IJsberen niet bedreigd in Canada

Kan men het overschot aan Canadese beren niet verschepen naar Alaska en Groenland dan?

Gedurende duizenden jaren zijn de Inuit als eskimo’s er in geslaagd om in harmonie te leven met de natuur in hun leefgebied. Door het bewaren van het ecologisch evenwicht konden vele dieren, waaronder de ijsberen bijvoorbeeld, ook overleven.

Dit staat in sterk contrast met wat meestal in de zogenaamde "ontwikkelde" gebieden is gebeurd en nog plaatsgrijpt: Waar mensen zich vestigden werden veelal de ecosystemen tot in hun wijdere omgeving ingepalmd en vernietigd. Onoordeelkundige bejaging deed dikwijls de rest om kostbare diersoorten verder uit te roeien. En bovendien trekken nog altijd zogenaamd “ontwikkelde” mensen naar vele andere plaatsen van de wereld om in onbewoonde gebieden dieren en planten te gaan doden of te verwoesten, uit zuiver materieel winstbejag.

De levenswijze in Nanavut, waar de Inuit leven in het noordoosten van Canada, kan voor de hele wereld als voorbeeld dienen hoe het anders en ook veel beter kan. Ijsberen worden er ook bejaagd, maar dat staat ook in het teken van overleving en respect voor evenwichten in de natuur. De populatie aan ijsberen is daar zelfs toegenomen.

Het heeft ook geen zin om in de streek van Nanavut mogelijk overtollige ijsberen weg te halen en naar het westen van Alaska te verplaatsen. Er moet eerst onderzocht worden waarom die subpopulaties het in Alaska minder goed doen, alvorens men overgaat tot heel dure, omslachtige en risicovolle ingrepen waarvan de resultaten nog twijfelachtig zijn. Wellicht is er daar ook een factor die het biologisch evenwicht verstoort en zal eerst en vooral het menselijk ingrijpen onder de loepe genomen moeten worden.

Dat de bioloog Mathieu Dumond zich bij de Inuit is gaan vervoegen is een goede zaak voor zowel de ijsberen als de Inuit. Want door het gebruik voor de jacht van de ingevoerde moderne wapens, werden aanvullende wetenschappelijke inzichten noodzakelijk om door jachtquota’s de populaties aan ijsberen mee te reguleren. Die levennoodzakelijke samenwerking was echter niet mogelijk zonder de verregaande integratie van Dumond binnen de populatie Eskimo’s.

De Inuit hebben ook nog die bijzondere kennis en dat mysterieuze goed aanvoelen en beheersen van hun biotoop en haar bewoners die alleen maar mensen die ermee opgroeiden kunnen bezitten.

Het is daarom niet aan ons als technologisch ontwikkelde westerlingen van hen ginder de les te moeten gaan spellen. We zouden eerder met voldoende bescheidenheid en openheid moeten toekijken hoe de Inuit er wel in slagen van in evenwicht te leven in de nabije buurt van dieren die met “onze” westers kijk op de wereld (of die van onze politiekers) zo goed als geen (overlevings) kansen hadden gekregen.

Of hoe iets essentieels in een levens-eerlijke relatie tussen levende wezens nooit door de beste technologie vervangen zal kunnen worden. Maar ook wat de grote waarde en kracht is van tradities die over vele generaties heen worden doorgegeven binnen één volk of cultuur. Tussen haakjes een zwaarwichtig argument waarover multiculturalisten het liever niet hebben.

En goed dat Karel Verhoeven dat allemaal nog eens met zijn prachtig artikel even onder de schijnwerpers bracht.