Oostblok-inefficiëntie leeft verder in België
Man toch, natuurlijk heeft men dit zien aankomen. Ik zal u iets vertellen: ik werkte in 2003 aan een herkapitalisering voor Samsonite, een deal van circa 900 miljoen dollar die moest afgerond zijn tegen augustus 2003. ' No problem, Luc', zeiden de jongens van Wall Street, 'maar er zou een kleine vertraging kunnen opzitten als gevolg van de ' housing bubble'. Nogmaals, ik spreek van 2003, en toen wisten de bankiers al van het bestaan van een zeepbel op de vastgoedmarkt. Ik ben ervan overtuigd dat ze ook wisten dat er een depressie met zware economisch-monetaire gevolgen zat aan te komen. Maar de snelheid waarmee de crisis zich verspreidde, is onderschat. De dereguleringspolitiek van acht jaar Bush heeft zeker niet geholpen. Combineer dat met de greediness en de overdreven incentives in de financiële sector, en je krijgt een explosieve cocktail. (...)
Een onafhankelijk Vlaanderen is voor mij een achterhaald begrip uit de 19de eeuw. Bij het tekenen van het Verdrag van Rome in 1958 hebben we onze onafhankelijkheid opgegeven. Maar het kan niet zijn dat ons land gegijzeld wordt door een politieke kliek wier principes gebaseerd zijn op Oost-Europese, collectivistische ideologieën, met alle gevolgen van cliëntelisme en profitariaat van dien. In het Oostblok zijn al die systemen failliet gegaan, alleen in België niet omdat ze hier de factuur van de inefficiënties naar Vlaanderen konden doorsturen. En wie dat systeem bekritiseert, wordt afgedaan als een separatist. (...) Ik ben geen voorstander van een scheiding, met een zware emotionele belasting en een patrimoniale verarming tot gevolg. Laat ons een ander model zoeken met goede afspraken tussen beide partners over een beter beheer van de portemonnee. Leterme en zijn vrienden hebben toch iets in gang gestoken. Dat is nu eventjes naar de achtergrond verzeild door de internationale financiële crisis, maar dat komt als een boemerang terug. Ik heb veel Franstalige vrienden en ik merk bij hen toch ook een bewustwording en een mentaliteitswijziging. Er groeit in Wallonië een bereidheid om de zaken ten gronde te veranderen, en het is aan Vlaanderen om hen daarbij te helpen.
Luc Van Nevel, ex-CEO van Samsonite, huidig voorzitter van Picanol en PinguinLutosa, geïnterviewd door Patrick Claerhout in Trends, 19 februari 2009



Reacties
Benny Marcelo
donderdag, 19 februari, 2009 - 22:45"en het is aan Vlaanderen om hen daarbij te helpen"
Nog meer miljarden naar Walonië?
traveller
donderdag, 19 februari, 2009 - 23:00En weer iemand die de diagnose juist maakt, maar de oplossing niet durft geven, welke broeksch....rs hebben we feitelijk in Vlaanderen?
Johan B
donderdag, 19 februari, 2009 - 23:38"De dereguleringspolitiek van acht jaar Bush heeft zeker niet geholpen."
Wat een onzin. De CRA werd aangescherpt onder Clinton en Bush. Het tegenovergestelde van deregulering, dus.
In de tweede paragraaf klaagt hij dan weer over het collectivistische Oostblok waar alle systemen failliet zijn gegaan. Was dat dan ook omwille van deregulering?
Karl
vrijdag, 20 februari, 2009 - 08:16Nee, Johan, dat was simpelweg omdat de slaven er genoeg van hadden. De geschiedenis herhaalt zich steeds opnieuw. Ook nu zijn de overheden aan het aftasten, hoe sterk ze de werkende massa kunnen uitmelken zonder dat ze beginnen te revolteren.
Rudyard Kipling
vrijdag, 20 februari, 2009 - 08:45Ach zo, mijnheer Van Nevel, Vlaanderen moet voorlopig wachten op de "bewustwording en mentaliteitswijziging" in wallonie.
En intussen rustig verder de hangmatten en de corruptie blijven financieren ?
Denk je dat we al dat geld ooit gaan terugzien, mijnheer van Nevel ?
Hoe gaan we, wachtend op de "bewustwording en mentaliteitswijziging" intussen de Vlaamse economie wat meer ademruimte geven, de belastingdruk verlagen, de democratie terug herstellen en de persoonlijke vrijheid van de Vlamingen wat verbeteren ?
Hoe ga je dat aanpakken, mijnheer van Nevel, met zo'n belgisch blok aan het been ?
Cogito
vrijdag, 20 februari, 2009 - 09:29Doet me denken aan de Paepenspieghel, een boek waarin slechts al zalvend kritiek op de waarheid kon gezegd worden. Al dat gezalf, dat is enkel dat: gezalf. De kritiek is de kern.
EricJans
vrijdag, 20 februari, 2009 - 15:38<<Bij het tekenen van het Verdrag van Rome in 1958 hebben we onze onafhankelijkheid opgegeven.>>
'we'?
... of 'ze'?
Ziedaar het eerste probleem: hij bedoelt 'ze' maar zegt 'we'.
Waarschijnlijk zouden 'we' het ook hebben gedaan maar dat verandert niets aan het probleem (politiek, economisch, financieel, cultuereel... en al was het maar 'emotioneel).
Hij zegt 'we'... maar 'we' bestonden maar half... zoals 'we' nu nog maar half bestaan.
Vlamingen zijn 'halbstarken'... en dat hoor je aan de uitleg van mensen als deze luc Van Nevel.
Het zijn 'ze' die zulke mensen creëren. En soms doen 'we' (sommigen van ons) daaraan mee.
Maar 'ze' bestaan en 'we' bestaan nauwelijks. En dat is de harde realiteit.
En 'we' krijgen daarbij het respect dat 'we' verdienen. Niet meer. Niet minder.
VI
vrijdag, 20 februari, 2009 - 18:34Charles O. Prince, van Citigroup zei: “As long as the music is playing, you’ve got to get up and dance. We’re still dancing.” Dit net in september.
Er is een heuse stoelendans aan de gang.
VI
vrijdag, 20 februari, 2009 - 18:37Ik wil ermee zeggen dat ze wel wisten dat de muziek eens ging uitvallen, maar het enige dat ze kunnen doen is duur kopen en nog duurder verkopen om geld te verdienen, want straks is het op.
Is er niet zo'n kleuterspelletje waarin je een cadeautje doorgeeft zolang de muziek speelt. In dit geval is het een bom.