Belgische regering in 1988: lachen, gieren, brullen

Ingezonden door LVB op 2009-02-17 00:13

[4 augustus 1988:] In de regering beleven we enkele minuten van al te luid gelach, als men eraan herinnert hoe [Hugo] Schiltz na het beëindigen van een rede in Groningen 'Leve België' riep. 'Neen', zei Martens, en hij brult: 'hij riep: Làng Leve België!'. Opnieuw algemene hilariteit. In een nationale regering! Waren de ministers vaderlandsloze knechten geworden?

Leo Tindemans in zijn boek "Mijn politiek testament", geciteerd door Ivan De Vadder in een video-interview op DeRedactie.be, 16 februari 2009

Reacties

#76859

Leo Norekens

dinsdag, 17 februari, 2009 - 11:39

 

Kan het zijn dat de geëerde staatsman hier domweg de grap miste? De voltallige regering maakt zich vrolijk om de gênante knieval van platbroek Schiltz, die hier voor het Belgische establishment door het stof kroop, ...en Tindemans ergert zich aan het gebrek aan respect voor het vaderland?

Deze anekdote bewijst alleen maar hoe de Belgische notabelen wedijveren in vleierij, Wilfried -"geef ons wapens"- Martens op kop... Door het hardst te brullen om de kruiperij van een ander poogde hij wellicht zijn eigen ruggegraatloosheid te maskeren.

#76898

raf

dinsdag, 17 februari, 2009 - 22:58

 

@Leo:

Zolang 'ons' politiek discours doorspekt blijft met woorden als 'knieval', 'platbroek', 'door het stof kruipen', 'vleierij', 'brullen', 'kruiperij', 'ruggegraatloosheid', tonen wij ons als onbesuisde politieke onvolwassenen.
Onze Franstalige tegenhangers waarvan gezegd wordt dat ze een Zuid-Europees temperament hebben, zijn dikwijls koeler in het formuleren van politieke statements, en dito in tactisch en strategisch opzicht.

#76914

Leo Norekens

woensdag, 18 februari, 2009 - 09:38

 

@raf: Dat was niet eens als een politiek statement van mezelf bedoeld. Ik probeer de situatie te verwoorden vanuit het standpunt van de hoofdrolspelers, ik probeer de hilariteit van de excellenties te duiden. De term "brullen" komt van Tindemans, de andere termen projecteer ik in de geesten van de gierende ministers. (*)

Zelf voel ik wel mededogen voor die arme Hugo: uitgespuugd door zijn oude 'België Barst'-kompanen, en weggehoond door zijn nieuwe 'vrienden' van het Belgisch Behoud.
Zou iemand hem ooit deze anektdote verteld hebben?
(Hij bracht overigens niet alleen zichzelf in verlegenheid met zijn ongelukkig gepiep.)

-------
(*) Alleen 'ruggegraatloosheid' is mijn eigen duiding: Ik bedoel ermee dat Martens ooit zelf als Vlaamsbewuste, Vlaamsgezinde jongeling op de barrikaden stond voor Vlaamse autonomie, en een nog spectaculairdere omslag maakte dan Schiltz, richting 'Belgique', pardon: "de instellingen van dit land".
Ik vraag me trouwens af: kwam Schiltz vóór of na die andere redevoering, met die andere beroemde (en even gênante) slotkreet: "J'aime ce pays, son peuple et ses dirigeants!".
(Het betrof Kongo, maar dat is geen excuus: dat land was nauwelijks democratischer dan België).
TOEVOEGING: Even opgezocht... het antwoord is neen: de 'liefdesverklaring van Inga' was in 1981, zeven jaar vóór Groningen.)