Wil de laatste journalist het licht uitdoen?

De laatste twee journalisten in Amerika zaten aan een tafel in het midden van hun lege redactieruimte. Ze zaten met hun gezicht naar elkaar, klaar om een muntstuk op te gooien. Dat zou beslissen wie van hen beiden de voorlaatste journalist in Amerika zou zijn en wie de laatste. (...)

Ze hadden de krant maandenlang draaiende gehouden, ze hadden elkaars teksten verbeterd, foto's genomen, de layout verzorgd, de koppen geschreven. Soms voelden ze zich als de astronauten in "Silent Running", die iets in stand hielden waar niemand veel leek om te geven. Maar nu was de tijd op. De mensen wilden geen kranten meer. De grote rotatiepersen die zo lang in bedrijf waren geweest, die de moord op McKinley, de schipbreuk van de Titanic en de terugkeer van de beenverwarmers hadden aangekondigd, die werden nu omgebouwd om krasloten te drukken. (...)

"Wat ga je nu doen?", vroeg de man. "Ik weet het niet", antwoordde de vrouw. "Misschien les geven over journalistiek. Of public relations".

Ze lachten allebei om de grap. Ze wisten dat ze hun kans hadden gemist. Ze begrepen overigens niet hoe sommige van hun ex-collega's ooit dergelijke jobs hadden gekregen. Les geven over journalistiek? Was dat niet zoiets als les geven over het repareren van koetsen? En PR? Aan welke kranten zouden ze verhalen bezorgen, nu alle kranten verdwenen waren?

"En jij?" vroeg ze, "wat ga jij doen?"

"Wel, ik heb altijd al willen schrijven", zei hij. "Nu zal ik daar tijd voor hebben". Ze lachten opnieuw allebei. (...)

De wereld zou verder draaien, nieuws zou blijven plaatsvinden, en mensen die er iets over wilden te weten komen, zouden daar wel manieren voor vinden, maar het zou anders zijn. Het had geen zin erover te huilen, maar toch was er niets mis mee om er even te blijven bij stilstaan. (...)

John Kelly in The Washington Post, 9 maart 2009