiddellijk van toepassing op de Story-hoofdredacteur.

@isaiah: Ik dacht dat de "gestelde lichamen" in de praktijk eigenlijk "the powers that be" waren. Dus niet alleen door de staat benoemde figuren, maar ook bijvoorbeeld de voorzitters van de sociale partners als VBO en vakbonden... En op een Belgische perskaart staat de handtekening van de minister van binnenlandse zaken. Niet meteen een "benoeming", maar toch iets waar de overheid in tussenkomt en controle over heeft.

Mijheer Siffer is sinds 1987 reporter/ Journalist. Hij heeft meermaals de kans gehad de bekrompenheid, de anti-democratische en regimelievende organisaties aan te klagen als hoofdredacteur. Hij heeft ervoor gekozen om volgzaam te zijn. Vandaag, na 6 jaar, publiekelijk zijn beklag van deze tegenwerkingen doen is, vindt ik getuigen van een gevorderde vorm van schizofrene hypocrizie.

Die bewuste wet van '63 waar Dhr. Siffer het over heeft werd vroeger toch nogal losjes gehanteerd. Een echte "beroepsjournalistenperskaart" kon je ook wel krijgen zonder dat het je hoofdberoep was. Misschien dat dit de laatste tijd veranderd is, maar het lijkt me toch dat de kop boven dit citaat eerder moet zijn: "Hoofdredacteur van Story WIL geen perskaart". Dhr. Siffer's beklag roept bij mij dan ook enigzins het beeld van een pruilend kind op.

Luc, het tonen van die fakturen als bewijs is een invulling van de commissie, zegt Siffer zelf. Hij heeft al minstens zes jaar de tijd gehad om zijn gelijk op dat punt te halen via de rechtbank. De Vereniging van Beroepsjournalisten is niet boven de wet verheven. Ik vind in het licht daarvan zijn geklaag dat hij nu niet meekan met de prinselijke missie nogal flauwtjes.

Eigenlijk schuilt hierachter een mooie vraag naar de principiële meerwaarde van de bescherming van het beroep van (beroeps)journalist op zich.

Buiten het vereenvoudigen van accreditaties voor evenementen waar maar een beperkt aantal journalisten kan zijn, zie ik eigenlijk niet direct een reden om het beroep te organiseren, laat staan te beschermen.

A fortiori zie ik niet in waarom het een meerwaarde zou zijn dat iemand zijn hoofdinkomen haalt uit journalistiek.

Dat iemand zijn hoofinkomen haalt uit journalistiek, wordt naar verluidt als een waarborg beschouwd voor onafhankelijkheid van commerciële belangen.

Anderzijds is iemand die zijn hoofdinkomen uit journalistiek slechts van één enkele 'klant' (een werkgever-uitgever bijvoorbeeld) ontvangt, uiteraard allesbehalve onafhankelijk van de commerciële belangen van die klant of werkgever. Niet dat daar iets mis mee zou zijn, maar heel dat discours rond 'onafhankelijkheid van commerciële belangen' is eigenlijk een farce en nauwelijks een argument voor de meerwaarde van het beroep van beroepsjournalist. Als men dan toch een onderscheidende titel en/of kaart wil, zou men die beter baseren op diploma's, ervaring, proven track record. En voor accreditatie kijkt men over het algemeen toch eerder naar "wat voor een publicatie is dat" dan naar "wat voor kerel is die journalist eigenlijk".

Het hele artikel van Siffer staat vol onwaarheden en zever. Ik snap niet dat DS zo laag is gevallen om dergelijke nonsens te publiceren. In ons land zijn er twee journalistenverenigingen actief. De VVJ (Vlaamse Vereniging voor Journalisten), die de titel van 'beroepsjournalist' erkent en beschermt, en open staat voor de pers van algemene informatie. De VJPP (Vereniging van journalisten van de periodieke pers) voor de gespecialiseerde pers. Beide geven ook de titel van 'journalist van beroep'. De wet van 30 december 1963 voerde voor professionele journalisten de titel van 'beroepsjournalist' in. Alleen wie sedert twee jaar zijn (hoofd)beroep maakt van journalistiek, en dit in een medium dat algemene berichtgeving verstrekt, kan aanspraak maken op de titel van 'beroepsjournalist'. Professionele journalisten die voor gespecialiseerde media werken, kunnen aanspraak maken op een eigen titel: die van 'journalist van beroep'. Voor aankomende 'beroepsjournalisten', die nog geen volle twee jaar professioneel actief zijn, creëerde de VVJ zelf het statuut van "stagiair-beroepsjournalist". Die kaart heeft Siffers nu dus gekregen.
De wet van 1963 waar Siffer naar verwijst, voerde het statuut in van 'beroepsjournalist'. Art 1 bepaalt dat niemand gerechtigd is de titel van beroepsjournalist te voeren tenzij hij aan de volgende voorwaarden voldoet .. 3° in zijn hoofdberoep en tegen bezoldiging, deelnemen aan de redactie van dag- of periodieke bladen, radio of televisieprogramamma's, filmjournaals of persagentschappen, een en ander voor algemene berichtgeving. Het zijn die beroepsjournalisten die erkend worden door het ministerie van binnenlandse zaken, een eigen model van perskaart hebben, ze kunnen ook zo'n bordje krijgen om achter hun autoruit te hangen met in grote letters PERS/PRESSE. En het zijn ook alleen de 'beroepsjournalisten' die gratis met het openbaar vervoer mogen reizen. Het is echter een corporatistische vereniging, want 'beroepsjournalist' kan men alleen worden als men in loondienst is, en alleen als men werkt voor 'algemene berichtgeving'. Voltijdse freelancers kunnen dan wel de 'titel' van 'journalist van beroep' krijgen, maar dat is een benaming die gegeven wordt door de beroepsvereniging. En op bepaalde missies van het koningshuis worden dus alleen 'beroepsjournalisten' toegelaten, blijkt ook uit het artikel van Siffer. Uit de hele tekst moet men ook opmaken dat hij als zelfstandige werkt, gezien hij fakturen schrijft, ook aan Sanoma, waarvoor hij hoofdredacteur van Story is. Hij kan dus volgens de wet geen 'beroepsjournalist' zijn. 'Hoofredacteur vraagt perskaart' is dus een grote show en misleiding, waarmee hij reklame voor Story kan maken, goed meegenomen bij de huidige strijd met Dag Allemaal. Hij stelt dat er nergens in de wet of de uitvoeringsbesluiten sprake is van het voorleggen van fakturen. Nogal wiedes, men moet in loondienst zijn om als 'beroepsjournalist' te kunnen worden 'erkend'... Als Sanoma hem dus in dienst zou nemen met een bediendenstatuut, kan hij meteen een perskaart van 'beroepsjournalist' krijgen. Wellicht zou Sanoma hem dan minder toelaten eender welke bijklus te doen, die hij zo sterk in de verf zet, en het hem mogelijk maken 'een goed belegde boterham' te verdienen? Waarom de erkenningscommissie hem dan vraagt met facturen te bewijzen dat hij uitsluitend journalist is, is mij niet bekend. Wellicht zaagt hij nu al zes jaar om toch te proberen die kaart te krijgen, dat ze er zo proberen van af te geraken? Want als hij die niet krijgt, wil hij wel een lijstje maken van alle commissieleden die wel bijklussen, en dan zal hij "vriendelijk vragen dat ook hun perskaart wordt ingetrokken." Rondje chantage in de stijl van een roddelblad? Die leden mogen echter perfect als werknemer bijklussen, als hun werkgever hen dat toelaat. 'Hoofredacteur vraagt perskaart' is dus een totaal foutieve en misleidende titel. Ik heb 15 jaar als voltijds freelance journalist gewerkt, en met mijn perskaart geraakte ik overal waar ik moest zijn: beurzen, persconferenties, persmappen krijgen,.. Alleen, ik kon geen kaart van 'beroepsjournalist' krijgen, zoals geen enkele freelancer, met de voordelen die alleen weggelegd zijn voor bedienden bij de media. Siffer heeft (vermoedelijk) ook een dergelijke 'perskaart', maar eist nu een kaart van beroepsjournalist om met de koning mee te kunnen en gratis op de trein te stappen. Hij wil echter wel zijn lukratief handeltje dat hij tot nu opgebouwd heeft als 'zelfstandige consulent' verder zetten. Siffer die specifieke 'perskaart' van 'beroepsjournalist' geven, dat zou pas een opiniesstuk waard zijn, of misschien nog beter: een artikel in Dag Allemaal?

@QB: er is geen gulden middenweg tussen een vrije groepering met oog op kwaliteitsgarantie en overheidsinmenging.

Ofwel is er één enkel instituut met verregaande machten, dat dan ook effectief kan optreden EN overheidssteun nodig heeft (om reglementen bindend te verklaren, het beroep te ontzeggen aan overtreders enz) en dan kan je (zij het nog zwak) een zekere kwaliteit van het beroep organiseren en garanderen, ofwel zijn er instituten naar believen, en dan stelt het niks voor dan een belangenvereniging, garantie "nul".

Hoeveel we ook denken en lezen, de bescherming van het 'beroepsjournalisme' lijkt me volstrekt nutteloos.

Dat Siffer show geeft en geen behartenswaardige case is, daar zijn we het - denk ik - allen over eens, maar ten gronde heeft hij een punt.