Anonieme brieven

Het is blijkbaar nog niemand opgevallen, maar alle recente politieschandalen hebben te maken met anonieme brieven. Koekelberg, de top van de Algemene Inspectie, de korpschef van Gent. Ik ben tijdens mijn carrière ook slachtoffer geworden van een anonieme brief. Ik was net bezig om enkele wantoestanden bij de federale politie aan te klagen. Perfecte timing. Men heeft die brief achtergehouden om mij op gepaste tijde onderuit te halen. Meestal zijn de zogenaamde 'anonieme brieven' niet echt anoniem, maar weet de bestemmeling maar al te goed wie ze heeft geschreven. Soms heeft hij de bewuste brief zelf geschreven.

Een immens verschil met mijn begindagen als politieman. Als we toen een anonieme brief toegestuurd kregen, stelden we alles in het werk om na te gaan welke smeerlap erachter zat. Want anonieme brieven schrijven is toch wel de lafste daad die je kunt bedenken. Nu zoekt men zelfs niet meer naar de schrijver. Wat telt is wie men ermee uit zijn functie kan zetten. Meestal volstaat het om eens goed rond te kijken in de entourage van zijn opvolger om de onbekende auteur te vinden.

Anonieme brieven schrijven is een lucratieve bezigheid. Altijd prijs. Net als bij die dreigbrieven, maken politie en politici gebruik van het mediacircus rond die brieven om zichzelf in het voetlicht te plaatsen. 'Kijk eens hoe goed we ons werk wel niet doen.' Terwijl men zich om de doorsnee dreigbrief volgens mij niet al te veel zorgen moet maken.Als vijfendertig jaar politiewerk me iets geleerd heeft, is het wel dat de meeste criminelen hun misdaden niet publiekelijk tot in detail bekend maken. Als ik me goed herinner, werden de grootste terreuracties zoals bijvoorbeeld 9/11 of het drama in Apeldoorn, niet vooraf per brief aangekondigd.

Guido De Ville, auteur van "Flik geflikt", geïnterviewd door Kim Van De Perre in De Morgen, 30 mei 2009