Pleidooi voor wettelijke beperking van toplonen is populistische bliksemafleider

(...) Laat mij toe de zaken eens om te draaien: wat zou er gebeuren met een onderneming waarin de Raad van Bestuur zou beslissen om voor het invullen van een functie die essentieel is voor de resultaten en de levensvatbaarheid van diezelfde onderneming, zoals bijvoorbeeld de ceo, de markt op te gaan met een beloningspakket dat allesbehalve marktconform is, en waarmee nooit een kandidaat met het noodzakelijke profiel kan gevonden worden. Zou die Raad van Bestuur geen zware bestuursfout maken die aan de onderneming veel meer geld kan kosten dan het verschil tussen een competitief en een niet-competitief beloningspakket? Is het gezegde 'If you pay peanuts you get monkeys' dan zo ver van de realiteit? En waar zit dan die ethiek als element bij de bepaling van de lonen van topmanagers, die toch heel dikwijls onderhandeld zijn met een benoemings- en bezoldigingscomité, en gebaseerd op marktgegevens (de verhoging van de transparantie in dit verband heeft alleen maar aanleiding gegeven tot een gemiddelde stijging van de vergoedingen omdat sommige managers merkten dat zij te laag betaald werden om marktconform te zijn)? Stelt men ook de vraag naar de ethiek in de beloning van topsporters, de ethiek in de bepaling van de prijs van kunstwerken, de ethiek in de vergoeding van filmsterren? Zijn degenen die menen dat de lonen van topmanagers moeten afgezet worden tegen de resultaten van hun onderneming (die vandaag slecht zijn) bereid hetzelfde te doen wanneer in de toekomst zeer goede resultaten bereikt worden?

Helemaal gek wordt het wanneer diezelfden die pleiten voor meer ethiek, er tegelijk voor pleiten om geldig tot stand gekomen contractuele afspraken met de topmanagers niet na te komen. Is dat ethisch? Of geldt de wet voor sommigen wat meer en voor anderen wat minder? (...)

Een ingrijpen van de overheid waarbij maxima zouden opgelegd worden aan de vergoedingen die ondernemingen aan hun managers kunnen betalen, zou diezelfde overheid opzadelen met een ondraagbare verantwoordelijkheid: wat bijvoorbeeld indien binnen het van overheidswege opgelegde keurslijf geen geschikte kandidaten kunnen gevonden worden, omwille van de opgelegde beperkingen. Zal de overheid dan de verantwoordelijkheid nemen voor de schade die de onderneming lijdt omdat ze niet het juiste management heeft kunnen aantrekken? (...)

Dirk Van de Gehuchte in een opiniestuk in De Standaard, 2 oktober 2008