Vincent Van Quickenborne is Baby Verhofstadt

Guy Verhofstadt begon als Baby Thatcher. De macht van de markt moest prevaleren op de macht van de overheid. Verhofstadt schreef manifesten, herbouwde de liberale partij, verwierf de macht en raakt leeggezogen in de Old Labour-filosofie van Elio di Rupo en de wrevel over zijn ambetantigheid in de VLD. Verhofstadt dirigeert Wetstraat 16, nummer 18 is het adres van Baby Verhofstadt: Vincent Van Quickenborne. Goed van de tongriem gesneden als de Gentenaar, belezen en hard werkend manoeuvreert Van Quickenborne zich naar het voorplan. Hij cultiveert daarbij het politiek incorrecte denken. Niet elk regeringslid zal enthousiast aan een journalist een boek over Karl Rove (voor de weldenkenden van Vlaanderen: het duivelse brein achter de duts die George W. Bush volgens die kringen zou zijn) uitlenen met woorden van lof.

Baby Verhofstadt wil een einde maken aan de Belgische hypocrisie: zij die willen werken mogen niet, zij die niet willen werken laat men betijen. Papieren wegtoveren verdient lof, maar de kern van de zaak is serieuzer: de verdere deregulering en liberalisering van België. Of Vlaanderen, als het in België niet lukt. Guy Verhofstadt heeft zijn rondes gereden, Vincent Van Quickenborne warmt de kuiten.

Frans Crols in Trends van 25 november 2004

Reacties

#24913

Tom Potoms

 

Van Quikenborne is voor mij een zeer dubieuze figuur, enerzijds noemt hij zich een republikein, maar later, zogezegd vanwege zijn functie als staatssecretaris, steunt hij de houding van prins Filip.

Hij pleit voor een liberalisering en derregulering van de maatschappij, maar zit in een regering gedomineerd, zoals Frans Crols terecht zegt, door Old-Labour PS'ers, die een maoïstisch cliëntalistisch regime voorstaan, en vooral sterk gecentraliseerde Belgische instituten(federale overheid).

Ik vidn de functie van staatssecretaris van administratieve vereenvoudiging, als federaal ambt, een lachertje en nutteloos werk, want het is juist die unitair-federale structuur van vandaag dat ook liberalisering moeilijk maakt.
Hij pleit voor liberalisering van belastingsstelsel, een vlaktaks, maar zit in een regering met SP.a-loopjongens en PS- dirrigenten die de belastingen nog hoger willen hebben.

Ook is van Quikenborne een zeer onbetrouwbare figuur, hij is zelfs een waarachtige machtswellustiging, kijk naar zijn verschillende overstappen, tot hij uiteindelijk bij dé juiste partij om aan macht te doen is aanbelandt, namelijk de VLD. Verhofstadt zweert zijn ideologie af om premier te kunnen worden en blijven, Quikenborne doet dat al om een hypocriete functie van federaal staatssecretaris van administratieve vereenvoudiging te worden.